In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis

Themistius

Themistius. Themistii In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis (Commentaria In Aristotelem Graeca, Volume 5.4). Landauer, Samuel, editor. Berlin: Reimer, 1902.

Et quoniam Aristoteles iu hoc iuxta doctriuae indagationem procedit ac medium sumit, ab eo errore tuetur sese, qui ex nimia indagine eiusque stultitia coutingit; qui cam terminum validiorem non inveuiat, quem contendat, ea tautum prosequitur ac ponit, quae secundum kmnanam potentiaui esse videntur. dicimus euim naturam semper facere eorum, quae fieri possunt, id, quod ceteris praestantius optimumque existit. quibus id sane intellegi volumus: etenim ante et pone in caelesti corpore iuveniuntur, 003E; dextra etiam et sinistra pars, ut ante dictum est, in eo dextra autem ea caeli pars est, quae orientalis appel- latur, prior vero ea dicitur, quae supra capita nostra supraque terram ipsam consistit. prior autem eius pars posteriore praestantlor existit, quemadmodum in recta linea superior locus iuferiore honorabilior. uatura autem semper redit moveutrque ad id, quod nobilius, et ad praestantiora eorum, quae fieri possunt; quare consonum est, ut huius corporis motus in priorem partem feratur. caelum autem priorem partem habere, ipsaquidem quaestio declarat; conveuit autem, ut eiusmodi quaestio [*](11 praecedente] cap. 4. 14 et seq. cur . . addidisse . . vel (16) . . vel ut (17) adieci 24 qui — videntur (26)] qui terminum non invenit, ut de ea disserere possit. nunc autem ea tantum dicenda ac ponenda sunt, quae humanae mentis capacitatem minime egrediuntur Al imitans verba Aristotelis (p. 288, 1) νῦν δὲ τὸ φαινόμενον ῥητένον 30 cum siipplevi antel cap. 2.)

104
explicetur. at nulla ratione explicari potest, nisi quia in partem [*](f. 28 v) praestantiorem nee non priorem <πρότερον> vertitur. ut id ob banc causam accidat, quoniam nempe in praestantiorera partem movetur; eteuim solutio eius, quod quaeritur, est, quod haec pars prior <πρότερον> existit, ac natura liauc natura enim in id, quod praestantius est, commigrat. et quemadmodum motum simplicem movet, quoniam eiusmodi motus prae- stantior est, itemque incessahilem, ita in nobiliorem ac praestan- tiorem partem defert; prior autem pars <τὸ πρόσθεν> ceteris nobilior ac praestantior est.

Deinceps vero demoustrationem indagemus, eur caeli primi motus, nempe motus inerrantium stellarum, aequabilis sit. in corporibus enim, quae subter sunt, videlicet in iis stellis, quae vegantes sunt, plures iam motus in unum convenerunt; unaquaeque enim vagantium stellarum plures motus babet, quorum causa evenit, ut in illis diversitas appareat. buius autem caeli motus aequabilis est. si enim non aequabiliter movebitur, sed inaequabiliter: quoniam omnis motio, quae iuaequabilis est, turn constantiam babet, turn vigorem, turn remissionem — est autem vigor eius, quod movetur, summae velocitatis terminus; remissio autem retardationis eius finis est; constantia vero illud incrementum existit, quod in borum duorum medio consistit — ergp primi caeli motus ista x003E; habebit. vigor vero in iis, quae naturae vi cieutur, in motus principio medio que fit, in iis autem, quae contra naturam sunt, summus vigor in principio tantum Ι apparet; solvitur enim ac [*](f. 29r) finitur eius motus, quoniam naturam rerum egreditur ac de earum essentia non est, et ob banc causam violentus etiam motus dicitur. ac caeli quoque, cum natura sit, si motus iuaequabilis sit, vigor illius motus erit, vel unde incipit, vel in medio, vel quo pervenit; sed caelum principium motiis tempore non hsibet et ob banc causam nee medium nee finem sortitur, praetereaque nee forma, vel loco, quem secet — etenim locus non est, sed cobaerens magnitude et infrangibilis, boc est angulorum minime capax, cum circulus et globus sit — : inaequabilis igitur eius motus non est. ceterum per unde initium motus, per quo terminum, per medium autem medium motus intellegimus. natura autem summum motus vigorem plerumque in fine tantum praestat; terra enim ex sententia Aristotelis, cum e sublimi versus medium descendit, quo propius ad medium accedit, [*](2 vertitur] vertuntur codd. Al : quia ex sui ipsius partibiis, quae in ipsum vertuntur, priores, ceteris praestantiores existunt Al ex coniectura. 11 primi emendavi: nobilior codd. Al 23 ista — habebit emendavi: si ita se habeat Al 24 m motus — fit] exspectes: nee in principio motus nee in medio est, sed in fine; sed coll. 1. 29 et p. 105, 4 fort, corrig. vel fine 35 medium (alt.) Al: veritatem codd. τὴν οἰκείαν?))

