Περὶ παθῶν
Aelius Herodianus
Aelius Herodianus, Περὶ παθῶν, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868
200. St. B. 385, 10: Κριώα δῆμοϲ τὰ τοπικὰ Κριῶθεν κατὰ ϲυγκοπὴν καὶ Κριῶϲε καὶ Κριῶϲιν.
201. E. M. 685, 1: πόϲτοϲ: ὡϲ μυχόϲ μύχατοϲ, τρίτοϲ τρίτατοϲ, ἕβδομοϲ ἑβδόματοϲ, οὕτω πόϲατοϲ καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν πόϲτοϲ. περὶ παθῶν.
201a. Arcad. 161, 10: ϲεϲημείωται τὸ δάκνω βαρύτονον, ὅπερ ἀπὸ τοῦ δαγκάνω καὶ κατὰ ϲυγκοπήν.
201b. Il. Pr. Μ 148. τὰ εἰϲ βδϲ μετ’ ἐπιπλοκῆϲ τοῦ χ ὀξύνεϲθαι θέλει, αὐχμόϲ, ίωχμόϲ. ταύτῃ καὶ πλοχμόϲ, εἴτε ϲυγκέκοπται εἶτε καὶ ἐντελέϲ ἐϲτιν, ὀξυτονηθήϲεται.
201c. E. Or. 57, 2, E. M. 316, 40: ἕδνα τὰ πρὸ τοῦ γόωου ὑπὸ τοῦ
[*](ad fr. *198. Aliis locis uliter decernit St. B. 13, 8 et 295, 6 Ἀγαμμειάτηϲ ab Ἀγάμμεια et Ἀγαμμείτηϲ ab Ἀγάμμη repetitur pariter atque Ζηλείτηϲ a Ζέλη et Ζελειάτηϲ a Ζέλεια; cf. praeterea 53, 17; 527, 7; 545, et 431, 15 Μαντούτηϲ ἐϲτὶ κατὰ ϲυγκοπὴν ὡϲ τὸ ζελείτηϲ. videtur Herodianus inter utramque sententiam fuctuasse similiter atque haesitavit atrum e. g. Ἀγάμμεια prototypon, unde Ἀγάμμη per synlaoephen factum sit, an paragogum ab Ἀγάμμη sit St. B 13, 3 et 11, 15.)[*](ad fr. *199. ct. St. B. 222, 18 Δαύvιον: τὸ ἐθνικὸν Δαύνιοι καὶ Δαυνῖται κατὰ ϲυγκοπὴν ἀπὸ τοῦ Δαυνιᾶται et 264, 6 Ἐξλαύια. τὸ ἐθνικὸν Ἐλαυῖάτηϲ καὶ Ἐλαυίτηϲ ὡϲ Ἰαμνιάτηϲ καὶ Ἰαμνίτηϲ.)[*](ad fr. 200. 8 St. B. 539, 14 Πυθῶθεν ὡϲ Κριῶθεν sc. a Κριώ dicit, haec eadem inconstantia est, quam in fr.198 animadvertimus. fortasse Herodianus pro- nunciaverat: δύναται δὲ καὶ ἐκ τοῦ Κριώ ὡϲ Πυθώ Πυθῶθεν. Praetermisi St. B. 466, 2 Μῶβα: ἔοικε δ’ ἐνδεν τὸ ἀ ἦν γὰρ Μώαβα. τὸ ἐθνικὸν Μωαβίτηϲ, quia Cranius pro teste speciei Μῶβα profertur.)[*](ad fr. 201. Hoc habet etiam Arcad. 50, 3 πόϲτοϲ ἐκ τοῦ πόϲατοϲ. ef. Lob. EI. I 225.)[*](ad fr. [261a]. cf. Lob. El. I 224, Τechn. 126.)[*](ad fr. [201b]. ef. Lob. El. I 226.)[*](ad fr. [201 c]. Haee notatio reperitur eo literae Eloco, ubi plura Herodianea proferri solent. Ex Herodiani libro περὶ παθῶν in E. Orionis translata videtur notatio)202. E. M. 498, 42: κεβλή ἀπὸ τοῦ κεφαλή γίνεται κατὰ ϲυγκοπήν.
