Iliad
Homer
Homer. Homeri Opera, Volumes 1-2. Monro, D. B. (David Binning), editor; Allen, Thomas W. (Thomas William), editor. Oxford: Clarendon Press, 1908-1920.
- Ἴλιον αἰπεινὴν ἑλέειν κτάσθαι τε πολίτας.
- ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ἦρχʼ, ὃ δʼ ἅμʼ ἕσπετο ἰσόθεος φώς·
- Ἀργείους δʼ ὄτρυνε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·
- ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε, καὶ αἰδῶ θέσθʼ ἐνὶ θυμῷ,
- ἀλλήλους τʼ αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας.
- αἰδομένων δʼ ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται·
- φευγόντων δʼ οὔτʼ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτέ τις ἀλκή.
- ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ ἀλέξασθαι μενέαινον,
- ἐν θυμῷ δʼ ἐβάλοντο ἔπος, φράξαντο δὲ νῆας
- ἕρκεϊ χαλκείῳ· ἐπὶ δὲ Ζεὺς Τρῶας ἔγειρεν.
- Ἀντίλοχον δʼ ὄτρυνε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·
- Ἀντίλοχʼ οὔ τις σεῖο νεώτερος ἄλλος Ἀχαιῶν,
- οὔτε ποσὶν θάσσων οὔτʼ ἄλκιμος ὡς σὺ μάχεσθαι·
- εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος ἄνδρα βάλοισθα.
- ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἀπέσσυτο, τὸν δʼ ὀρόθυνεν·
- ἐκ δʼ ἔθορε προμάχων, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ
- ἀμφὶ ἓ παπτήνας· ὑπὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντο
- ἀνδρὸς ἀκοντίσσαντος· ὃ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἧκεν,
- ἀλλʼ Ἱκετάονος υἱὸν ὑπέρθυμον Μελάνιππον
- νισόμενον πόλεμον δὲ βάλε στῆθος παρὰ μαζόν.
- δούπησεν δὲ πεσών, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.
- Ἀντίλοχος δʼ ἐπόρουσε κύων ὥς, ὅς τʼ ἐπὶ νεβρῷ
- βλημένῳ ἀΐξῃ, τόν τʼ ἐξ εὐνῆφι θορόντα
- θηρητὴρ ἐτύχησε βαλών, ὑπέλυσε δὲ γυῖα·
- ὣς ἐπὶ σοὶ Μελάνιππε θόρʼ Ἀντίλοχος μενεχάρμης
- τεύχεα συλήσων· ἀλλʼ οὐ λάθεν Ἕκτορα δῖον,
- ὅς ῥά οἱ ἀντίος ἦλθε θέων ἀνὰ δηϊοτῆτα.
- Ἀντίλοχος δʼ οὐ μεῖνε θοός περ ἐὼν πολεμιστής,
- ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἔτρεσε θηρὶ κακὸν ῥέξαντι ἐοικώς,
- ὅς τε κύνα κτείνας ἢ βουκόλον ἀμφὶ βόεσσι
- φεύγει πρίν περ ὅμιλον ἀολλισθήμεναι ἀνδρῶν·
- ὣς τρέσε Νεστορίδης, ἐπὶ δὲ Τρῶές τε καὶ Ἕκτωρ
- ἠχῇ θεσπεσίῃ βέλεα στονόεντα χέοντο·
- στῆ δὲ μεταστρεφθείς, ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων.
- Τρῶες δὲ λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισι
- νηυσὶν ἐπεσσεύοντο, Διὸς δʼ ἐτέλειον ἐφετμάς,
- ὅ σφισιν αἰὲν ἔγειρε μένος μέγα, θέλγε δὲ θυμὸν
- Ἀργείων καὶ κῦδος ἀπαίνυτο, τοὺς δʼ ὀρόθυνεν.
- Ἕκτορι γάρ οἱ θυμὸς ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι
- Πριαμίδῃ, ἵνα νηυσὶ κορωνίσι θεσπιδαὲς πῦρ
- ἐμβάλοι ἀκάματον, Θέτιδος δʼ ἐξαίσιον ἀρὴν
- πᾶσαν ἐπικρήνειε· τὸ γὰρ μένε μητίετα Ζεὺς
- νηὸς καιομένης σέλας ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι.
- ἐκ γὰρ δὴ τοῦ μέλλε παλίωξιν παρὰ νηῶν
- θησέμεναι Τρώων, Δαναοῖσι δὲ κῦδος ὀρέξειν.
