Περὶ παθῶν

Aelius Herodianus

Aelius Herodianus, Περὶ παθῶν, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868

125. Schol. A ad Il. Λ 307: τρόφι κῦμα. τὸ τρόφι ἀποκοπῇ τοῦ τρόφιμον ὁ Ἡρωδιανόϲ φηϲιν, ὅτι ἔϲτη τῇ πήξει τῇ αὐξήϲει· «κύματά τε τροφόεντα» (Od. γ 290) εὐτραφῆ καὶ τροφαλίϲ τὸ πεπηγὸϲ γάλα.

125a. Mon. 16, 12: τὸ παρὰ Ἑρμηϲιάνακτι ἐν Λεοντίου α′ «μόνη δέ οἱ ἐφλέγετο γλήν» οὐκ ἐντελέϲ, ἀποκεκομμένον δὲ ἐκ τοῦ γλήνη.

[*](ῥᾴ ἐγένετο καθὸ καὶ τὸ βριθέωϲ βρί ὅτι γὰρ καὶ δύο ϲυλλαβῶν ἀποκοπαὶ γίνονται, ἐν τῷ περὶ παθῶν ἐδείχθη· τὸ γὰρ πρόπαρ οὕτωϲ ἔχει καὶ τὸ μάκαρ, πηδά, ὑμέν παρὰ Καλλιμάχῳ. Nam in.E. M, 700, 25, qui locus collato E. M. 210, 43 ab Herodiano videtur esse, pro exemplis duarum syllabarum abscisionis proponuntur μακάριοϲ μάκαρ, προπάροιθεν πρόπαρ.)[*](ad fr. 123. Lobeckius in El. Il 312 hic pro ῥᾴδιον scribi deberi ῥᾳδίωϲ iudicat, quia ῥᾴ in Alemanis loco adverbium sit, apocope autem merismum non mutet, atque sic Apollon. de adv. 567, 13 βρί ex βριθέωϲ repetit. Sed ex lo. Al. 28, 25 seqq. intellegi potest, quam late usum adiectivi neutrius pro adverbio patuisse Herodianus existimaverit, quare mutationem Lobeckii non necessariam habeo, praesertim quum in loco gemino E. M. 700, 25, unde noster in breviu contractus videtur, eadem scriptura obtineat: ῥᾴ ϲημαίνει τὸ εὐχερέϲ. τινὲϲ δὲ ἀπὸ τοῦ ῥέα ϲχηματίζουϲιν αὐτό, οἷϲ καὶ ὁ τόνοϲ καὶ ἡ παράδοϲιϲ ἀντίκεινται. καὶ ἡ τῶν Αἰολέων διάλεκτοϲ. ὁ τόνοϲ μὲν ὅτι, εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ ῥέα, ὤφειλεν περιϲπᾶϲθαι· ἡ παράδοϲιϲ δέ, ὅτι οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι ἡ τῶν Αἰολέων δὲ διάλεκτοϲ, ὅτι εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ ῥέα, οὐκ ὤφειλον οἱ Αἰολεῖϲ προϲτιθέναι τὸ β κοὶ λέγειν βρᾴ. τότε γὰρ προϲτιθέαϲι τὸ β τῷ ρ, ἡνίκα ἐπιφέρεται τὸ κ ἢ τὸ δ ἢ τὸ ἢ τὸ ζ. ἀλλ᾿ ἔϲτιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ ῥᾴδιον λέγεται βρᾴδιον Αἰολικῶϲ ὡϲ ἐπιφερομένου τοῦ δ. ἐκ τούτου γίνεται κατὰ ἀποκοπὴν ῥᾴ καὶ εὐλόγωϲ ἔχει τὸ ι. οὐδὲν δὲ ξένον, εἰ δύο ϲυλλαβῶν γέγονεν ἀποκοπὴ· καὶ γὰρ πολλάκιϲ καὶ δύο ϲυλλαβῶν γίνεται ἀποκοπὴ οἶον μακάριοϲ μάκαρ, προπάροιθεν πρόπαρ. οὕτωϲ οὖν καὶ ῥᾴδιον ῥᾴ. τὸ δὲ ῥᾴδιον ἔχει τὸ ι προϲγεγραμμένον, ἐπειδὴ εὑρίϲκεται τὸ κατὰ διάϲταϲιν ἐν τῷ ρηΐδιον. cf. Lob. Parall. 119.)[*](ad fr. 124. Hinc hausit Ϲhoer. Dict. 368, 34 ὕφα ἀπὸ τοῦ ὕφαϲμα κατὰ ἀποκοπήν. cf. Lob. El. 11 292 et Parall. 132.)[*](ad r. 125. cf. Choer. Dictat. 375, 9, E. M. 739, 36, Arcad. 118. 20 τὸ τρόφι ἀπὸ τοῦ τρόφιμον γέγονε. Lob. El. II 292.)[*](ad fr. [125a]. Lob. El. I 276, 289. — Quae Herodiani de Μέϲη opinio fue rit, ex St. B. non claret. Nam p. 447, 16 Μεϲϲήνη καὶ χώρα καὶ πόλιϲ. — χώρα δὲ καὶ Μεϲϲηνία καὶ Μέϲϲη κατ’ ἀποκοτήν, ἢ Μέϲη καὶ Μεϲήνη ὥϲ τινεϲ et p. 518, 13 Πέρϲα πόλιϲ θηλυκῶϲ. — δυνατὸν δὲ καὶ Περϲηνὴν εἰπεῖν, εἴγε παρὰ. τὴν Μέϲην Μεϲηνοὺϲ καὶ Μεϲηνὴν λέγονταϲ εὕρομεν. cf. Lob. El. Ι 353 et 11 291. Quosdam Μέϲϲη per apocopen a Μεϲϲήνη repetivisse iam Strabo VIII p. 364 adnotat, cuius de hac passione memorabilis observatio Herodiano neque ignota neque in libro περὶ παθῶν neglecta fuisse potest. sed in quibusdam velut in Ἄλκιμοϲ pro Ἀλκιμέδων et Ϲυρακώ pro Ϲυράκουϲϲαι de quo ct. Lob. El. 11 305 seqq. grammaticum a geographo discessisse ex fragmentis libri περὶ παθῶν certo concludimus.)