203. Schol. B ad Il. k 374, E. M. 746, 25, Piilem. p. 152. τάρβοϲ: τριϲὶ παραγωγαῖϲ ὁ Ἡρωδιανὸϲ τοῦτο ὑπέβαλε· πρῶτον ἐκ τοῦ ταράϲϲω τάραβοϲ καὶ ϲυγκοπῇ τάρβοϲ παρὰ τὸ ταράϲϲειν τὴν φυχήν. δεύτερον ἐκ τοῦ τρέπω ὁ δεύτεροϲ ἀόριϲτοϲ ἔτραπον τρόποϲ καὶ τάρβοϲ. οἱ γὰρ εὐλαβούνενοι φεύγουϲι. τρίτον ἐκ τοῦ τείρω τὸ καταπονῶ ὁ β’ ἀόριϲτοϲ ἕταρον, τόροϲ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ β τάρβοϲ καὶ ῥῆμα ταρβῶ «τάρβηϲάν τε (B 368) ἀντὶ τοῦ ἐφοβήθηϲαν.
204. E. M. 767 , 19, Gud. 231, 47: Eητεῖται περὶ τοῦ δίμηνοϲ καὶ. τρίμηνοϲ πόθεν ἄρα ἐϲτίν, ἐκ τοῦ ὀνόματοϲ τοῦ δύο καὶ τρία ἢ ἐϲ τοῦ ἐπιρρήματοϲ. καὶ ὁ μὲν Ἀπολλώνιοϲ λέγει, ὅτι ἀπὸ τοῦ δίϲ καὶ τρίϲ γίνεται δίμηνοϲ καὶ τρίμηνοϲ· τὸ γὰρ δίϲ καὶ τρίϲ ἐν ϲυνθέϲει ἀπὸβάλλει τὸ ϲ· ϲεϲημείωται τὸ διϲθανέεϲ (Od. μ 22) καὶ τὸ τρίϲφυλλον εἶδοϲ βοτάνηϲ παρὰ Κικάνδρῳ καὶ τριϲοίζυοϲ παρ’ Αἰϲχύλῳ. ϲυντιθέμενον δὲ ἀντὶ τοῦ δύο καὶ τρεῖϲ λαμβάνεται, διπρόϲωποϲ ὁ δύο πρόϲωπα ἔχων καὶ τρίπουϲ ὁ τρεῖϲ πόδαϲ ἔχων. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ λέγει, τὸ δίμηνοϲ γενέϲθαι ἀπὸ τοῦ δυόμηνοϲ κατὰ ϲυγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ ῦ ὡϲ Ἀφροδύτη Ἀφροδίτη καὶ τὸ τρίμηνοϲ ἐκ τοῦ τριάμηνοϲ κατὰ ϲυγκοπήν. καὶ ποῖόν ἐϲτιν ἄρα ἀναλογώτερον, τὸ ἐκ τοῦ ὀνόματοϲ γινόμενον ἢ τὸ ἐξ ἐπιρρήματοϲ, καὶ λέγομεν, ὅτι μᾶλλον τὸ ἀπὸ ὀνόματοϲ·
νυμφίου διδόμενα δῶρα τῇ νύμφᾳ. παρὰ τὸ ηδω τὸ εὐφραίνω ἥδανον καὶ ϲυγκοπῇ καὶ ϲυϲτολῇ ἕδνον. ηδονται γὰρ τούτοιϲ οἱ γαμούμενοι.
[*](ad fr. *202. Hoc Herodianeum esse evincit Arcad.107, 26 τὸ κεβλὴ ἀπὸ τοῦ κεφαλή. ln An. Ox. II 456, 29 κεφαλὴν οἱ Μακεδόνεϲ κεβλὴν τὸ β αντὶ τοῦ ψ λαμβάνοντεϲ ὡϲ ἐπὶ τῆϲ Βερενίκηϲ, Φερενίκηϲ γὰρ ἐϲτιν.)[*](ad fr. 203. Comparari potest Ep. Cr. I 203, 16 θράττειν· γίνεται ἀπὸ τοῦ ταράττειν ἐν ϲυγκοπῇ τράττειν καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰϲ δαϲὺ θράττειν καὶ παρὰ τὸ τέραϲ τερατεία καὶ ἐν ϲυγκοπῇ τερτρεία καὶ τερθρεία; de θράττειν cf. Lob. El. 1 219 et de τερθρεία p. 226.)[*](ad fr. 204. Verba τὸ γὰρ δίϲ καὶ τρίϲ —ὁ τρεῖϲ πόδαϲ ἔχων inserui ex E. M. 279. 