In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis

At quoniam demonstratione non probacerat, utrorumcpie coutra- riorum uegationem eidem couveuire, de hoc etiam verba facit ac huius rei demonstrationem in litteris posuit. duo igitur contraria, quae eidem simul couveuire uon possunt, AB litteris designavit uec non uegationem tou A xh C, negatmiem vero τοῦ B to D esse vo- luit; atqui statutum fuit ambas eiusmodi negationes sibi invicem ut coutradictoria oppoui, horumque duorum A et B medium sit E. tunc inquit: ipsi Ε aut Α inest aut C; at A ipsi E non couvenit, igitur C conveniet E. praeterea quoque statuamus vel B vel D ipsi E inesse, sed B uon conveuit ipsi E, igitur D conveniet E. con souum igitur erit C et D, quae AB negationes sunt, eidem, uempe E ipsi, couveuire, siquidem E uon est B ueque A, sed utrorumque medium absolute, verum cum id, quod in aliquo duorum contrariorum uon est, alterum per se genus iugrediatur — sonus enim nou est albus ueque uiger, quoniam ex eorum geuere uon est — eorum medium nou erit; medium uamque ex eorum geuere esse debet, color autem, qui iuter album et nigrum medium tenet, [*](6 — 8 hanc— contrarietatis] huic negationi non semper est, illam affirmationem . . oppositione (inquam) contradictionis Al. 8 non atldidi 10 <> supplevi 11 ei scripsi, si codd. et Al 11. 12 quod—est fort. del. 15 si addidi: nisi sit Al. 29 Ε (pr.) supplevi: aut ipsi inest, aut B: at A Al male 37.38 esse debet emendavit Al: est codd.: medium — debet fort. del.)

Praeterea inquit: [quod fieri non posse] supra ostensum est, siquidem in idem revertitur. cum autem boc in loco dixisset, principia non converti neque ad media reverti, sempiternum namque fieri non potest, ut oriri [vel iuterire possit, ac id, quod oritur vel interit, sempiternum esse non potest, ex inductione boc deduxit, ut experiretur, uum ingenitum] cum sempiternorecurrat. addidit autem generatioui esse ac interitui esse, ut ostenderet, ea, quae retulit, esse et maxime proprie intellegi debere, non autem de illis dici, quod ori- ginem nou babent atque iuteritum non sentiunt secundum alios modos, quibus baec duo nomiua dicuntur. etenim quod origiuem non babet ac iuteritum non seutit, id <etiam> est, quod omuiuo nou est neque ex generatione ortum est, et reliqua, de (juibus sujiei-ius merainimus.

Hoc autem Aristoteles in proprio sermone explicavit se quod origiuem non babet et quod interitum non seutit, proprie accipere. deinde ummiquodque definivit. primum enim id est, quod nunc est nee superioribus temporibus vere dici potuit non esse, neque vere etiam dici poterit postea non esse, ac bis duabus propositionibus definivit quod origiuem non babet et quod interitum non admittit.

At quoniam posuimus baec mutuo sese cousequi ac unum cum altero recurrere, defiuitio igitur cuiuscunque eorum de singulo quo- que vere dicitur. quare si bae duae definitioues invicem coniungantur, utique ex illis sempiternum innovabitur; igitur consentaneum est, ut sempiterni defiuitio unicuique eorum conveniat. praeterea ait, quod ortum babet cum eo retro commeat, quod in- [*](18 —ingenitum (20) om. codd. 21 generationi] exspectes toj ἀΝήτῳ . . τῷ ἀφθάρῳ esse] ὅν δέ (a 25) 32 definitio eius, quod interitum non habet, excidisse videtur. fort, ante neque (32) addend.: incorruptibile vero est, quod nunc est)

Tempus autem, in quo est, quod semper est, ex utraque extremitate simul indefinitiim est, ita etiain et tempus, in quo uon est, quod semper nullum est. quod autem originem habet intritum [que] sentit, quandoquidem utrisque dispositionibus simul commune existit, hoc est, ut sit aliquid et non sit aliquid, defiuitione quofjue segregatum erit. ex his itaque cougruum est id medium esse inter id, quod semper est, et id, (piod semper non est.

Deinde id ipsuni litteris explanavit posuitquc genitum et mortale inter A, quod semper est, et B, quod semper non est, medium esse. etenim quoniam tempus, in quo A non est, non datur neque tempus etiam, in (pio B invenitur — A etenim semjjer est et B semper non est — Ι tempus autem, in quo genitum et mortale est, actu [*](f. 22r) vel potentia dari potest, hoc est, in quo est et in quo uon est, ex hoc colligitur genitum et mortale medium esse inter id, quod semper est, et id, quod semper non est, adeo ut aliquando sit et aliquaudo uon sit.

Deinde hanc sententiam prosequitur dicitque, sequuntur igitur se invicem generabile et corruptihile. eteuim in his, quae de Logica a nobis dicta sunt, palam fecimus, quod si duo termini uni tertio convenerint et cum eo reciprocantur, ii etiam convenient inter se ac alter cum altero recurret. quare cum genitum et mortale cum eo recurraut, quod quandoque est et quandoque non est, convenit igitur, ut vicissim utrumque eorum cum altero recurrat; genitum enim ut quandoque est et quandoque non est, ita etiam mortale. consentaneum igitur est, ut vicissim utrumque eorum retro commeet ac alterum ex altero consequens sit eoque ordine adinvicem tem- pore comparenture, quo uon genitum immortali comparatur. itaque fieri nullo modo potest, ut genitum et non genitum eidem simul inesse possint, quorum unum omni necessario convenit. ita etiam quod interire potest et quod interire non potest, nullo quidem modo fieri potest, ut eidem simul conveniant, quorum alterum omni ex necessitate iuest. sit vero generabile cum eo recurrens, quod interire potest, at si haec duo hoc ordine sese habeant, ponamus, quod incorrujjtibile est, non consequi ad ingenerabile : necessario igitur generabile ad ingenerabile consequetur. at antea retulimus haec duo simul unum constituere non posse, quare convenit, ut, quod natum non est et quod interire non potest, alterum ex altero consequens sit. Aristoteles autem id in terminis explicavit nee [*](1 potentia fort. del. et scribend. actu quidem (loco vel actu) 5 interitum sentiet Al 21 de Logica] Analyt. priora, B, cap. 22 36 ante necessario duo versus desunt)