Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ὑμεῖς δέ, μνηστῆρες, ἐπίσχετε θυμὸν ἐνιπῆς
- καὶ χειρῶν, ἵνα μή τις ἔρις καὶ νεῖκος ὄρηται.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ὀδὰξ ἐν χείλεσι φύντες
- Τηλέμαχον θαύμαζον, ὃ θαρσαλέως ἀγόρευε.
- τοῖσιν δʼ Ἀντίνοος μετέφη, Εὐπείθεος υἱός·
- καὶ χαλεπόν περ ἐόντα δεχώμεθα μῦθον, Ἀχαιοί,
- Τηλεμάχου· μάλα δʼ ἧμιν ἀπειλήσας ἀγορεύει.
- οὐ γὰρ Ζεὺς εἴασε Κρονίων· τῷ κέ μιν ἤδη
- παύσαμεν ἐν μεγάροισι, λιγύν περ ἐόντʼ ἀγορητήν.
- ὣς ἔφατʼ Ἀντίνοος· ὁ δʼ ἄρʼ οὐκ ἐμπάζετο μύθων.
- κήρυκες δʼ ἀνὰ ἄστυ θεῶν ἱερὴν ἑκατόμβην
- ἦγον· τοὶ δʼ ἀγέροντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
- ἄλσος ὕπο σκιερὸν ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος.
- οἱ δʼ ἐπεὶ ὤπτησαν κρέʼ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο,
- μοίρας δασσάμενοι δαίνυντʼ ἐρικυδέα δαῖτα·
- πὰρ δʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆϊ μοῖραν θέσαν οἳ πονέοντο
- ἴσην, ὡς αὐτοί περ ἐλάγχανον· ὣς γὰρ ἀνώγει
- Τηλέμαχος, φίλος υἱὸς Ὀδυσσῆος θείοιο.
- μνηστῆρας δʼ οὐ πάμπαν ἀγήνορας εἴα Ἀθήνη
- λώβης ἴσχεσθαι θυμαλγέος, ὄφρʼ ἔτι μᾶλλον
- δύη ἄχος κραδίην Λαερτιάδην Ὀδυσῆα.
- ἦν δέ τις ἐν μνηστῆρσιν ἀνὴρ ἀθεμίστια εἰδώς,
- Κτήσιππος δʼ ὄνομʼ ἔσκε, Σάμῃ δʼ ἐνὶ οἰκία ναῖεν·
- ὃς δή τοι κτεάτεσσι πεποιθὼς θεσπεσίοισι
- μνάσκετʼ Ὀδυσσῆος δὴν οἰχομένοιο δάμαρτα.
- ὅς ῥα τότε μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισι μετηύδα·
- κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες, ὄφρα τι εἴπω·
- μοῖραν μὲν δὴ ξεῖνος ἔχει πάλαι, ὡς ἐπέοικεν,
- ἴσην· οὐ γὰρ καλὸν ἀτέμβειν οὐδὲ δίκαιον
- ξείνους Τηλεμάχου, ὅς κεν τάδε δώμαθʼ ἵκηται.
- ἀλλʼ ἄγε οἱ καὶ ἐγὼ δῶ ξείνιον, ὄφρα καὶ αὐτὸς
- ἠὲ λοετροχόῳ δώῃ γέρας ἠέ τῳ ἄλλῳ
- δμώων, οἳ κατὰ δώματʼ Ὀδυσσῆος θείοιο.
- ὣς εἰπὼν ἔρριψε βοὸς πόδα χειρὶ παχείῃ.
- κείμενον ἐκ κανέοιο λαβών· ὁ δʼ ἀλεύατʼ Ὀδυσσεὺς
- ἦκα παρακλίνας κεφαλήν, μείδησε δὲ θυμῷ
- σαρδάνιον μάλα τοῖον· ὁ δʼ εὔδμητον βάλε τοῖχον.
- Κτήσιππον δʼ ἄρα Τηλέμαχος ἠνίπαπε μύθῳ·
- Κτήσιππʼ, ἦ μάλα τοι τόδε κέρδιον ἔπλετο θυμῷ·
- οὐκ ἔβαλες τὸν ξεῖνον· ἀλεύατο γὰρ βέλος αὐτός.
- ἦ γάρ κέν σε μέσον βάλον ἔγχεϊ ὀξυόεντι,
- καί κέ τοι ἀντὶ γάμοιο πατὴρ τάφον ἀμφεπονεῖτο
- ἐνθάδε. τῷ μή τίς μοι ἀεικείας ἐνὶ οἴκῳ
- φαινέτω· ἤδη γὰρ νοέω καὶ οἶδα ἕκαστα,
- ἐσθλά τε καὶ τὰ χέρηα· πάρος δʼ ἔτι νήπιος ἦα.
- ἀλλʼ ἔμπης τάδε μὲν καὶ τέτλαμεν εἰσορόωντες,
- μήλων σφαζομένων οἴνοιό τε πινομένοιο
- καὶ σίτου· χαλεπὸν γὰρ ἐρυκακέειν ἕνα πολλούς.
- ἀλλʼ ἄγε μηκέτι μοι κακὰ ῥέζετε δυσμενέοντες·
- εἰ δʼ ἤδη μʼ αὐτὸν κτεῖναι μενεαίνετε χαλκῷ,
- καί κε τὸ βουλοίμην, καί κεν πολὺ κέρδιον εἴη
- τεθνάμεν ἢ τάδε γʼ αἰὲν ἀεικέα ἔργʼ ὁράασθαι,
- ξείνους τε στυφελιζομένους δμῳάς τε γυναῖκας
- ῥυστάζοντας ἀεικελίως κατὰ δώματα καλά.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·
- ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε Δαμαστορίδης Ἀγέλαος·
- ὦ φίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἐπὶ ῥηθέντι δικαίῳ