- τὰ φρονέων νήεσσιν ἔπι γλαφυρῇσιν ἔγειρεν
- Ἕκτορα Πριαμίδην μάλα περ μεμαῶτα καὶ αὐτόν.
- μαίνετο δʼ ὡς ὅτʼ Ἄρης ἐγχέσπαλος ἢ ὀλοὸν πῦρ
- οὔρεσι μαίνηται βαθέης ἐν τάρφεσιν ὕλης·
- ἀφλοισμὸς δὲ περὶ στόμα γίγνετο, τὼ δέ οἱ ὄσσε
- λαμπέσθην βλοσυρῇσιν ὑπʼ ὀφρύσιν, ἀμφὶ δὲ πήληξ
- σμερδαλέον κροτάφοισι τινάσσετο μαρναμένοιο
- Ἕκτορος· αὐτὸς γάρ οἱ ἀπʼ αἰθέρος ἦεν ἀμύντωρ
- Ζεύς, ὅς μιν πλεόνεσσι μετʼ ἀνδράσι μοῦνον ἐόντα
- τίμα καὶ κύδαινε. μινυνθάδιος γὰρ ἔμελλεν
- ἔσσεσθʼ· ἤδη γάρ οἱ ἐπόρνυε μόρσιμον ἦμαρ
- Παλλὰς Ἀθηναίη ὑπὸ Πηλεΐδαο βίηφιν.
- καί ῥʼ ἔθελεν ῥῆξαι στίχας ἀνδρῶν πειρητίζων,
- ᾗ δὴ πλεῖστον ὅμιλον ὅρα καὶ τεύχεʼ ἄριστα·
- ἀλλʼ οὐδʼ ὧς δύνατο ῥῆξαι μάλα περ μενεαίνων·
- ἴσχον γὰρ πυργηδὸν ἀρηρότες, ἠΰτε πέτρη
- ἠλίβατος μεγάλη πολιῆς ἁλὸς ἐγγὺς ἐοῦσα,
- ἥ τε μένει λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθα
- κύματά τε τροφόεντα, τά τε προσερεύγεται αὐτήν·
- ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο.
- αὐτὰρ ὃ λαμπόμενος πυρὶ πάντοθεν ἔνθορʼ ὁμίλῳ,
- ἐν δʼ ἔπεσʼ ὡς ὅτε κῦμα θοῇ ἐν νηῒ πέσῃσι
- λάβρον ὑπαὶ νεφέων ἀνεμοτρεφές· ἣ δέ τε πᾶσα
- ἄχνῃ ὑπεκρύφθη, ἀνέμοιο δὲ δεινὸς ἀήτη
- ἱστίῳ ἐμβρέμεται, τρομέουσι δέ τε φρένα ναῦται
- δειδιότες· τυτθὸν γὰρ ὑπʼ ἐκ θανάτοιο φέρονται·
- ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.
- αὐτὰρ ὅ γʼ ὥς τε λέων ὀλοόφρων βουσὶν ἐπελθών,
- αἵ ῥά τʼ ἐν εἱαμενῇ ἕλεος μεγάλοιο νέμονται
- μυρίαι, ἐν δέ τε τῇσι νομεὺς οὔ πω σάφα εἰδὼς
- θηρὶ μαχέσσασθαι ἕλικος βοὸς ἀμφὶ φονῇσιν·
- ἤτοι ὃ μὲν πρώτῃσι καὶ ὑστατίῃσι βόεσσιν
- αἰὲν ὁμοστιχάει, ὃ δέ τʼ ἐν μέσσῃσιν ὀρούσας
- βοῦν ἔδει, αἳ δέ τε πᾶσαι ὑπέτρεσαν· ὣς τότʼ Ἀχαιοὶ
- θεσπεσίως ἐφόβηθεν ὑφʼ Ἕκτορι καὶ Διὶ πατρὶ
- πάντες, ὃ δʼ οἶον ἔπεφνε Μυκηναῖον Περιφήτην,
- Κοπρῆος φίλον υἱόν, ὃς Εὐρυσθῆος ἄνακτος
- ἀγγελίης οἴχνεσκε βίῃ Ἡρακληείῃ.
- τοῦ γένετʼ ἐκ πατρὸς πολὺ χείρονος υἱὸς ἀμείνων
- παντοίας ἀρετάς, ἠμὲν πόδας ἠδὲ μάχεσθαι,
- καὶ νόον ἐν πρώτοισι Μυκηναίων ἐτέτυκτο·
- ὅς ῥα τόθʼ Ἕκτορι κῦδος ὑπέρτερον ἐγγυάλιξε.