8 et E. Gud. 585, 10. Hanc enim Apollonii sententiam esse patet ex Schol. ad Od. μ: δὶϲ θανέεϲ. ἐν δυϲὶ μέρεϲι λόγου· φηϲὶ γὰρ Ἀπολλώνιοϲ ὡϲ ὅτι δίϲ καὶ τρίϲ ἐν ϲυνθέϲει ἐκβάλλει ϲ δίπουϲ καὶ τρίπουϲ. Tum pro ἁρτάϲαιϲ scripsi ἀντερείϲαι ἄν. —ln fine omissa sunt, quae Herodianus de iis, quae)[*](Philoxeni de ϲτυγνόϲ, quae legitur eo loco, qui sedes est Herodiani , p. 145, 33 ϲτυγνόϲ· ὡϲ παρὰ τὸ ἔτραγον τραγανόϲ, ἔπιθον πιθανόϲ, οὕτω παρὰ τὸ ἔϲτυγον ϲτυγανόϲ καὶ ϲυγκοπῇ ϲτυγνόϲ οἰ δὲ παρὰ τὴν Ϲτύγα φαϲὶν εἰρῆϲθαι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τὰ μὲν ἀηδῆ καὶ λυπηρὰ ἀπὸ ψυχροῦ ὀνομάζουϲιν, τὰ δὲ ἡδέα καὶ τερπνὰ ἀπὸ τῶν θερμῶν. τὸ οὖν ϲτυγεῖν καὶ φοβεῖϲθαι ἁπὸ τῆϲ Ϲτυγόϲ, ηπερ μυθεύεται ψυχρότατον παρέχειν ὕδωρ. καὶ ὁμοίωϲ ὁ ϲτυγνόϲ παρ’ αὐτὴν εἴρηται. ὡϲαύτωϲ καὶ τὸ «ψόβου κρυόεντοϲ» (1 2) ἀπὸ τοῦ κρύουϲ τοῦ ψυχροῦ. τὴν δὲ τέρψιν θαλπωρὴν παρὰ τὸ τέρπεϲθαι καὶ ίαίνεϲθαι. Φιλόξενοϲ ἐν τῷ περὶ Ῥωμαίων διαλέκτῳ. Item ex libro περὶ παθῶν videtur sequens annotatio: ϲπάργανον, ϲπαάϲϲ ϲπαρἀγονον καὶ ϲπάργανον.)ἰδοὺ τὰ κατ’ ἐντέλειαν παρὰ Ἀθηναίοιϲ ϲυντιθέμενα δεικνύουϲιν ἡμῖν καὶ ταῦτα γίνεϲθαι ἐκ τοῦ ὀνόματοϲ οἷον πεντέμηνοϲ ὀκτώμηνοϲ. ἴϲωϲ δέ τιϲ ἀντερείϲαι ἄν λέγων, ἰδοὺ λέγομεν καὶ πεντάμηνοϲ καὶ ὀκτάμηνοϲ καὶ δῆλον ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐπιρρήματοϲ τοῦ πεντάκιϲ καὶ ὀκτάκιϲ γίνεται τὰ προκείμενα πεντακίμηνοϲ καὶ ὀκτακίμηνοϲ καὶ κατὰ ϲυγκοπὴν τῆϲ κι ϲυλλαβῆϲ πεντάμηνοϲ καὶ ὀκτάμηνοϲ. καὶ λέγομεν πρὸϲ αὐτούϲ, ὅτι τοῦτο ἀληθέϲ, ἀλλὰ πολλάκιϲ οἱ ἀριθμοὶ ἐν ταῖϲ ϲυνθέϲεϲι καὶ παραγωγαῖϲ τρέπουϲι τὸ τέλοϲ εἰϲ α· ὥὑϲπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὀκτώ γίνεται κατὰ παραγωγὴν ὀκτάκιϲ καὶ ἀπὸ τοῦ πέντε πεντάκιϲ, οὕτω καὶ ϲύνθετον ὄνομα πεντάμηνοϲ καὶ ὀκτάμηνοϲ. δέδεικται οὖν τὰ προκείμενα διὰ τῶν Ἀττικῶν ὀνομάτων τοῦ πεντέμηνοϲ καὶ ὀκτώμηνοϲ μᾶλλον ἐκ τοῦ ὀνόματοϲ γενέϲθαι τὸ δίμηνοϲ καὶ τρίμηνοϲ· οὐκ ἐξ ἐπιρρήματοϲ οὖν, ὥὑϲπερ τινέϲ φαϲιν. τὸ δὲ τετράμηνοϲ ἐκ τοῦ ἐπιρρήματοϲ, ὅτι τετράκιϲ τὸ ἐπίρρημά ἐϲτι καὶ τέϲϲαρεϲ ὁ ἀριθμόϲ.
205. P. M. 111, 44: ἀναϲτάϲ ἀνϲτάϲ Ἡρωδιανόϲ· ἀναϲτάντεϲ ἀνϲτάντεϲ καὶ ἀναϲτήτην δυϊκὸν καὶ ϲυγκοπῇ ἀνϲτήτην τὸ ἀνέϲτηϲαν.