215

126. E. M. 643, 13: οὔτιϲ. τὸ οὐ ἐπίρρημα, τὸ τίϲ ἀόριϲτον, τὸ δὲ Οὖτιϲ ἐπὶ τοῦ Ὀδυϲϲέωϲ ἀντὶ ὀνόματοϲ κυρίου λαμβάνεται καὶ ἔϲτιν ἒν μέροϲ λόγου καὶ προπεριϲπᾶται. Τὸ δὲ ἀλλ’ οὔτιν ἐγὼ ἰδέειν δύναμαι» (Ιl. ε 475) κατὰ ϲυγκοπήν ἐϲτιν ἀπὸ τοῦ οὔτινα· ἐπλανήθη

125b. Diϲhr. 283, 6: τὸ «ἐξ ὀρέων ἐπὶ κάρ» (Ιl. 392) κατὰ πάθοϲ. ἀπὸ γὰρ τοῦ κάρη κατ’ ἀποκοπὴν τοῦ η γέγονεν.

125c. Herod. in Cathol. ap. Choer. Dictat. 515, 19, Theogn. 120, 26: τὸ κάρη ἀπὸ τοῦ κάρηνον ἀποκέκοπται.

125d. Dichr. 289, 16: τὸ κάρα τὸ ἐκτεινόμενον ἐξ ἀποκοπῆϲ τοῦ κάρανον.

125e. Arcad. 124, 17: τὸ δῶ ἀπὸ τοῦ δῶμα καὶ τὸ φᾶρ τὸ ἱμάτιον ἀπὸ τοῦ φᾶροϲ καὶ κρῖ.

125f. Theon. 116, 4: τὸ αὔξη οἱ μὲν βαρυτονοῦϲι λέγοντεϲ ἀποκεκόφθαι, Ἡρωδιανὸϲ δὲ ϲυνηγορεῖ τοῖϲ ὀξυτονοῦϲι.