- στρεφθεὶς γὰρ μετόπισθεν ἐν ἀσπίδος ἄντυγι πάλτο,
- τὴν αὐτὸς φορέεσκε ποδηνεκέʼ ἕρκος ἀκόντων·
- τῇ ὅ γʼ ἐνὶ βλαφθεὶς πέσεν ὕπτιος, ἀμφὶ δὲ πήληξ
- σμερδαλέον κονάβησε περὶ κροτάφοισι πεσόντος.
- Ἕκτωρ δʼ ὀξὺ νόησε, θέων δέ οἱ ἄγχι παρέστη,
- στήθεϊ δʼ ἐν δόρυ πῆξε, φίλων δέ μιν ἐγγὺς ἑταίρων
- κτεῖνʼ· οἳ δʼ οὐκ ἐδύναντο καὶ ἀχνύμενοί περ ἑταίρου
- χραισμεῖν· αὐτοὶ γὰρ μάλα δείδισαν Ἕκτορα δῖον.
- εἰσωποὶ δʼ ἐγένοντο νεῶν, περὶ δʼ ἔσχεθον ἄκραι
- νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύατο· τοὶ δʼ ἐπέχυντο.
- Ἀργεῖοι δὲ νεῶν μὲν ἐχώρησαν καὶ ἀνάγκῃ
- τῶν πρωτέων, αὐτοῦ δὲ παρὰ κλισίῃσιν ἔμειναν
- ἁθρόοι, οὐδὲ κέδασθεν ἀνὰ στρατόν· ἴσχε γὰρ αἰδὼς
- καὶ δέος· ἀζηχὲς γὰρ ὁμόκλεον ἀλλήλοισι.
- Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶν
- λίσσεθʼ ὑπὲρ τοκέων γουνούμενος ἄνδρα ἕκαστον·
- ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε καὶ αἰδῶ θέσθʼ ἐνὶ θυμῷ
- ἄλλων ἀνθρώπων, ἐπὶ δὲ μνήσασθε ἕκαστος
- παίδων ἠδʼ ἀλόχων καὶ κτήσιος ἠδὲ τοκήων,
- ἠμὲν ὅτεῳ ζώουσι καὶ ᾧ κατατεθνήκασι·
- τῶν ὕπερ ἐνθάδʼ ἐγὼ γουνάζομαι οὐ παρεόντων
- ἑστάμεναι κρατερῶς, μὴ δὲ τρωπᾶσθε φόβον δέ.
- ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.
- τοῖσι δʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν νέφος ἀχλύος ὦσεν Ἀθήνη
- θεσπέσιον· μάλα δέ σφι φόως γένετʼ ἀμφοτέρωθεν
- ἠμὲν πρὸς νηῶν καὶ ὁμοιΐου πολέμοιο.
- Ἕκτορα δὲ φράσσαντο βοὴν ἀγαθὸν καὶ ἑταίρους,
- ἠμὲν ὅσοι μετόπισθεν ἀφέστασαν οὐδὲ μάχοντο,
- ἠδʼ ὅσσοι παρὰ νηυσὶ μάχην ἐμάχοντο θοῇσιν.
- οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ Αἴαντι μεγαλήτορι ἥνδανε θυμῷ
- ἑστάμεν ἔνθά περ ἄλλοι ἀφέστασαν υἷες Ἀχαιῶν·
- ἀλλʼ ὅ γε νηῶν ἴκριʼ ἐπῴχετο μακρὰ βιβάσθων,
- νώμα δὲ ξυστὸν μέγα ναύμαχον ἐν παλάμῃσι
- κολλητὸν βλήτροισι δυωκαιεικοσίπηχυ.
- ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἵπποισι κελητίζειν ἐῢ εἰδώς,
- ὅς τʼ ἐπεὶ ἐκ πολέων πίσυρας συναείρεται ἵππους,
- σεύας ἐκ πεδίοιο μέγα προτὶ ἄστυ δίηται
- λαοφόρον καθʼ ὁδόν· πολέες τέ ἑ θηήσαντο
- ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες· ὃ δʼ ἔμπεδον ἀσφαλὲς αἰεὶ
- θρῴσκων ἄλλοτʼ ἐπʼ ἄλλον ἀμείβεται, οἳ δὲ πέτονται·
- ὣς Αἴας ἐπὶ πολλὰ θοάων ἴκρια νηῶν
- φοίτα μακρὰ βιβάς, φωνὴ δέ οἱ αἰθέρʼ ἵκανεν,
- αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε
- νηυσί τε καὶ κλισίῃσιν ἀμυνέμεν. οὐδὲ μὲν Ἕκτωρ
- μίμνεν ἐνὶ Τρώων ὁμάδῳ πύκα θωρηκτάων·
- ἀλλʼ ὥς τʼ ὀρνίθων πετεηνῶν αἰετὸς αἴθων
- ἔθνος ἐφορμᾶται ποταμὸν πάρα βοσκομενάων
- χηνῶν ἢ γεράνων ἢ κύκνων δουλιχοδείρων,
- ὣς Ἕκτωρ ἴθυσε νεὸς κυανοπρῴροιο
- ἀντίος ἀΐξας· τὸν δὲ Ζεὺς ὦσεν ὄπισθε
- χειρὶ μάλα μεγάλῃ, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅμʼ αὐτῷ.