105
eo velocius movetur, ad nos autem coutrario iiiodo se liabet; ac [*](f. 29r) similiter etiam ea omnia, quae locali motu feruntur. ea autem, quae motu praeter natuvam moventur, contrario quidem modo quantum ad motum se habent. atqui in ceteris naturalibus motiouibus, qualis accretionis raotus est, corpora (luidem in medio esse eius, (piod movetur, extremam motus celeritatem liabeut; sed quae generationis motu moveutur, omnino quidem in motuum eorum fine summam motus celeritatem nanciscuntur, et ita tncnsitus erit ad id, quod melius est, donee momento existat. porro, inquit, ea corpora, quae in latus moventur, quemadmodum sagittae, quae iaciuntur, in medio motus vigorem habent. est autem id in animalibus perspi- cuum et mauifestum, quae in latera moveutur, quorum quae volant teloque (?) petuntur, in medio celeritatis vigorem habent potius quam vel in principio, vel in fine, atqui iu similibus <sermonibus> , quamvis vere quidem comparatioue, non autem proprie dicantur, nee sint quemadmodum ii, quibus haec proprie insunt, sed per abusionem, finis spectetur oportet. eum enim facile persequimur, prout quidem relinquitur, dum ea ratione illum perceperimus nostraque imaginatioue ante contemplati fuerimus, quemadmodum in praecedente sermone res se habet; ibi enim ea ratione caelum rotunda figura praeditum esse dixit, quoniam eius motus ceterorum motuum mensura existit; Aristotelisque sermouis maior pars banc sententiam complectitur.

Nee non demonstrative ordine aliam super hoc rationem adstruit hoc modo. si caeli motus inaequabilis esse posset, inaequa- bilitas motus proficiscatur uecesse est vel ab eo, quod movetur, vel ab eo, quod motum affert — siquidem omne, quod movetur (ut in Physicis explicatum fuit) ab aliquo movetur — vel ab utroque. sed eius, quod movetur, fieri non potest, ut motus inaequabilis sit; caelum enwi docuimus immutabile esse corpus, ortus interitusque expers et simplex; multoque magis propter id, quod motum affert, motus laboriosus esse non potest; simplicior namque est ac in reliquius etiam praestantior. nqque propter utrumque motus inaequabilis esse potest; alioquin qui fieri potest, ut ambo commutentur, si neutrum eorum commutationis capax existit? igitur caeli motus inaequabilis esse nullo modo potest.

In hoc autem sermo perspicuus est. ceterum ad huius vertatem persuadendam tertia quoque ratio hoc ordine disponitur. si [*](1 ad nos — se habet Al: minime vero e contrario codd. 8.9 erit — existat] fort, verteudum: x003E; erit x003E; potius, quando momento existit. 9 inquit] a 22 τοῖς δὲ ῥιππουμένοις 12.13 — petuntur conieci : quae autem pulsionis aut proiectionis pulsu agitantur Al male 18 —fuerimus (19)] ita Al commenticie: conicio quein cum perceperimus, in his nobilior ineril vis. 28 Physicis VIII 4 32 laboriosus suspectum.)

