Hippolytus
Euripides
Euripides. Euripidis Fabulae, Vol. I. Murray, Gilbert, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.
- ψυχὴν ἔρωτι, τᾀσχρὰ δ’ ἢν λέγῃς καλῶς,
- ἐς τοῦθ’ ὃ φεύγω νῦν ἀναλωθήσομαι.
- εἴ τοι δοκεῖ σοι, χρῆν μὲν οὔ σ’ ἁμαρτάνειν·
- εἰ δ’ οὖν, πιθοῦ μοι· δευτέρα γὰρ ἡ χάρις.
- ἔστιν κατ’ οἴκους φίλτρα μοι θελκτήρια
- ἔρωτος, ἦλθε δ’ ἄρτι μοι γνώμης ἔσω,
- ἅ σ’ οὔτ’ ἐπ’ αἰσχροῖς οὔτ’ ἐπὶ βλάβῃ φρενῶν
- παύσει νόσου τῆσδ’, ἢν σὺ μὴ γένῃ κακή.
- δεῖ δ’ ἐξ ἐκείνου δή τι τοῦ ποθουμένου
- σημεῖον, ἢ λόγον τιν’ ἢ πέπλων ἄπο
- λαβεῖν, συνάψαι τ’ ἐκ δυοῖν μίαν χάριν.
- πότερα δὲ χριστὸν ἢ ποτὸν τὸ φάρμακον;
- οὐκ οἶδ’· ὀνάσθαι, μὴ μαθεῖν βούλου, τέκνον.
- δέδοιχ’ ὅπως μοι μὴ λίαν φανῇς σοφή.
- πάντ’ ἂν φοβηθεῖσ’ ἴσθι· δειμαίνεις δὲ τί;
- μή μοί τι Θησέως τῶνδε μηνύσῃς τόκῳ.
- ἔασον, ὦ παῖ· ταῦτ’ ἐγὼ θήσω καλῶς.
- μόνον σύ μοι, δέσποινα ποντία Κύπρι,
- συνεργὸς εἴης. τἄλλα δ’ οἷ’ ἐγὼ φρονῶ