Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,
- χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
- αἵματός εἰς ἀγαθοῖο, φίλον τέκος, οἷʼ ἀγορεύεις·
- τοιγὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μεταστήσω· δύναμαι γάρ.
- δώρων δʼ ὅσσʼ ἐν ἐμῷ οἴκῳ κειμήλια κεῖται,
- δώσω ὃ κάλλιστον καὶ τιμηέστατόν ἐστιν·
- δώσω τοι κρητῆρα τετυγμένον· ἀργύρεος δὲ
- ἔστιν ἅπας, χρυσῷ δʼ ἐπὶ χείλεα κεκράανται,
- ἔργον δʼ Ἡφαίστοιο. πόρεν δέ ἑ Φαίδιμος ἥρως,
- Σιδονίων βασιλεύς, ὅθʼ ἑὸς δόμος ἀμφεκάλυψε
- κεῖσέ με νοστήσαντα· τεῒν δʼ ἐθέλω τόδʼ ὀπάσσαι.
- ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
- δαιτυμόνες δʼ ἐς δώματʼ ἴσαν θείου βασιλῆος.
- οἱ δʼ ἦγον μὲν μῆλα, φέρον δʼ ἐυήνορα οἶνον·
- σῖτον δέ σφʼ ἄλοχοι καλλικρήδεμνοι ἔπεμπον.
- ὣς οἱ μὲν περὶ δεῖπνον ἐνὶ μεγάροισι πένοντο.
- μνηστῆρες δὲ πάροιθεν Ὀδυσσῆος μεγάροιο
- δίσκοισιν τέρποντο καὶ αἰγανέῃσιν ἱέντες
- ἐν τυκτῷ δαπέδῳ, ὅθι περ πάρος, ὕβριν ἔχοντες.
- Ἀντίνοος δὲ καθῆστο καὶ Εὐρύμαχος θεοειδής,
- ἀρχοὶ μνηστήρων, ἀρετῇ δʼ ἔσαν ἔξοχʼ ἄριστοι.
- τοῖς δʼ υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων ἐγγύθεν ἐλθὼν
- Ἀντίνοον μύθοισιν ἀνειρόμενος προσέειπεν·
- Ἀντίνοʼ, ἦ ῥά τι ἴδμεν ἐνὶ φρεσίν, ἦε καὶ οὐκί,
- ὁππότε Τηλέμαχος νεῖτʼ ἐκ Πύλου ἠμαθόεντος;
- νῆά μοι οἴχετʼ ἄγων· ἐμὲ δὲ χρεὼ γίγνεται αὐτῆς
- Ἤλιδʼ ἐς εὐρύχορον διαβήμεναι, ἔνθα μοι ἵπποι
- δώδεκα θήλειαι, ὑπὸ δʼ ἡμίονοι ταλαεργοὶ
- ἀδμῆτες· τῶν κέν τινʼ ἐλασσάμενος δαμασαίμην.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἀνὰ θυμὸν ἐθάμβεον· οὐ γὰρ ἔφαντο
- ἐς Πύλον οἴχεσθαι Νηλήιον, ἀλλά που αὐτοῦ
- ἀγρῶν ἢ μήλοισι παρέμμεναι ἠὲ συβώτῃ.
- τὸν δʼ αὖτʼ Ἀντίνοος προσέφη Εὐπείθεος υἱός·
- νημερτές μοι ἔνισπε, πότʼ ᾤχετο καὶ τίνες αὐτῷ
- κοῦροι ἕποντʼ; Ἰθάκης ἐξαίρετοι, ἦ ἑοὶ αὐτοῦ
- θῆτές τε δμῶές τε; δύναιτό κε καὶ τὸ τελέσσαι.
- καί μοι τοῦτʼ ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρʼ ἐὺ εἰδῶ,
- ἤ σε βίῃ ἀέκοντος ἀπηύρα νῆα μέλαιναν,
- ἦε ἑκών οἱ δῶκας, ἐπεὶ προσπτύξατο μύθῳ.