106
primi caeli motus inaequabilis extitisset intcrduniqiio celerior [*](f. 29r) esset et interdura tardior, id profecto erit, vel quando totus vel quaudo eius partes commutantur. (Aristoteles autem per partes motus, partes eius, quod movetur, nec non etiam per caeli partes, inerrantes stellas intellexit). vel [itaque] totum, ut dictum est, vel eius partes mutantur; sed totum non mutatur, quemadmodum explicabimus, neque etiam eius partes mutabuntur. eius autem partes mutahiles non esse ostendit comparatis observationibus, quae in speculis factae sunt inde ab antiquissimis temporibus; miniine enim hoc testantur, eas in ullo temporis iiitervallo aliani partem habuisse diversam ab iis, quas nunc habent, atque omnino vel in minima quavis re ab ea constitutioue unquam commutatas esse, in qua nunc existunt. nec vero fieri potest, ut totum aliqua ratione mutetur; uniuscuiusque enim rei mutatio et remissio ex duplicitate diversitateque nascuutur. etenim si mutatio fiat in id, quod ignobilius est, earn profecto ex imbecillitate nasci perspicuum est; quin immo etiam si in id, quod praestautius est, mutatio fiat, siquidem ex illius imbecillitate accidit, ut in iguobili exstiterit; quodsi commutatur, id eo plane iure ei contingit, quo illi evenire solet, quod ad senium commutatur. itaque si toti quoque transmutatio accideret, ea profecto ex debilitate ac virium lapsu cxoreretur; imbecillitas autem ac virium lapsus praeter uaturam sunt, porro dixi, imbecillitatem praeter naturam | esse, quemadmodum senium in animalibus [*](f. 29v) nee non etiam is morbus, qui phthisis appellatur, ac praeterea visus hebetudo atque eius amissio. etenim animantium consti- tutio ex rebus, quae inter se difenmt quaeque locos specie (f) contrarios tenent, diversitatem in animantium corporibus efficit. terra enim in animalibus superiorem locum tenet, veluti ossa, ignis autem inferiorem, quemadmodum sanguis caliditasque, ita etiam et reliqua. quare iure imbecilla evadeut nee uno eodemque modo coustiterint. at quoniam fieri in illis non potest, ut cum remissione consistant, desistunt ac quiescunt eorumque remissio et status ex imbecillitate illorum contiugunt. si igitur in primis corporibus, scilicet caelestibus, nihil est, quod naturae adversatur — simplicia enim sunt et ob banc causam impermixta et compositionis expertia existunt, nec extraueum locum occupant, ut in proprium convertantur, nec quidquam eis est contrariura — profecto nee imbecillitatem nec remissionem nee quietem contingunt. quodsi [*](5 vel [itaque] fort, emend, dico totum] sc. caelum; Al hie et in seq. totus 8 comparatis ex coniectura 10 parleni] exspectes διάστασιν 13 totuni] omnes Al 14 duplicitate] conicio debilitate 20 — exoreretiir (21) emendavi: quod quidem. si commune univcrsaleque ficerit, cum transmiUatione eveniet, quae ex imbecillitate ac virium lapsu exoritur Al 22 porro dixi Al ex coniectura falsa: codd. corrupti 33 si igitur emendavi: etsi codd. Al)
107
illorum motus nee remissionem nec requiem recipient, ita neque [*](f. 29v) iutensionem ueque incrementum admittent; intensio enim eius, quod lemissum est, intensio cxistit, et remissio intensionis causa fit. his itaque minime existentibus neque etiani inaequabilitas illorum causa oninino erit.