Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- εἷσε λόχον, ἑτέρωθι δʼ ἀνώγει δαῖτα πένεσθαι.
- αὐτὰρ ὁ βῆ καλέων Ἀγαμέμνονα, ποιμένα λαῶν
- ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν, ἀεικέα μερμηρίζων.
- τὸν δʼ οὐκ εἰδότʼ ὄλεθρον ἀνήγαγε καὶ κατέπεφνεν
- δειπνίσσας, ὥς τίς τε κατέκτανε βοῦν ἐπὶ φάτνῃ.
- οὐδέ τις Ἀτρεΐδεω ἑτάρων λίπεθʼ οἵ οἱ ἕποντο,
- οὐδέ τις Αἰγίσθου, ἀλλʼ ἔκταθεν ἐν μεγάροισιν.
- ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ ἐμοί γε κατεκλάσθη φίλον ἦτορ,
- κλαῖον δʼ ἐν ψαμάθοισι καθήμενος, οὐδέ νύ μοι κῆρ
- ἤθελʼ ἔτι ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο.
- αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίων τε κυλινδόμενός τε κορέσθην,
- δὴ τότε με προσέειπε γέρων ἅλιος νημερτής·
- μηκέτι, Ἀτρέος υἱέ, πολὺν χρόνον ἀσκελὲς οὕτω
- κλαῖʼ, ἐπεὶ οὐκ ἄνυσίν τινα δήομεν· ἀλλὰ τάχιστα
- πείρα ὅπως κεν δὴ σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκηαι.
- ἢ γάρ μιν ζωόν γε κιχήσεαι, ἤ κεν Ὀρέστης
- κτεῖνεν ὑποφθάμενος, σὺ δέ κεν τάφου ἀντιβολήσαις.
- ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ ἐμοὶ κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ
- αὖτις ἐνὶ στήθεσσι καὶ ἀχνυμένῳ περ ἰάνθη,
- καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·
- τούτους μὲν δὴ οἶδα· σὺ δὲ τρίτον ἄνδρʼ ὀνόμαζε,
- ὅς τις ἔτι ζωὸς κατερύκεται εὐρέι πόντῳ
- ἠὲ θανών· ἐθέλω δὲ καὶ ἀχνύμενός περ ἀκοῦσαι.
- ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μʼ αὐτίκʼ ἀμειβόμενος προσέειπεν·
- υἱὸς Λαέρτεω, Ἰθάκῃ ἔνι οἰκία ναίων·
- τὸν δʼ ἴδον ἐν νήσῳ θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντα,
- νύμφης ἐν μεγάροισι Καλυψοῦς, ἥ μιν ἀνάγκῃ
- ἴσχει· ὁ δʼ οὐ δύναται ἣν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι·
- οὐ γάρ οἱ πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,
- οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.
- σοὶ δʼ οὐ θέσφατόν ἐστι, διοτρεφὲς ὦ Μενέλαε,
- Ἄργει ἐν ἱπποβότῳ θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν,
- ἀλλά σʼ ἐς Ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης
- ἀθάνατοι πέμψουσιν, ὅθι ξανθὸς Ῥαδάμανθυς,
- τῇ περ ῥηίστη βιοτὴ πέλει ἀνθρώποισιν·
- οὐ νιφετός, οὔτʼ ἂρ χειμὼν πολὺς οὔτε ποτʼ ὄμβρος,
- ἀλλʼ αἰεὶ Ζεφύροιο λιγὺ πνείοντος ἀήτας
- Ὠκεανὸς ἀνίησιν ἀναψύχειν ἀνθρώπους·
- οὕνεκʼ ἔχεις Ἑλένην καί σφιν γαμβρὸς Διός ἐσσι.
- ὣς εἰπὼν ὑπὸ πόντον ἐδύσετο κυμαίνοντα.
- αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἅμʼ ἀντιθέοις ἑτάροισιν
- ἤια, πολλὰ δέ μοι κραδίη πόρφυρε κιόντι.
- αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἐπὶ νῆα κατήλθομεν ἠδὲ θάλασσαν,
- δόρπον θʼ ὁπλισάμεσθʼ, ἐπί τʼ ἤλυθεν ἀμβροσίη νύξ,
- δὴ τότε κοιμήθημεν ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης.
- ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
- νῆας μὲν πάμπρωτον ἐρύσσαμεν εἰς ἅλα δῖαν,
- ἐν δʼ ἱστοὺς τιθέμεσθα καὶ ἱστία νηυσὶν ἐίσῃς,
- ἂν δὲ καὶ αὐτοὶ βάντες ἐπὶ κληῖσι καθῖζον·
- ἑξῆς δʼ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς.
- ἂψ δʼ εἰς Αἰγύπτοιο διιπετέος ποταμοῖο
- στῆσα νέας, καὶ ἔρεξα τεληέσσας ἑκατόμβας.
- αὐτὰρ ἐπεὶ κατέπαυσα θεῶν χόλον αἰὲν ἐόντων,
- χεῦʼ Ἀγαμέμνονι τύμβον, ἵνʼ ἄσβεστον κλέος εἴη.
- ταῦτα τελευτήσας νεόμην, ἔδοσαν δέ μοι οὖρον
- ἀθάνατοι, τοί μʼ ὦκα φίλην ἐς πατρίδʼ ἔπεμψαν.
- ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐπίμεινον ἐνὶ μεγάροισιν ἐμοῖσιν,
- ὄφρα κεν ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε γένηται·
- καὶ τότε σʼ εὖ πέμψω, δώσω δέ τοι ἀγλαὰ δῶρα,
- τρεῖς ἵππους καὶ δίφρον ἐύξοον· αὐτὰρ ἔπειτα
- δώσω καλὸν ἄλεισον, ἵνα σπένδῃσθα θεοῖσιν
- ἀθανάτοις ἐμέθεν μεμνημένος ἤματα πάντα.
- τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
- Ἀτρεΐδη, μὴ δή με πολὺν χρόνον ἐνθάδʼ ἔρυκε.
- καὶ γάρ κʼ εἰς ἐνιαυτὸν ἐγὼ παρὰ σοί γʼ ἀνεχοίμην
- ἥμενος, οὐδέ κέ μʼ οἴκου ἕλοι πόθος οὐδὲ τοκήων·
- αἰνῶς γὰρ μύθοισιν ἔπεσσί τε σοῖσιν ἀκούων
- τέρπομαι. ἀλλʼ ἤδη μοι ἀνιάζουσιν ἑταῖροι
- ἐν Πύλῳ ἠγαθέῃ· σὺ δέ με χρόνον ἐνθάδʼ ἐρύκεις.
- δῶρον δʼ ὅττι κέ μοι δοίης, κειμήλιον ἔστω·
- ἵππους δʼ εἰς Ἰθάκην οὐκ ἄξομαι, ἀλλὰ σοὶ αὐτῷ
- ἐνθάδε λείψω ἄγαλμα· σὺ γὰρ πεδίοιο ἀνάσσεις
- εὐρέος, ᾧ ἔνι μὲν λωτὸς πολύς, ἐν δὲ κύπειρον
- πυροί τε ζειαί τε ἰδʼ εὐρυφυὲς κρῖ λευκόν.
- ἐν δʼ Ἰθάκῃ οὔτʼ ἂρ δρόμοι εὐρέες οὔτε τι λειμών·
- αἰγίβοτος, καὶ μᾶλλον ἐπήρατος ἱπποβότοιο.
- οὐ γάρ τις νήσων ἱππήλατος οὐδʼ ἐυλείμων,
- αἵ θʼ ἁλὶ κεκλίαται· Ἰθάκη δέ τε καὶ περὶ πασέων.