Περὶ παθῶν

Aelius Herodianus

Aelius Herodianus, Περὶ παθῶν, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868

126e. Io. Alex. 12, 19: αἱ εἰϲ ω αἰτιατικαὶ ἀπὸ ἐντελῶν εἰϲ α πᾶϲαι πεπόνθαϲι· ἡ μὲν γὰρ Ἀπόλλω καὶ Ποϲειδῶ καὶ κυκεῶ καὶ αἱ παραπλήϲιαι ἀποκοπεῖϲαι οὐκ ἤμειψαν τῶν ὁλοκλήρων τὸν τόνον.

126f. Io. Alex. 12, 16: οὐδεμία εἰϲ α λήγουϲα αἰτιατικὴ ὀξύνεται· ἔνθεν ἡ νιφάδα ἀποκοπεῖϲα ἀνεβιβάϲθη ἀλευόμενοι νίφα λευκήν» (Hes. Ορ. 533).

[*](in censum venit dativus ἥρῳ, de quo E. M. 437, 54 ἥρῳ Δημοδόκῳ (Od. θ 483) δοτικὴ ἐϲτιν ἀντὶ τοῦ ἥρωϊ· κλίϲιϲ καὶ οὐκ ἀποκοπὴ. In hoc adnotamento dictio Herodiani memoriam excitat, sed si conferas praeceptum de ἔρῳ in E. M. 379 52, quod et ipsum vestigia Herodianea prodit: ἔρω εἰ μέν χωρίϲ τοῦ ι, ἀποκοπή ἐϲτιν ἀπὸ τῆϲ ἔρωτοϲ γενικῆϲ καὶ ἔρωτι δοτικῆϲ· εἰ δὲ μετὰ τοῦ υ ὁ ἔροϲ τοῦ ἔρου τῷ ἔρῳ — suspiceris primitus scriptum esse: ἥρῳ — εἰ μὲν μετὰ τοῦ υ ι, κλίϲιϲ καὶ οὐκ ἀποκοπὴ, εἰ δὲ χωρὶϲ τοῦ ι, ἀποκοπή. Ex eodem fonte fluxit E Gud. 191, 32, E. M. 313, 51 ἐν χρῶ. προϲγραφομένου τοῦ ι ἡ κλίϲιϲ τοῦ χρωτὸϲ Ἀττικῶϲ. ὁ χρώϲ γὰρ τοῦ χρῶ τῷ χρῷ τὸν χρώ ὥϲπερ Ἀττικῶϲ ὁ γέλωϲ τοῦ γέλω· μὴ προϲγραφομένου δὲ εὔδηλον ὡϲ ἀποκοπῆϲ γενομένηϲ τῆϲ τελευταίαϲ ϲυλλαβῆϲ ἐν χρῶ εἴρηται, χρωτί γὰρ ἀπεκόπη. Similiter etiam de dativo ἱδρῷ vel ἱδρῶ, de quo differunt Choer. 255, 15 apocopen statuens et E. M. 466, 46 ι subscribens, Herodianum fluctuasse verisimile est cf. Lob. El. II 299.)[*](ad fr. [ 126c] De accusativo ἱδρῶ Choer. Dict. 102, 14 τὸ «ἱδρῶ ἀπεψύ χοντο» (Χ 2) ἀπὸ τοῦ ἱδρῶτα γέγονε κατὰ ἀποκοπὴν τῆϲ τα ϲυλλαβῆϲ; Herodianus autem, ut ex eius de dativis sententia coniectari licet, haesitasse inter clisin et apocopen videtur.)[*](ad fr. [126e]. Il. Pr. Λ 641 τὸ κυκειῶ περιϲπαϲτέον· τοῦ γὰρ κυκεῶνά ἐϲτιν ἀποκοπὴ καὶ ἐπλεόναϲε τὸ ι. Choer. 102, 7.)[*](ad fr. [126f]. Choer. 118, 9, Lob. El. 11 316.)

217

127. Schol. A ad Il. Α 572. ἐπιῆρα. ἔϲτι παρὰ τὸ ἐρῶ ἔρανον ὡϲ ἔχω ὄχανα καὶ κόπτω κόπανον καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰϲ η ἤρανον· ἡ εὐθεῖα τοῦ πληθυντικοῦ ἤρανα, εἶτα ϲυγκοπῇ ἢ ἀποκοπῇ ἦρα.

126g. Choer. 95, 24: ἀποροῦϲί τινεϲ λέγοντεϲ, διὰ ποίαν αἰτίαν τὴν Θόαν καὶ τὴν Δἴαν αἰτιατικὴν μὴ λέγομεν ἀπὸ τῶν Θόαντα καὶ Αἴαντα αἰτιατικῶν γεγενῆϲθαι κατὰ ἀποκοπὴν τῆϲ τα ϲυλλαβῆϲ καὶ μὴ ἀπὸ ἰϲοϲυλλάβου κλίϲεωϲ, καὶ ἔϲτιν εἰπεῖν, ὅτι οὐδέποτε γενικὴ διὰ τοῦ ντ κλινομένη πάϲχει ἀποκοπὴν κατὰ τὴν αἰτιατικὴν οἷον Ξενοφῶν Ξενοφῶντοϲ Ξενοφῶντα, Κτηϲιφῶν Κτηϲιφῶντοϲ Κτηϲιφῶντα. ἀμέλει τὸ Ποϲειδῶν Ποϲειδῶνοϲ μὴ κλινόμενον διὰ τοῦ ντ πάϲχει ἀποκοπὴν κατὰ τὴν αἰτιατικὴν οἷον τὸν Ποϲειδῶνα τὸν Ποϲειδῶ «νὴ τὸν Ποϲειδῶ τοῦτον ἵππιον» (Arist. Nub. 83) ὥϲτε οὖν ἀπὸ ἰϲοϲυλλάβου κλίϲεωϲ ταῦτα.

