In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis

Themistius

Themistius. Themistii In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis (Commentaria In Aristotelem Graeca, Volume 5.4). Landauer, Samuel, editor. Berlin: Reimer, 1902.

Praeterea inquit: [quod fieri non posse] supra ostensum est, siquidem in idem revertitur. cum autem boc in loco dixisset, principia non converti neque ad media reverti, sempiternum namque fieri non potest, ut oriri [vel iuterire possit, ac id, quod oritur vel interit, sempiternum esse non potest, ex inductione boc deduxit, ut experiretur, uum ingenitum] cum sempiternorecurrat. addidit autem generatioui esse ac interitui esse, ut ostenderet, ea, quae retulit, esse et maxime proprie intellegi debere, non autem de illis dici, quod ori- ginem nou babent atque iuteritum non sentiunt secundum alios modos, quibus baec duo nomiua dicuntur. etenim quod origiuem non babet ac iuteritum non seutit, id <etiam> est, quod omuiuo nou est neque ex generatione ortum est, et reliqua, de (juibus sujiei-ius merainimus.

Hoc autem Aristoteles in proprio sermone explicavit se quod origiuem non babet et quod interitum non seutit, proprie accipere. deinde ummiquodque definivit. primum enim id est, quod nunc est nee superioribus temporibus vere dici potuit non esse, neque vere etiam dici poterit postea non esse, ac bis duabus propositionibus definivit quod origiuem non babet et quod interitum non admittit.

At quoniam posuimus baec mutuo sese cousequi ac unum cum altero recurrere, defiuitio igitur cuiuscunque eorum de singulo quo- que vere dicitur. quare si bae duae definitioues invicem coniungantur, utique ex illis sempiternum innovabitur; igitur consentaneum est, ut sempiterni defiuitio unicuique eorum conveniat. praeterea ait, quod ortum babet cum eo retro commeat, quod in- [*](18 —ingenitum (20) om. codd. 21 generationi] exspectes toj ἀΝήτῳ . . τῷ ἀφθάρῳ esse] ὅν δέ (a 25) 32 definitio eius, quod interitum non habet, excidisse videtur. fort, ante neque (32) addend.: incorruptibile vero est, quod nunc est)

teritum admittit, liaec autem cum eo nou recurruut, quod sempiternum [*](f. 21v) existit. et iuxta huuc ordiuem haec duo iuveuimus aliud ex alio consequeutia esse, uerape quod non generatum est et quod inteiitum uou seutit. ac unuuiquodque eorum cum altero recurrere osteudit, cum aute explicuerit, id, quod ortum liabet et quod interitum sentit, mutuo sese cousequi; hoc euim nondum declaratum fuit, sed suppositionis loco autea statutum fuit, dum dicebat, quandocunque statuerimus id, quod ovigiuem uou babet, iuteritum non sentire, omuino etiam convenit, ut id, quod genitum est, movtale quoque existat. pvaeterea cum banc seuteutiam in medium attulisset, nempe baec duo mutuo sese cousequi, facile profecto intellegi poterit, si duos terminos in uuiversum statuerimus, quorum uuus omni insit, ambo vero nulli, si fieri poterit in duobus illis secundae com- binatiouis termiuis, poterit quoque iu altero termiuo primae combinationis, ut cum alio secundae combinationis termino recurrat. et quoniam quod uatum est, quod iuteritum seutit et quod interitus expers est, boc iure se babeut, cum declarasset genitum mortaleque reciprocari, iis etiam demonstrat, quod origiuem non babet et quod interitum non sentit, eadem ratioue vicissim retro commeare. quod inter id, quod semper est, ac id, quod semper non est, medium tenet, cum neutro convertitur, id vero est, quod aliquando est et aliquando non est. etenim utrorumque con- trariorum uegationi, nempe eius quod semper est et quod semper non est, convenit, quod quandoque est et quandoque non est, id vero est, (juod originem babet et tjuod interitum sentit; id namque est, quod esse et non esse potest et borum duorum utrumque definito tempore, per id vero utrumque tempore definito tempus, in quo est, et tempus, in quo non est, intellegi volo, tametsi fieri non possit, ut id tempus terminetur, in quo non est. tempus enim, quod ante illius ortum praefuit, infinitum est, ita et tempus, quod post eius generationem est. quod vero bac ratione non esse dicitur, id convenit, ut aliquid sit ac deinde esse et non esse de eo dicatur. eo etenim non existente etiam quod eius causa non esse dicatur post suum esse, eius generatio percipitur diciturque de eo non esse secundum modum generationis eius, siquidem non erit in tempore, in quo nullum est, veluti domus et pannus, quorum utrumque terminatum quantitatisque participem esse constat, praefinitum est enim illud tempus, in quo genitum ac mortale erit, et tempus, in quo non erit, vel actu postquam interiit, vel [*](11 facile — poterit om. codd. 13.14 si fieri — terminis] vitiose; conicio itemque duos alios, si fieri poterit, ut prior terminus primae combinationis converlalur cum priore secundae combinationis , poterit etc. 16 post natum est supplendum et quod originem non habet 21 ὅ μηδετέρῳ ἀκολουθεῖ vix probandum)

potentia, autequam generaretur, poteutia quidem ex eo, quod est f. est [*](f. 21v) vel geuituni vel mortale.

Tempus autem, in quo est, quod semper est, ex utraque extremitate simul indefinitiim est, ita etiain et tempus, in quo uon est, quod semper nullum est. quod autem originem habet intritum [que] sentit, quandoquidem utrisque dispositionibus simul commune existit, hoc est, ut sit aliquid et non sit aliquid, defiuitione quofjue segregatum erit. ex his itaque cougruum est id medium esse inter id, quod semper est, et id, (piod semper non est.

Deinde id ipsuni litteris explanavit posuitquc genitum et mortale inter A, quod semper est, et B, quod semper non est, medium esse. etenim quoniam tempus, in quo A non est, non datur neque tempus etiam, in (pio B invenitur — A etenim semjjer est et B semper non est — Ι tempus autem, in quo genitum et mortale est, actu [*](f. 22r) vel potentia dari potest, hoc est, in quo est et in quo uon est, ex hoc colligitur genitum et mortale medium esse inter id, quod semper est, et id, quod semper non est, adeo ut aliquando sit et aliquaudo uon sit.