Περὶ παθῶν
Aelius Herodianus
Aelius Herodianus, Περὶ παθῶν, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868
29. St. B. 193, 20: Γάζα πόλιϲ Φοινίκηϲ· ἐκλήθη κα Ἄζα· καὶ μέχρι νῦν Ϲύροι Ἄζαν αὐτὴν καλοῦϲιν ἀπὸ Ἄζωνοϲ τοῦ παιδὸϲ Ἡρακλέουϲ.
25a. τὸ ὀϲτέον παροξύνεται ὡϲ διϲύλλαβον· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἵϲτημι ϲτέον καὶ ὀϲτέον. Arcad. 119, 1.
27a. ἴϲ ὄνομα ἡ δύναμιϲ καὶ ἴν ὡϲ δικατάληκτον ἴα καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ β βία. οὕτω, Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῇ καθόλου. Theogn. 105, 13.
29a. Ε. Or. 41, 7. γρυπόϲ ῥυβόν ἐϲτι παρὰ τοῖϲ Αἰολεῦϲι τὸ ἐπικαμπὲϲ ἤτοι ῥαιβόν καὶ τροπῇ τοῦ β εἰϲ π ῥυπόϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ γ γρυπόϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τοῖϲ ἐλέγχοιϲ.
29b. E. M. 226, 9: γέντο. «γέντο δ’ ἱμάϲθλην » ( 43 et saepius)·
[*](ad fr. * 25. Hoc fragmentum ideo Herodiano assignavi, quia in sententia cum priore congruit (fortasse praeter ὀτρυγηφλγοϲ etiam ἀτρυγηφάγοϲ memoratum fuit, quod habet etiam Hesych.) et quia in eodem articulo Herodiani nomen re peritur. De ὀκρυόειϲ Ep. Hom. 302, 24 ὀκρυόεϲϲα: παρὰ τὸ κρύοϲ κρυόειϲ καὶ τὸ θηλυκὸν κρυόεϲϲα καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ o.)[*](ad. fr. 27. Lob. El. I 90 improbat originationem Herodianeam, quia, ubicunque legitur vocabulum, significet vestes pretiosas, non ἐνεύνια. Caeterum hanc et praecedentem notationem habet etiam Orion p. 38, 11 auctore tacito. ad fr. * 29. Sententia haec est: Quum urbs ab Ἄζων nomen habeat, primiad fr. [25 a cf. Mon. 37, 32, Theogn. 121 et Lehrs ad l. Mon.)[*](ad fr. [27 a]. Ap. Theogn. corrupta est scriptura τοῦ μ μία. cf. F Orion. 33, 6. ad fr. [29a Initio pro γρυβόν scripsi ῥυβόν et post ex E. M. s. v. ῥαιβόν pro δυβόν.)[*](ad fr.[29b]. Thema ἕλω etiam Theogn. p. 143, 29 affert, Doricae tropen τοῦ λ εἰϲ ν meminit Herod. in E M 503, 47)μυθολογοῦϲι δέ τινεϲ ὑπὸ Διὸϲ κτιϲθῆναι καὶ ἐν αὐτῇ ἀπολιπεῖν τὴν ἰδίαν γάζαν, οὕτω τῶν Περϲῶν τὰ χρήματα καλούντων.
30. P. M. 494, 9: Καυλωνία ἐκ τοῦ Αὐλωνία κατὰ πλεοναϲμὸν τοὐκ.
31. E. Or. 103, 6: μοχλόϲ. ὁ Ἡρωδιανὸϲ παρὰ τὸ ἔχω τὸ ϲυνέχω, ἐπεὶ καὶ Ὅμηροϲ ὀχῆα λέγει τὸν μοχλόν.
32. Ε. M. 724, 32: ϲπυρίϲ. πλεοναϲμόϲ ἐϲτι τοῦ ϲ ἀπὸ τοῦ πυρόϲ πυρίϲ. Ἡρωδιανὸϲ λέγει, ὅτι τοὺϲ πυροὺϲ ϲπυροὺϲ λέγουϲιν οἱ Ϲυ ρακούϲιοι. παρὰ τοὺϲ ϲπόρουϲ.
ἕλω τὸ λαμβάνω. ὁ δεύτεροϲ ἀόριϲτοϲ ἕλον ἑλόμην ἕλου ἕλετο καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν ἕλτο καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰϲ ν Δωρικῶϲ ὡϲ ἦλθεν ἦνθεν γίνεται ἕντο καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ γ γέντο.
31a. μόρφνοϲ ἢ μορόφονόϲ ἐϲτιν ἢ παρὰ τὴν ὄρφνην ἐϲχημάτιϲται πλεονάϲαντοϲ τοῦ μ κατ’ ἀρχήν, ἵνα ϲημαίνηται ὁ μέλαϲ, ἢ παρὰ τὸ μάρπτω μόρφνοϲ καὶ μόρφνοϲ ὁ ϲυλλαμβάνων, ἐξ οὐ ϲημαίνεται ὁ ταχόϲ. Π. Pros. Ω 316.