- αὖτις δὲ δριμεῖα μάχη παρὰ νηυσὶν ἐτύχθη·
- φαίης κʼ ἀκμῆτας καὶ ἀτειρέας ἀλλήλοισιν
- ἄντεσθʼ ἐν πολέμῳ, ὡς ἐσσυμένως ἐμάχοντο.
- τοῖσι δὲ μαρναμένοισιν ὅδʼ ἦν νόος· ἤτοι Ἀχαιοὶ
- οὐκ ἔφασαν φεύξεσθαι ὑπʼ ἐκ κακοῦ, ἀλλʼ ὀλέεσθαι,
- Τρωσὶν δʼ ἔλπετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἑκάστου
- νῆας ἐνιπρήσειν κτενέειν θʼ ἥρωας Ἀχαιούς.
- οἳ μὲν τὰ φρονέοντες ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν·
- Ἕκτωρ δὲ πρυμνῆς νεὸς ἥψατο ποντοπόροιο
- καλῆς ὠκυάλου, ἣ Πρωτεσίλαον ἔνεικεν
- ἐς Τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀπήγαγε πατρίδα γαῖαν.
- τοῦ περ δὴ περὶ νηὸς Ἀχαιοί τε Τρῶές τε
- δῄουν ἀλλήλους αὐτοσχεδόν· οὐδʼ ἄρα τοί γε
- τόξων ἀϊκὰς ἀμφὶς μένον οὐδʼ ἔτʼ ἀκόντων,
- ἀλλʼ οἵ γʼ ἐγγύθεν ἱστάμενοι ἕνα θυμὸν ἔχοντες
- ὀξέσι δὴ πελέκεσσι καὶ ἀξίνῃσι μάχοντο
- καὶ ξίφεσιν μεγάλοισι καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.
- πολλὰ δὲ φάσγανα καλὰ μελάνδετα κωπήεντα
- ἄλλα μὲν ἐκ χειρῶν χαμάδις πέσον, ἄλλα δʼ ἀπʼ ὤμων
- ἀνδρῶν μαρναμένων· ῥέε δʼ αἵματι γαῖα μέλαινα.
- Ἕκτωρ δὲ πρύμνηθεν ἐπεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίει
- ἄφλαστον μετὰ χερσὶν ἔχων, Τρωσὶν δὲ κέλευεν·
- οἴσετε πῦρ, ἅμα δʼ αὐτοὶ ἀολλέες ὄρνυτʼ ἀϋτήν·
- νῦν ἡμῖν πάντων Ζεὺς ἄξιον ἦμαρ ἔδωκε
- νῆας ἑλεῖν, αἳ δεῦρο θεῶν ἀέκητι μολοῦσαι
- ἡμῖν πήματα πολλὰ θέσαν, κακότητι γερόντων,
- οἵ μʼ ἐθέλοντα μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιν
- αὐτόν τʼ ἰσχανάασκον ἐρητύοντό τε λαόν·
- ἀλλʼ εἰ δή ῥα τότε βλάπτε φρένας εὐρύοπα Ζεὺς
- ἡμετέρας, νῦν αὐτὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.
- ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα μᾶλλον ἐπʼ Ἀργείοισιν ὄρουσαν.
- Αἴας δʼ οὐκέτʼ ἔμιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσιν·
- ἀλλʼ ἀνεχάζετο τυτθόν, ὀϊόμενος θανέεσθαι
- θρῆνυν ἐφʼ ἑπταπόδην, λίπε δʼ ἴκρια νηὸς ἐΐσης.
- ἔνθʼ ἄρʼ ὅ γʼ ἑστήκει δεδοκημένος, ἔγχεϊ δʼ αἰεὶ
- Τρῶας ἄμυνε νεῶν, ὅς τις φέροι ἀκάματον πῦρ·
- αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε·
- ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος
- ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.
