Declamatio 47

καὶ ἐν τοῖς φονικοῖς νόμοις οὕτω κρίνεται τὰ πράγματα. οὐ δυοῖν ἀνδροφόνοιν ὁ μὲν φυγὼν [*](1 Callim. epigr. 64, 4 3 cf. p. 97, 5. Dem. fals. leg. p. 417, 21) [*](2 ἐβόησε Ρ 3 γρ ὄρεσι in marg Mor 4 μοι reposui e libris μου edd sed γρ μοι in marg Mor 6 τὸν ante ἀδελφὸν MaClPaVa 8 ἥδιστ’ CrMaClPaBVa | ἴδοι Mor sed γρ ᾔδη in marg ἴδη BVa 9 τοῦτον Ferr | τί om MaVa 10 ἕτερα — 12 ἑνὸς in marg Cl 2 11 δύο] σὺ MaCl 2 Pa | ἐποίησας Ma sed σ in ras m 2 12 κληρονόμου Ma 15 πραγμάτων Ma ClPa | καταστὰς — 16 πάτερ om Va 18 ἀλλὰ ΡΜ edd 19 ἔχοι Οἶ’ 20 οὐδὲ ΡΜ edd | πεποίηκεν Ma 22 ἔργοις Ferr et γρ in marg Mor | τούτω MaClPaVa)

κατέρχεται, ὁ δὲ φεύγει καθάπαξ αὑτοῦ καταγνοὺς ἤ μὴ τοῦτο ποιήσας ἀποθνήσκει μένων; τί τούτων αἴτιον; ἆρ’ ὅτι μᾶλλον οὗτος ἢ ’κεῖνος ἀπέκτονεν; οὔ, οὐκ ἔστι γὰρ ἧττον ἢ μᾶλλον ἀποθανεῖν, ἀλλ’ ὅτι τῷ μὲν ἐκ προνοίας ἐτολμήθη τὸ ἔργον, τῷ δὲ οὐ βουλομένῳ ἀτυχῆσαι συνέβη.