Hippolytus
Euripides
Euripides. Euripidis Fabulae, Vol. I. Murray, Gilbert, editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.
- λυπηρὸς ἡμῖν τούσδ’ ἂν ἐκλίποι δόμους.
- οὐκ ἐς γέροντας ἥδε σοι τείνει τύχη,
- Θησεῦ· νέοι θανόντες ἀλγυνοῦσί σε.
- οἴμοι· τέκνων μοι μή τι συλᾶται βίος;
- ζῶσιν, θανούσης μητρὸς ὡς ἄλγιστά σοι.
- τί φῄς; ὄλωλεν ἄλοχος; ἐκ τίνος τύχης;
- βρόχον κρεμαστὸν ἀγχόνης ἀνήψατο.
- λύπῃ παχνωθεῖσ’, ἢ ἀπὸ συμφορᾶς τινος;
- τοσοῦτον ἴσμεν· ἄρτι γὰρ κἀγὼ δόμοις,
- Θησεῦ, πάρειμι σῶν κακῶν πενθήτρια.
- αἰαῖ· τί δῆτα τοῖσδ’ ἀνέστεμμαι κάρα
- πλεκτοῖσι φύλλοις, δυστυχὴς θεωρὸς ὤν;
- χαλᾶτε κλῇθρα, πρόσπολοι, πυλωμάτων,
- ἐκλύεθ’ ἁρμούς, ὡς ἴδω πικρὰν θέαν
- γυναικός, ἥ με κατθανοῦσ’ ἀπώλεσεν.
- — ἰὼ ἰὼ τάλαινα μελέων κακῶν·
- ἔπαθες, εἰργάσω
- τοσοῦτον ὥστε τούσδε συγχέαι δόμους.
- — αἰαῖ τόλμας, ὦ βιαίως θανοῦσ’