- ἠέ τινάς φαμεν εἶναι ἀοσσητῆρας ὀπίσσω,
- ἦέ τι τεῖχος ἄρειον, ὅ κʼ ἀνδράσι λοιγὸν ἀμύναι;
- οὐ μέν τι σχεδόν ἐστι πόλις πύργοις ἀραρυῖα,
- ᾗ κʼ ἀπαμυναίμεσθʼ ἑτεραλκέα δῆμον ἔχοντες·
- ἀλλʼ ἐν γὰρ Τρώων πεδίῳ πύκα θωρηκτάων
- πόντῳ κεκλιμένοι ἑκὰς ἥμεθα πατρίδος αἴης·
- τὼ ἐν χερσὶ φόως, οὐ μειλιχίῃ πολέμοιο.
- ἦ, καὶ μαιμώων ἔφεπʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντι.
- ὅς τις δὲ Τρώων κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ φέροιτο
- σὺν πυρὶ κηλείῳ, χάριν Ἕκτορος ὀτρύναντος,
- τὸν δʼ Αἴας οὔτασκε δεδεγμένος ἔγχεϊ μακρῷ·
- δώδεκα δὲ προπάροιθε νεῶν αὐτοσχεδὸν οὖτα.
- ὣς οἳ μὲν περὶ νηὸς ἐϋσσέλμοιο μάχοντο·
- Πάτροκλος δʼ Ἀχιλῆϊ παρίστατο ποιμένι λαῶν
- δάκρυα θερμὰ χέων ὥς τε κρήνη μελάνυδρος,
- ἥ τε κατʼ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ.
- τὸν δὲ ἰδὼν ᾤκτιρε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,
- καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- τίπτε δεδάκρυσαι Πατρόκλεες, ἠΰτε κούρη
- νηπίη, ἥ θʼ ἅμα μητρὶ θέουσʼ ἀνελέσθαι ἀνώγει
- εἱανοῦ ἁπτομένη, καί τʼ ἐσσυμένην κατερύκει,
- δακρυόεσσα δέ μιν ποτιδέρκεται, ὄφρʼ ἀνέληται·
- τῇ ἴκελος Πάτροκλε τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβεις.
- ἠέ τι Μυρμιδόνεσσι πιφαύσκεαι, ἢ ἐμοὶ αὐτῷ,
- ἦέ τινʼ ἀγγελίην Φθίης ἐξέκλυες οἶος;
- ζώειν μὰν ἔτι φασὶ Μενοίτιον Ἄκτορος υἱόν,
- ζώει δʼ Αἰακίδης Πηλεὺς μετὰ Μυρμιδόνεσσι;
- τῶν κε μάλʼ ἀμφοτέρων ἀκαχοίμεθα τεθνηώτων.
- ἦε σύ γʼ Ἀργείων ὀλοφύρεαι, ὡς ὀλέκονται
- νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ὑπερβασίης ἕνεκα σφῆς;
- ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω.
- τὸν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφης Πατρόκλεες ἱππεῦ·
- ὦ Ἀχιλεῦ Πηλῆος υἱὲ μέγα φέρτατʼ Ἀχαιῶν
- μὴ νεμέσα· τοῖον γὰρ ἄχος βεβίηκεν Ἀχαιούς.
- οἳ μὲν γὰρ δὴ πάντες, ὅσοι πάρος ἦσαν ἄριστοι,
- ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.
- βέβληται μὲν ὃ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης,
- οὔτασται δʼ Ὀδυσεὺς δουρικλυτὸς ἠδʼ Ἀγαμέμνων,
- βέβληται δὲ καὶ Εὐρύπυλος κατὰ μηρὸν ὀϊστῷ.
- τοὺς μέν τʼ ἰητροὶ πολυφάρμακοι ἀμφιπένονται
- ἕλκεʼ ἀκειόμενοι· σὺ δʼ ἀμήχανος ἔπλευ Ἀχιλλεῦ.
- μὴ ἐμέ γʼ οὖν οὗτός γε λάβοι χόλος, ὃν σὺ φυλάσσεις
- αἰναρέτη· τί σευ ἄλλος ὀνήσεται ὀψίγονός περ
- αἴ κε μὴ Ἀργείοισιν ἀεικέα λοιγὸν ἀμύνῃς;
- νηλεές, οὐκ ἄρα σοί γε πατὴρ ἦν ἱππότα Πηλεύς,
- οὐδὲ Θέτις μήτηρ· γλαυκὴ δέ σε τίκτε θάλασσα
- πέτραι τʼ ἠλίβατοι, ὅτι τοι νόος ἐστὶν ἀπηνής.