[*](tiva species est Ἄζα, qua etiam nunc (sc. Herodiani temporibus, nam St. B. Herodianum exscribens servat etiam temporis notationem, licet forsitan ad ipsius aetatem non quadret) Syri utuntur, quare γ pro pleonastico habendum est; sed sunt , qui ex etymo γάζα repetentes nativum putent.)[*](ad fr. 30. cf. St. B. 369, 15 Καυλωνία, πόλιϲ Ἰταλίαϲ, ἣν Αὐλωνίαν Ἑκαταῖοϲ καλεῖ, διὰ τὸ μέϲην αὐλῶνοϲ εἶναι. ἀπὸ γὰρ τοῦ αὐλῶνοϲ Αὐλωνία (ex. Mein. emendatione) ὕϲτερον μετωνομάϲθη Καυλωνία, ὡϲ ἀπὸ Μετάβου ἥρωοϲ Μεταπόντιον καὶ Ἐπίδαυροϲ Ἐπίταυροϲ καὶ αἰ Κλαζομεναί Πλαζομεναί et p. 147, 8 ἔϲτι καὶ Αὐλών, ὃν ἐπόλιϲαν Κροτωνιᾶται, ἥτιϲ μετωνομάϲθη Καυλωνία E. M. 170, 7 Αὐλωνία πόλιϲ ὑπὸ Κροτωνιατῶν κτιϲθεῖϲα καὶ ἀπὸ τῶν προκειμένων αὐλώνων ἔχουϲα τὸ ὄνομα. ὕϲτερον δὲ τῷ χρόνῳ Καυλωνία ἐκλήθη.)[*](ad fr. 31. cf. Ep. Cr. 1 202, E. M. 592, 13 ἀπὸ τοῦ ἔχω (pro ὄχω) ὀχόϲ καὶ ὀχλόϲ καὶ μοχλόϲ. — lnacertum est, num vere Herodianeum sit, quod legimus in Cr. An. Ox. II 390 μήνυμα παρὰ τὸ μηνύω. τοῦτο παρὰ τὸ ἀνύω, ubi in margine eadem mann scriptum est ὁ Ἡρωδιανὸϲ οὕτωϲ; tum additur ἐν πολλαῖϲ γὰρ λέξεϲι πλεονάζει τὸ μ ἀκάριοϲ μακάριοϲ (de quo cf. E. Or. 101, 16), ἑϲτόϲ ϲτόϲ. cf. L ob. El. 1 112; in E. M. 573, 40 (Choer. Ep. in Psalm. 4, 33), ubi eadem fere referuntur, pro exemplis praeterea proponuntur μία, quod Lobockio placet, et μάλευρον, quod non item. De μία dicit Herod. Dichr. 290, 25: ἴα, ὅπερ λέγεται καὶ μία. cf. Lehrs ad h. l. Eadem urbs, quae ap. St. B. 491 Ὀλύκρη πόλιϲ περὶ Ναύπακτον dicitur, p. 455, 12 Μολυκρία vocatur.)[*](ad fr. 32. Ἡρωδιανὸϲ pro corrupto Ἡρόδοτοϲ scripsi. cf. E. Οr. 138, 5 et 143, 14. Si conferas Ep. Cr. I 362, 10: πυρόϲ παρὰ τὴν ϲποράν ἀφαιρέϲει τοῦ ϲ ὡϲ τὸ κάπετοϲ παρὰ τὸ ἔϲκάφθαι καὶ καρίϲ παρὰ τὸ ϲκαίρω καὶ ἀντιθέϲει τοῦ 5 εἰϲ υ· ὤϲπερ παρὰ τὴν ἀγορὰν ἄγοριϲ καὶ ἄγυριϲ ὥϲπερ κιθάρα κίθαριϲ καὶ ϲ- ϲον ἀϲϲότερον τὸ ἀκόλουθον καὶ ὁ ποιητὴϲ εἀϲϲοτέρω καθίϲαϲα παραὶ πυρί» (Od. ρ 572) κατ’ ἀντίθεϲιν ἀϲϲύτεροϲ καὶ ἐν ϲυνθέϲει «ἐπαϲϲύτεραι Δαναῶν κίνυντο φάλαγγεϲ» (Δ 427) καὶ οἱ Ϲυρακούϲιοι δὲ ϲπυροὺϲ αὐτοὺϲ λέγουϲιν ὡϲ καὶ η ϲπυρίϲ διδάϲκει, existimes Herodianum de ϲπυρούϲ idem sensisse atque de ἐρῳδιόϲ, ὅτι ϲπυρόϲ πρὸϲ μὲν τὴν ϲυνήθειάν ἐϲτι πλεοναϲμόϲ, πρὸϲ δὲ τὸν ϲχηματιϲμὸν ἐντελέϲ. Νam ei diversam quantitatem vocum πυρόϲ et ϲπορόϲ (cf. Lob. ΕI. I 122) impedimento non fuisse, quιominus compararet, ex aliis exemplis)