In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis

Perspicuum est igitur in hoc sermone id duobus modis simul omnino fieri non posse, si id, quod est, positum fuit, posse non semper [*](35 esse, et si pouatur, quod potest semper esse, nou fieri posse, ut semper sit. hoc autem apertissime declaravit; eteuim huic propositioni, potest semper esse, ilia opponitur, nou potest semper esse, oppositioue coutradictionis, siquidem negativa propositio est, in qua praedicatum tantum negatur. iusuper eodem moda, quo conharum 19 et sq.] ’ emend. : hae vero duae contrariue sunt atqiie oppositae 22 plurimae — lU puta] ita Al: fort, vert.: plurimum enim simul falsae existunt, queinadmoduni si dicus 25—27 nec ullo—ut non sit excicl. in cocld.; vel (pr.) suspectiun mihi videtur. 28 er] fort, vel 39 insuper et sq.] cf. Simpl. 329, 19 et sq.)

Praeterea deinceps, hunc sermonem cum altero ei proximo prosequitur eumque omuiuo deducit, dum inquit, fieri non potest, ut aliquid sit semper ac simul generatum existat. eius autem scopus, quem sibi ab initio sermonis proposuit, hie est: nemjje fieri non posse, ut aliquid sit semper et idem sit corruptibile neque etiam aliquid generatum, quod interitum non admittat, ac eo potissimum iu loco, ubi inquit: nonnulli autem existimarunt fieri posse, ut ingenerabile quippiam corrumpatur et (jeneratum incorruptibile perduret, ut in Timaeo invenimus.

Qua autem rati one id omnino contingat, hoc in loco retulit, dum ait:

Duorum (enim) terminorum, si posterior sine priore in- esse non potest, et reliqua, quae sequuntur. Aristoteles autem hoc. in loco iutendit, quod si duo termini sint, quorum prior ad posteriorem cousequatur, si prior non sit, neque etiam posterior erit; etenim animali non existente, neque etiam homo erit. ita si duos terminos statuerimus, quorum alter sit, fieri non posse, ut non sit, ac alter interitum non admittere, si quod semper est, fieri non potest, ut non sit, ipsum quoque immortale erit. atqui maior propositio vera est, quare minor etiam vera erit. si itaque banc sequelam perpenderis, veram profecto eam invenies. etenim, quod fieri non potest, ut non sit, omnino ut sit, necesse est; veroomnino vero omnino convenit ut sit, idem plane immortale est. similiter quod semper est, fieri non potest, ut sit generatum, si in hac tantum se- quela mortalis loco geuitum sumatur; etenim si ei, quod semper est, non contingit aliquando non esse, ingenerabile quoque existit. atqui maior propositio vera est. Iluic autem aliquis fortasse occurret, inquiens, banc positionem congruam esse, nempe quod semper est, ingenitum existit, id vero omnibus iis modis non est, quibus geuiti nomen dicitur, sed eo tantum modo, quo temporis initium demonstrat. [*](3 Περὶ ἑρμηωείας] cap. 12 18 nonnulli et sq.] p. 280a28.)

Hie autem noster sernio, qui id excludit, quod ex adiunctione fiuitum dixit, syllogismo locum reliquit, qui non causam ut causam ponit. in universum autem id in toto sermoue uostro deprehendi licet, si id, quod semper est, fieri potest, ut non semper sit, absudum nempe ac dissentaneum non esse, ut statuamus id actu non esse, ac ponamus id, quod aliquaudo contingit, intermiuatum quidem Ι esse, quandoquidem id etiam, quod semper est, potest [*](f. 21r) esse ita, et non esse; baec autem positio absurcla est ac fieri non potest, sed huic profecto ita occurritur, hoc perabsurdum omuino non convenit, ut ex ea adiunctione deducatur, nempe quod semper est, potentiam habet, qua potest non esse, sed ex adiunctione eius quod fieri non potest, hoc est, id quod est, aliquo tempore sui esse non erit; hoc primae sententiae auctores miuime posuere, qiiare neque etiam deprehendi mus, ut ad id omuino consequatur, quod illi statuerunt; atqui de hoc superius meminit. post haec hunc ser- monem ita producit.

Quoniam autem negatio huius, semper posse esse, et reliqua quae sequuntur.

Atqui in hac enarratione inteudit alio quidem modo declarare, id, quod semper est, non habere potentiam, ut possit non esse. cum autem, qui contendit aliquid alicui alteri rei non inesse, ad confirmandum suum dictum declarare oporteat, quouam modo illud assumat, quod dicit huic minime iuesse, id sane hac in explicatione fecit, quandoquidem, cum wZ, quod edistit, ea quoque potentia privasset, qua non esse posset, perspicuum fecit, quibus iu rebus haec potentia, hoc est non essendi, inveniatur. id vero hoc ordine de- monstratur. hoc in universum omnibus coutrariis inest — contrariorum autem riotio hoc in loco latius patet — utrorumque nempe nega- tionem simul eidem convenire, medio inter contraria existeute [utriusque naturae participi], vel minus, sed alteram in universum uaturam habenti. etenim album et nigrum (exempli gratia) con- traria sunt, horum autem singulorum negatio est, non album et non nigrum; hae vero duae negationes vere de eo colore dicuntur, [*](1 siquidem et sqq.] locus non integer 13 aliquando—esse (14)] ita Al: aliquo ter. pore interndnato coiiliiujit, eo contirujere codd. 14 est] ejjicit codd, 37 utriusque—participi oin. codd.)