- εἰ δέ τινα φρεσὶ σῇσι θεοπροπίην ἀλεείνεις
- καί τινά τοι πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ,
- ἀλλʼ ἐμέ περ πρόες ὦχʼ, ἃμα δʼ ἄλλον λαὸν ὄπασσον
- Μυρμιδόνων, ἤν πού τι φόως Δαναοῖσι γένωμαι.
- δὸς δέ μοι ὤμοιιν τὰ σὰ τεύχεα θωρηχθῆναι,
- αἴ κʼ ἐμὲ σοὶ ἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιο
- Τρῶες, ἀναπνεύσωσι δʼ Ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν
- τειρόμενοι· ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο.
- ῥεῖα δέ κʼ ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ἀϋτῇ
- ὤσαιμεν προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.
- ὣς φάτο λισσόμενος μέγα νήπιος· ἦ γὰρ ἔμελλεν
- οἷ αὐτῷ θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα λιτέσθαι.
- τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
- ὤ μοι διογενὲς Πατρόκλεες οἷον ἔειπες·
- οὔτε θεοπροπίης ἐμπάζομαι ἥν τινα οἶδα,
- οὔτέ τί μοι πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ·
- ἀλλὰ τόδʼ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνει,
- ὁππότε δὴ τὸν ὁμοῖον ἀνὴρ ἐθέλῃσιν ἀμέρσαι
- καὶ γέρας ἂψ ἀφελέσθαι, ὅ τε κράτεϊ προβεβήκῃ·
- αἰνὸν ἄχος τό μοί ἐστιν, ἐπεὶ πάθον ἄλγεα θυμῷ.
- κούρην ἣν ἄρα μοι γέρας ἔξελον υἷες Ἀχαιῶν,
- δουρὶ δʼ ἐμῷ κτεάτισσα πόλιν εὐτείχεα πέρσας,
- τὴν ἂψ ἐκ χειρῶν ἕλετο κρείων Ἀγαμέμνων
- Ἀτρεΐδης ὡς εἴ τινʼ ἀτίμητον μετανάστην.
- ἀλλὰ τὰ μὲν προτετύχθαι ἐάσομεν· οὐδʼ ἄρα πως ἦν
- ἀσπερχὲς κεχολῶσθαι ἐνὶ φρεσίν· ἤτοι ἔφην γε
- οὐ πρὶν μηνιθμὸν καταπαυσέμεν, ἀλλʼ ὁπότʼ ἂν δὴ
- νῆας ἐμὰς ἀφίκηται ἀϋτή τε πτόλεμός τε.
- τύνη δʼ ὤμοιιν μὲν ἐμὰ κλυτὰ τεύχεα δῦθι,
- ἄρχε δὲ Μυρμιδόνεσσι φιλοπτολέμοισι μάχεσθαι,
- εἰ δὴ κυάνεον Τρώων νέφος ἀμφιβέβηκε
- νηυσὶν ἐπικρατέως, οἳ δὲ ῥηγμῖνι θαλάσσης
- κεκλίαται, χώρης ὀλίγην ἔτι μοῖραν ἔχοντες
- Ἀργεῖοι, Τρώων δὲ πόλις ἐπὶ πᾶσα βέβηκε
- θάρσυνος· οὐ γὰρ ἐμῆς κόρυθος λεύσσουσι μέτωπον
- ἐγγύθι λαμπομένης· τάχα κεν φεύγοντες ἐναύλους
- πλήσειαν νεκύων, εἴ μοι κρείων Ἀγαμέμνων
- ἤπια εἰδείη· νῦν δὲ στρατὸν ἀμφιμάχονται.
- οὐ γὰρ Τυδεΐδεω Διομήδεος ἐν παλάμῃσι
- μαίνεται ἐγχείη Δαναῶν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι·
- οὐδέ πω Ἀτρεΐδεω ὀπὸς ἔκλυον αὐδήσαντος
- ἐχθρῆς ἐκ κεφαλῆς· ἀλλʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
- Τρωσὶ κελεύοντος περιάγνυται, οἳ δʼ ἀλαλητῷ
- πᾶν πεδίον κατέχουσι μάχῃ νικῶντες Ἀχαιούς.
- ἀλλὰ καὶ ὧς Πάτροκλε νεῶν ἄπο λοιγὸν ἀμύνων
- ἔμπεσʼ ἐπικρατέως, μὴ δὴ πυρὸς αἰθομένοιο
- νῆας ἐνιπρήσωσι, φίλον δʼ ἀπὸ νόστον ἕλωνται.
