In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis

Themistius

Themistius. Themistii In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis (Commentaria In Aristotelem Graeca, Volume 5.4). Landauer, Samuel, editor. Berlin: Reimer, 1902.

Atqui sermoui locum reliquit, alteram divisionem fieri non posse, uempe dicentem, omne, quod semper est tempore infiuito, omnino fit, ut id semper non sit. etenim haec enuntiatio semper <existens> non solum interitum nou admittit, quoniam propriam corruptionem evadit atque ab ea recedit, verum etiam absolute interitum non recipit.

Si vero id, quod semper est, absolute interitum non admittit, necessario fit, ut non generatum quoque existat. si euim generatum est, omnino idem gignitur atque efficitur ahsurdum; etenim fieri poterit, ut aliquo tempore nou sit. cum enim dicimus illi potentiam inesse, ut nou sit, conveuit, ut illius potentiae actio aliquando ei contiugat, quo quidem tempore non sit, sive hoc terapus, quo non est, infinitum extiterit sive finitum. verum si non semper sit statuamusque ipsum aliquo tempore non esse, finitum existet: ex hoc igitur colligi poterit, id esse et non esse; sin minus, quocunque modo ens ortum sit, aliquo tempore non esse poterit. generatum enim ac corruptibile idem est; verum in hoc tantum differunt, quoniam id corruptibile est, quod nunc est, [*](2 non codd. Al; at coll. 281b21 ἕστω ὑπάρχον fort. del. 10 atque — posita scripsi: atqui falsum positum libri 11 alterius siisp. ex adiunct. non sit Al (ens addidi): huius sermonis sit, videlicet non esse (?) codd. 14 falsa] falsum oniDes 16 falsum Al. 24 crisiens supplevi: ad rem cf. Simpl. 327, 17 non scripsi: si codd. Al 34 aliquo einendavi: verum quoniam semper non est, statuamus ipsum esse in tempore, quo nullum finitum existit Al.)

et postea nullum est, et quod fieri nou potest, ut sit postea, [*](f. 20r) generatum vero est, quod prius non fuit quodque non esse poterat, sed postea ei coutingit esse, quemadmodum vero nos, quouiam posuimus, quod semper est, esse corruptibile, quia adest semper vis, qua fieri potest, ut non sit, plane oraniuo sequebatur unum et idem simul esse et non esse, eadem etiam ratione, si ipsum generatum esse posuerimus, quoniam poteutiam habet, qua aliquo tempore non esse potest, hinc uecessario fit, unum et idem esse et non esse, sed non est tempus, quo possit, quod semper est, sempiternum nempe, non esse, fierique non potest, ut hoc tempus sit, sice finitum sit, quo id non erat, sive ifinitum; in infiuito enim finitum plane est comprehensuvi. et quamvis absurdum ac dissentaneum sit, ut dicamus idem esse et non esse, id tameu ex ea suppositione omuiuo deducitur, quam autea posuimus. perspicuuiu igitur ac mauifestum est fieri nou posse, ut unum et idem semper essendi ac non esseudi poteutiam habeat, hoc est ut semper possit esse et nou semper possit esse, haec etcuim eius locutio, semper potest, quae esseudi vim habet, couveuit ut autea commuuiter iutellegatur cum eo, quod non est. harum vero duarum contrariarum oppositio est; affirmatioui quidem, in Ι qua dicitur, [*](f. 20v) semper potest esse, ilia negatio opponitur, non semper potest esse, plurimae euim sunt, quae simul falsae existuut, ut puta Callias vivit vel Xanthus certat, siquidem, si dixerimus, semper Gallias potest esse, falsa haec propositio erit, pariter et haec, nou semper Callias potest esse, nee ullo uuquam tempore contingit ut ambae simul verae existant. corruptihile eteuim nos aliquid dicimus, vel ex eo, quod semper poteutiam habet, ut non sit, vel ex eo, quod poteutiam habet, qua omnino non sit, et ex eo, quod habet poteutiam, ut omnino nou possit semper esse; uec aliqua harum duarum iuest ei, quod semper est. hoc autem deduxit, dum asseruit neque negationem etiam, veluti si pronuutiassem, uon est semper.

