De utilitate mathematicae

Theon Smyrnaeus

Theon Smyrnaeus. Theonis Smyrnaei philosophi platonici Expositio rerum mathematicarum ad legendum Platonem utilium. Hiller, Eduard, editor. Leipzig: Teubner, 1878.

ἡ δὲ ὀγδοάς, ἥτις ἐστὶ πρῶτος κύβος, συντίθεται. ἔκ τε μονάδος 〈καὶ ἑπτάδος〉. ἔνιοι δέ φασιν ὀκτὼ τούς [*](1 sqq. cf. Chalcid. 37 2 Ἐμπεδοκλῆς: cf. Karsten Em- ped. reliq. p. 475 3 αἰνίττεται: αἰ in ras. A 4 γίνεται A 5 γεννώμενα A 6 cf. Bergk Poetae lyr. Gr. p. 431) [*](7 ἐν τρίτῃ] τὶ τρίτη A1, τῆ τρίτη A 8 ἐν ᾗ ante καὶ excidisse videtur, cf. Macr. in Somn. Scip. l 6, 72 post te septenos annos genas flore vestit iuventa, idemque annus finem in longum crescendi facit 9 εὐδομάδι A, em. apogr. 11 ἑβρό- μην] ἑπτὰ A, ζ supra scr. A ἁπαντᾶ A2, ἅπαντα A1 13 πλανομένων A 14 ἡσημερίαν A 15 γλῶσσα del. A, cf. Chalc. et Macrob. 16 ηρόφιλος; η in ras. A. cf. Haeser Lehrbuch der Gesch. der Medicin l p. 236 18 ἑπτάκι A1) [*](21 καὶ ἑπτάδος add. Bull.)

105
πάντων κρατοῦντας εἶναι θεούς, ὡς καὶ ἐν τοῖς Ὀρφι- κοῖς ὅρκοις ἔστιν εὑρεῖν·
  • ναὶ μὴν ἀθανάτων γεννήτορας αἰὲν ἐόντων
  • πῦρ καὶ ὕδωρ γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἠδὲ σελήνην
  • ἠέλιόν τε Φανῆ τε μέγαν καὶ νύκτα μέλαιναν.
  • ἐν δὲ Αἰγυπτιακῇ στήλῃ φησὶν Κὔανδρος εὑρίσκεσθαι γραφὴν βασιλέως Κρόνου καὶ βασιλίσσης Ῥέας· „πρε- σβύτατος βασιλεὺς πάντων Ὄσιρις θεοῖςἀθανάτοις πνεύ- ματι καὶ οὐρανῷ καὶ γῇ καὶ νυκτὶ καὶ ἡμέρῳ καὶ πατρὶ τῶν ὄντων καὶ ἐσομένων Ἔρωτι μνημεῖα τῆς αὐτοῦ ἀρετῆς 〈καὶ〉 βίου συντάξεως. Τιμόθεός φησι καὶ παροιμίαν εἶναι τὴν ,,πάντα ὀκτὼ“ διὰ τὸ τοῦ κόσμου τὰς πάσας ὀκτὼ σφαίρας περὶ γῆν κυκλεῖσθαι, καθά φησι καὶ Ἐρατοσθένης·
  • ὀκτὼ δὴ τάδε πάντα σὺν ἁρμονίῃσιν ἀρήρει,
  • [*](3 Lobeck Agl. p. 742 sqq. αἰἐννεόντων A 4 γαῖαν A2, γέαν A ἠδὲ Bull.] ἡ δὲ A 5 φανῆ τε A1] φάνητα A recte (cf. Ζeller p. 87, 4); sed is quem Theo exscripsit aut pra- vam lectionem Φανῆ τε vel Φάνη τε secutus est aut Φάνητα μέγαν a sole diversum esse falso putavit: nam oeto deos his versibus enumerari aperte indicat. Cf. Ζenob. 78 Εὔανδρος ἔφη ὀκτὼ τοὺς πάντων εἶναι κρατοῦντας θεούς, πῦρ, ὕδωρ, γῆν, οὐρανόν, σελήνην, ἥλιον, Μίθραν, νύκτα. (Porph. de antro nymph. 24 δημιουργὸς ὢν ὁ Μίθρας. Proclus in Plat. Tim. p. 93 E ὁ μάλιστα παῤ αὐτῷ δημιουργὸς ὁ Φάνης ἐστίν). Schoe- mann opusc. ll p. 15. Schuster de veteris Orph. Theog. indole atque origine p. 29 6 cf. de hoc mendaciorum genere Freudenthal Alex. Polyh. p. 151. Plew, Jahrb. f. Philol. 1868 p. 839 sq. Εὔανδρος: cf. Zenob. l. c. (Jambl. de Pyth. vita. 267?) 7 βασιλίσης A, em. Bull. 9 ἡλίῳ καὶ σελήνῃ post οὐρανῷ add. Bull. an 〈καὶ πυρὶ καὶ ὕδατι〉? cf. Lobeck p. 524 fr. VIII vs. 10 sq. 10 ἐρῶτί A1, ί mut. in ὲ A2, em. Reine- sius μνημία A 11 Τιμόθεος 〈δέ〉 φησι 14 Ἐρατοσθέ- νης: cf. Erat. carm. rel. p. 50 sqq. Bernhardy Eratosth. p. 165) [*](15 συναρμονίησιν A, em. apogr.)
    106
  • ὀκτὼ δʼ ἐν σφαίρῃσι κυλίνδετο κύκλῳ ἰόντα
  • . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ἐνάτην περὶ γαῖαν.
  • ὁ δὲ τῶν ἐννέα πρῶτός ἐστι τετράγωνος ἐν περιτ- τοῖς. πρῶτοι γάρ εἰσιν ἀριθμοὶ δυὰς καὶ τριάς, ἡ μὲν ἀρτίων, ἡ δὲ περιττῶν· διὸ καὶ πρώτους τετραγώνους ποιοῦσιν, ὁ μὲν δ΄, ὁ δὲ θ΄.