126h. Choer. 422, 2: πᾶϲα αἰτιατικὴ ἑνικῶν μονοϲύλλαβοϲ ἀρϲενικὴ ἢ θηλυκὴ αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν οὖϲα εἰϲ ν λήγει· τὸ δὲ νὴ Δί οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν, ἐπειδὴ οὐχ εὑρίϲκεται αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν, ἀλλ’ ἐν ϲυντάξει.

126i. Ιl. Pr. Ο 128. τὸ ἠλέ ὡϲ καλέ ἐπιθετικῶϲ. εἴτε δὲ ἀπεκόπη εἴτε ϲυνεκόπη ἐκ τοῦ ἠλεέ, ἔρρωται τὰ τοῦ τόνου.

126k. Il. Pr. P 201. ἆ δείλ᾿ : τὸ πλῆρέϲ ἐϲτιν ἆ δειλέ· οὐ γάρ, ὡϲ οἱ ἐξηγηϲάμενοι, τοῦ δείλαιε ἀποκοπή· ἐν ἑτέροιϲ γὰρ αὐτὸϲ λέγει «ἆ δειλώ, τί νυ δάκρυ κατείβετον (Od. φ 86).

127a. Diϲhr. 282, 4: τὰ δίχρονα τὰ ἐκ ϲυναλοιφῆϲ ἐκτείνεϲθαι θέλει κρέαα κρέα, κέραα κέρα· εἰ μέντοι ἀποκοπήν τινα δέξεται τῆϲ τα ϲυλλαβῆϲ τοῦ κέρατα κέρα καὶ κρέατα κρέα, ϲυνεϲταλμένον ἐϲτὶ τὸ δίχρονον.

[*](ad fr. * 127. Haec verba excipiunt: ἐν δὲ τῇ καθόλου οὕτωϲ· ἔϲτιν ἤρ ἡ ἐπικουρία καὶ ὀξύνεται η γενικὴ ἠρόϲ καὶ ἡ αἰτιατικὴ ἦρα καὶ ἐν ϲυνθέϲει ἐπιῆρα. Hinc efficitur in prioribus Herodiani sententiam in alio opere propositam referri, atque suspicari licet librum περὶ παθῶν intellegendum esse. Idem fere habent Zonar. 810 Catholicae mentione facta, E. M. 359, 40 fonte non indicato, Eustath 152, 30 posteriorem tantum opinionem ut Herodiani profert, priorem commemorans, sed auctore tacito. Caeterum cum Lob. El. I 376 pro ἔρω scripsi ἐρῶ.)[*](ad fr. [ 126g]. cf. Lob. El. II 305.)[*](ad fr. [126h] cf. Choer. 183. 5. Lob. El. 11 272.)[*](ad fr. [127a]. cf. II. Pr. 385, Χ 347 et Δ 109, ubi quod nunc exstat, falsum esse persuadet Lehrsius. Ex Herodiano hausit Choer. Dict. 389, 10 τὸ κρέα ἀπὸ τοῦ κρέαα γέγονε κατὰ κρᾶϲιν τῶν δύο αα εἰϲ ἓν μακρὸν ὥϲπερ Ναυϲικάα Ναυϲικᾶ, τὸ γὰρ «κρέα λυγκὸϲ ἔταμνε» (Callim. Dian. 88) ἀπὸ τοῦ κρέατα γέγονε κατὰ ϲυγκοπὴν τῆϲ τά ϲυλλαβῆϲ, ϲυνεϲταλμένον γὰρ ἔχει τὸ α. cf. Lob. El. 1 231.)

218

128. Ep. Cr. I 102, 7: γύναι. κατὰ ἀποκοπὴν τοῦ ξ τὸ δὲ παρὰ Μενάνδρῳ (Mein. ed. min. p. 1033) «ὦ Ζεῦ πολυτίμηθ’ ὡϲ καλαὶ νῷν αἱ γυναί» εἰ μὲν περιϲπάϲειϲ, ἀποκοπὴ ἐκ τοῦ γυναῖκεϲ, εἰ δὲ ὀξύνειϲ, ἐκ τῆϲ γυνή εὐθείαϲ. ἐπεὶ δ’ ἔχομεν παρὰ Φερεκράτει τὴν γυνήν αἰτιατικήν «ὡϲ ἄτοπ’ μητέῤ εἶνάι καὶ γυνήν» καὶ τὴν αἰτιατικὴν τῶν πληθυντικῶν τὰϲ γυνάϲ «ἀλλ᾿ ὁρῶ τὰϲ γυνάϲ», δῆλον ὅτι αἱ γυναί οὐκ ἀποκέκοπται. ἔϲτι δὲ καὶ ὦ γυνή παῤ Ἀλκαίῳ. ἡ δὲ γύναιξ εὐθεῖα ὁμολογεῖται ἐκ τῆϲ γενικῆϲ καὶ τῆϲ τῶν πληθυντικῶν δοτικῆϲ. ϲεϲίγηται δὲ ὡϲ μονήρηϲ. οὐδὲν γὰρ εἰϲ αιξ ὑπὲρ μίαν ϲυλλαβήν.