Perspicuum est igitur in hoc sermone id duobus modis simul omnino fieri non posse, si id, quod est, positum fuit, posse non semper [*](35 esse, et si pouatur, quod potest semper esse, nou fieri posse, ut semper sit. hoc autem apertissime declaravit; eteuim huic propositioni, potest semper esse, ilia opponitur, nou potest semper esse, oppositioue coutradictionis, siquidem negativa propositio est, in qua praedicatum tantum negatur. iusuper eodem moda, quo conharum 19 et sq.] ’ emend. : hae vero duae contrariue sunt atqiie oppositae 22 plurimae — lU puta] ita Al: fort, vert.: plurimum enim simul falsae existunt, queinadmoduni si dicus 25—27 nec ullo—ut non sit excicl. in cocld.; vel (pr.) suspectiun mihi videtur. 28 er] fort, vel 39 insuper et sq.] cf. Simpl. 329, 19 et sq.)

traria oppouuutur, si modiim aliquem illi adiuuxeiimus, veluti [*](f. 20v) est necesse vel est conliugeus, icbi negativam quidem particulam his modis adicimus, ut iu Libro Περὶ ἑρμηνείας demomtmtum est, ita hoc iu sermone earn terminamus ordinamusque uegativam particulam, dum non adverbio semper adiecimus, quod esseudi modus est. et cum hoc etiara, adverbium semper in aeteruis ipsi esse, quod diciraus in corruptibilibus, aequatuv; simul autem cum verbo esse disponimus negativam particulam semper iis in rebus, quae ut contravia opponuntur, ita iu his banc particulam non cum adverbio disponimus. hoc autem in loco osteudit fieri non posse, ut unum et idem possit semper esse possitque semper non esse et non possit semper esse.

Praeterea deinceps, hunc sermonem cum altero ei proximo prosequitur eumque omuiuo deducit, dum inquit, fieri non potest, ut aliquid sit semper ac simul generatum existat. eius autem scopus, quem sibi ab initio sermonis proposuit, hie est: nemjje fieri non posse, ut aliquid sit semper et idem sit corruptibile neque etiam aliquid generatum, quod interitum non admittat, ac eo potissimum iu loco, ubi inquit: nonnulli autem existimarunt fieri posse, ut ingenerabile quippiam corrumpatur et (jeneratum incorruptibile perduret, ut in Timaeo invenimus.

Qua autem rati one id omnino contingat, hoc in loco retulit, dum ait:

Duorum (enim) terminorum, si posterior sine priore in- esse non potest, et reliqua, quae sequuntur. Aristoteles autem hoc. in loco iutendit, quod si duo termini sint, quorum prior ad posteriorem cousequatur, si prior non sit, neque etiam posterior erit; etenim animali non existente, neque etiam homo erit. ita si duos terminos statuerimus, quorum alter sit, fieri non posse, ut non sit, ac alter interitum non admittere, si quod semper est, fieri non potest, ut non sit, ipsum quoque immortale erit. atqui maior propositio vera est, quare minor etiam vera erit. si itaque banc sequelam perpenderis, veram profecto eam invenies. etenim, quod fieri non potest, ut non sit, omnino ut sit, necesse est; veroomnino vero omnino convenit ut sit, idem plane immortale est. similiter quod semper est, fieri non potest, ut sit generatum, si in hac tantum se- quela mortalis loco geuitum sumatur; etenim si ei, quod semper est, non contingit aliquando non esse, ingenerabile quoque existit. atqui maior propositio vera est. Iluic autem aliquis fortasse occurret, inquiens, banc positionem congruam esse, nempe quod semper est, ingenitum existit, id vero omnibus iis modis non est, quibus geuiti nomen dicitur, sed eo tantum modo, quo temporis initium demonstrat. [*](3 Περὶ ἑρμηωείας] cap. 12 18 nonnulli et sq.] p. 280a28.)

siqiiidcm est seeimdum alios modos etiam miuor, secundum [*](f. 20v) autem secundum modum, quo id nomen, hoc est non generatum, de ea siguificatur, facile excluditur, cum falsa sit propositio, (piae liabet, fieri non potest, ut id, quod semper est, ortum liabeat, sed haec eius positio fuit, nempe quod semper est, fieri non potest, ut non essendi vim liabeat; earn igitur incongrue retulit, alibi namque id fieri posse declaravit.

Hie autem noster sernio, qui id excludit, quod ex adiunctione fiuitum dixit, syllogismo locum reliquit, qui non causam ut causam ponit. in universum autem id in toto sermoue uostro deprehendi licet, si id, quod semper est, fieri potest, ut non semper sit, absudum nempe ac dissentaneum non esse, ut statuamus id actu non esse, ac ponamus id, quod aliquaudo contingit, intermiuatum quidem Ι esse, quandoquidem id etiam, quod semper est, potest [*](f. 21r) esse ita, et non esse; baec autem positio absurcla est ac fieri non potest, sed huic profecto ita occurritur, hoc perabsurdum omuino non convenit, ut ex ea adiunctione deducatur, nempe quod semper est, potentiam habet, qua potest non esse, sed ex adiunctione eius quod fieri non potest, hoc est, id quod est, aliquo tempore sui esse non erit; hoc primae sententiae auctores miuime posuere, qiiare neque etiam deprehendi mus, ut ad id omuino consequatur, quod illi statuerunt; atqui de hoc superius meminit. post haec hunc ser- monem ita producit.