- τὸν δʼ υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων ἀντίον ηὔδα·
- αὐτὸς ἑκών οἱ δῶκα· τί κεν ῥέξειε καὶ ἄλλος,
- ὁππότʼ ἀνὴρ τοιοῦτος ἔχων μελεδήματα θυμῷ
- αἰτίζῃ; χαλεπόν κεν ἀνήνασθαι δόσιν εἴη.
- κοῦροι δʼ, οἳ κατὰ δῆμον ἀριστεύουσι μεθʼ ἡμέας,
- οἵ οἱ ἕποντʼ· ἐν δʼ ἀρχὸν ἐγὼ βαίνοντʼ ἐνόησα
- Μέντορα, ἠὲ θεόν, τῷ δʼ αὐτῷ πάντα ἐῴκει.
- ἀλλὰ τὸ θαυμάζω· ἴδον ἐνθάδε Μέντορα δῖον
- χθιζὸν ὑπηοῖον, τότε δʼ ἔμβη νηὶ Πύλονδε.
- ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη πρὸς δώματα πατρός,
- τοῖσιν δʼ ἀμφοτέροισιν ἀγάσσατο θυμὸς ἀγήνωρ.
- μνηστῆρας δʼ ἄμυδις κάθισαν καὶ παῦσαν ἀέθλων.
- τοῖσιν δʼ Ἀντίνοος μετέφη Εὐπείθεος υἱός,
- ἀχνύμενος· μένεος δὲ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι
- πίμπλαντʼ, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐίκτην·
- ὢ πόποι, ἦ μέγα ἔργον ὑπερφιάλως ἐτελέσθη
- Τηλεμάχῳ ὁδὸς ἥδε· φάμεν δέ οἱ οὐ τελέεσθαι.
- ἐκ τοσσῶνδʼ ἀέκητι νέος πάϊς οἴχεται αὔτως
- νῆα ἐρυσσάμενος, κρίνας τʼ ἀνὰ δῆμον ἀρίστους.
- ἄρξει καὶ προτέρω κακὸν ἔμμεναι· ἀλλά οἱ αὐτῷ
- Ζεὺς ὀλέσειε βίην, πρὶν ἥβης μέτρον ἱκέσθαι.
- ἀλλʼ ἄγε μοι δότε νῆα θοὴν καὶ εἴκοσʼ ἑταίρους,
- ὄφρα μιν αὐτὸν ἰόντα λοχήσομαι ἠδὲ φυλάξω
- ἐν πορθμῷ Ἰθάκης τε Σάμοιό τε παιπαλοέσσης,
- ὡς ἂν ἐπισμυγερῶς ναυτίλλεται εἵνεκα πατρός.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνεον ἠδʼ ἐκέλευον.
- αὐτίκʼ ἔπειτʼ ἀνστάντες ἔβαν δόμον εἰς Ὀδυσῆος.
- οὐδʼ ἄρα Πηνελόπεια πολὺν χρόνον ἦεν ἄπυστος
- μύθων, οὓς μνηστῆρες ἐνὶ φρεσὶ βυσσοδόμευον·
- κῆρυξ γάρ οἱ ἔειπε Μέδων, ὃς ἐπεύθετο βουλὰς
- αὐλῆς ἐκτὸς ἐών· οἱ δʼ ἔνδοθι μῆτιν ὕφαινον.
- βῆ δʼ ἴμεν ἀγγελέων διὰ δώματα Πηνελοπείῃ·
- τὸν δὲ κατʼ οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια·
- κῆρυξ, τίπτε δέ σε πρόεσαν μνηστῆρες ἀγαυοί;
- ἦ εἰπέμεναι δμῳῇσιν Ὀδυσσῆος θείοιο
- ἔργων παύσασθαι, σφίσι δʼ αὐτοῖς δαῖτα πένεσθαι;
- μὴ μνηστεύσαντες μηδʼ ἄλλοθʼ ὁμιλήσαντες
- ὕστατα καὶ πύματα νῦν ἐνθάδε δειπνήσειαν·
- οἳ θάμʼ ἀγειρόμενοι βίοτον κατακείρετε πολλόν,