- πείθεο δʼ ὥς τοι ἐγὼ μύθου τέλος ἐν φρεσὶ θείω,
- ὡς ἄν μοι τιμὴν μεγάλην καὶ κῦδος ἄρηαι
- πρὸς πάντων Δαναῶν, ἀτὰρ οἳ περικαλλέα κούρην
- ἂψ ἀπονάσσωσιν, ποτὶ δʼ ἀγλαὰ δῶρα πόρωσιν.
- ἐκ νηῶν ἐλάσας ἰέναι πάλιν· εἰ δέ κεν αὖ τοι
- δώῃ κῦδος ἀρέσθαι ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης,
- μὴ σύ γʼ ἄνευθεν ἐμεῖο λιλαίεσθαι πολεμίζειν
- Τρωσὶ φιλοπτολέμοισιν· ἀτιμότερον δέ με θήσεις·
- μὴ δʼ ἐπαγαλλόμενος πολέμῳ καὶ δηϊοτῆτι
- Τρῶας ἐναιρόμενος προτὶ Ἴλιον ἡγεμονεύειν,
- μή τις ἀπʼ Οὐλύμποιο θεῶν αἰειγενετάων
- ἐμβήῃ· μάλα τούς γε φιλεῖ ἑκάεργος Ἀπόλλων·
- ἀλλὰ πάλιν τρωπᾶσθαι, ἐπὴν φάος ἐν νήεσσι
- θήῃς, τοὺς δʼ ἔτʼ ἐᾶν πεδίον κάτα δηριάασθαι.
- αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον
- μήτέ τις οὖν Τρώων θάνατον φύγοι ὅσσοι ἔασι,
- μήτέ τις Ἀργείων, νῶϊν δʼ ἐκδῦμεν ὄλεθρον,
- ὄφρʼ οἶοι Τροίης ἱερὰ κρήδεμνα λύωμεν.
- ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
- Αἴας δʼ οὐκ ἔτʼ ἔμιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσι·
- δάμνα μιν Ζηνός τε νόος καὶ Τρῶες ἀγαυοὶ
- βάλλοντες· δεινὴν δὲ περὶ κροτάφοισι φαεινὴ
- πήληξ βαλλομένη καναχὴν ἔχε, βάλλετο δʼ αἰεὶ
- κὰπ φάλαρʼ εὐποίηθʼ· ὃ δʼ ἀριστερὸν ὦμον ἔκαμνεν
- ἔμπεδον αἰὲν ἔχων σάκος αἰόλον· οὐδὲ δύναντο
- ἀμφʼ αὐτῷ πελεμίξαι ἐρείδοντες βελέεσσιν.
- αἰεὶ δʼ ἀργαλέῳ ἔχετʼ ἄσθματι, κὰδ δέ οἱ ἱδρὼς
- πάντοθεν ἐκ μελέων πολὺς ἔρρεεν, οὐδέ πῃ εἶχεν
- ἀμπνεῦσαι· πάντῃ δὲ κακὸν κακῷ ἐστήρικτο.
- ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι,
- ὅππως δὴ πρῶτον πῦρ ἔμπεσε νηυσὶν Ἀχαιῶν.
- Ἕκτωρ Αἴαντος δόρυ μείλινον ἄγχι παραστὰς
- πλῆξʼ ἄορι μεγάλῳ αἰχμῆς παρὰ καυλὸν ὄπισθεν,
- ἀντικρὺ δʼ ἀπάραξε· τὸ μὲν Τελαμώνιος Αἴας
- πῆλʼ αὔτως ἐν χειρὶ κόλον δόρυ, τῆλε δʼ ἀπʼ αὐτοῦ
- αἰχμὴ χαλκείη χαμάδις βόμβησε πεσοῦσα.
- γνῶ δʼ Αἴας κατὰ θυμὸν ἀμύμονα ῥίγησέν τε
- ἔργα θεῶν, ὅ ῥα πάγχυ μάχης ἐπὶ μήδεα κεῖρε
- Ζεὺς ὑψιβρεμέτης, Τρώεσσι δὲ βούλετο νίκην·
- χάζετο δʼ ἐκ βελέων. τοὶ δʼ ἔμβαλον ἀκάματον πῦρ
- νηῒ θοῇ· τῆς δʼ αἶψα κατʼ ἀσβέστη κέχυτο φλόξ.
- ὣς τὴν μὲν πρυμνὴν πῦρ ἄμφεπεν· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
- μηρὼ πληξάμενος Πατροκλῆα προσέειπεν·
- ὄρσεο διογενὲς Πατρόκλεες ἱπποκέλευθε·
- λεύσσω δὴ παρὰ νηυσὶ πυρὸς δηΐοιο ἰωήν·
- μὴ δὴ νῆας ἕλωσι καὶ οὐκέτι φυκτὰ πέλωνται·
- δύσεο τεύχεα θᾶσσον, ἐγὼ δέ κε λαὸν ἀγείρω.
- ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ κορύσσετο νώροπι χαλκῷ.
- κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν ἔθηκε
- καλάς, ἀργυρέοισιν ἐπισφυρίοις ἀραρυίας·
- δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνε
- ποικίλον ἀστερόεντα ποδώκεος Αἰακίδαο.
- ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος ἀργυρόηλον
- χάλκεον, αὐτὰρ ἔπειτα σάκος μέγα τε στιβαρόν τε·
- κρατὶ δʼ ἐπʼ ἰφθίμῳ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκεν
- ἵππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν.
- εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε, τά οἱ παλάμηφιν ἀρήρει.
- ἔγχος δʼ οὐχ ἕλετʼ οἶον ἀμύμονος Αἰακίδαο
- βριθὺ μέγα στιβαρόν· τὸ μὲν οὐ δύνατʼ ἄλλος Ἀχαιῶν
- πάλλειν, ἀλλά μιν οἶος ἐπίστατο πῆλαι Ἀχιλλεὺς
- Πηλιάδα μελίην, τὴν πατρὶ φίλῳ πόρε Χείρων
- Πηλίου ἐκ κορυφῆς, φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσιν.
- ἵππους δʼ Αὐτομέδοντα θοῶς ζευγνῦμεν ἄνωγε,
- τὸν μετʼ Ἀχιλλῆα ῥηξήνορα τῖε μάλιστα,
- πιστότατος δέ οἱ ἔσκε μάχῃ ἔνι μεῖναι ὁμοκλήν.
- τῷ δὲ καὶ Αὐτομέδων ὕπαγε ζυγὸν ὠκέας ἵππους
- Ξάνθον καὶ Βαλίον, τὼ ἅμα πνοιῇσι πετέσθην,
- τοὺς ἔτεκε Ζεφύρῳ ἀνέμῳ Ἅρπυια Ποδάργη
- βοσκομένη λειμῶνι παρὰ ῥόον Ὠκεανοῖο.
- ἐν δὲ παρηορίῃσιν ἀμύμονα Πήδασον ἵει,
- τόν ῥά ποτʼ Ἠετίωνος ἑλὼν πόλιν ἤγαγʼ Ἀχιλλεύς,
- ὃς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπεθʼ ἵπποις ἀθανάτοισι.
- Μυρμιδόνας δʼ ἄρʼ ἐποιχόμενος θώρηξεν Ἀχιλλεὺς
- πάντας ἀνὰ κλισίας σὺν τεύχεσιν· οἳ δὲ λύκοι ὣς
- ὠμοφάγοι, τοῖσίν τε περὶ φρεσὶν ἄσπετος ἀλκή,
- οἵ τʼ ἔλαφον κεραὸν μέγαν οὔρεσι δῃώσαντες
- δάπτουσιν· πᾶσιν δὲ παρήϊον αἵματι φοινόν·
- καί τʼ ἀγεληδὸν ἴασιν ἀπὸ κρήνης μελανύδρου
- λάψοντες γλώσσῃσιν ἀραιῇσιν μέλαν ὕδωρ
- ἄκρον ἐρευγόμενοι φόνον αἵματος· ἐν δέ τε θυμὸς
- στήθεσιν ἄτρομός ἐστι, περιστένεται δέ τε γαστήρ·
- τοῖοι Μυρμιδόνων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες
- ἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο
- ῥώοντʼ· ἐν δʼ ἄρα τοῖσιν ἀρήϊος ἵστατʼ Ἀχιλλεύς,
- ὀτρύνων ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας.
- πεντήκοντʼ ἦσαν νῆες θοαί, ᾗσιν Ἀχιλλεὺς
- ἐς Τροίην ἡγεῖτο Διῒ φίλος· ἐν δὲ ἑκάστῃ
- πεντήκοντʼ ἔσαν ἄνδρες ἐπὶ κληῗσιν ἑταῖροι·
- πέντε δʼ ἄρʼ ἡγεμόνας ποιήσατο τοῖς ἐπεποίθει
- σημαίνειν· αὐτὸς δὲ μέγα κρατέων ἤνασσε.
- τῆς μὲν ἰῆς στιχὸς ἦρχε Μενέσθιος αἰολοθώρηξ
- υἱὸς Σπερχειοῖο διιπετέος ποταμοῖο·
- ὃν τέκε Πηλῆος θυγάτηρ καλὴ Πολυδώρη