Declamatio 30

Libanius

Libanius, Declamatio 30, Libanii Opera, Vol 6, Declamationes XIII-XXX, Teubner, Foerster, 1911

οὐκ ἂν ἔδοις με νικώμενον ὑπ’ ἄλλης συμφορᾶς οὐδ’ ἂν αἰτοῦντα κώνειον ἐπ’ ἐκείνοις οἷς σὺ τραγῳδεῖς κακοῖς. παίδων στερηθεὶς ἤνεγκα ἂν καὶ συνήσθην ἀπηλλαγμένοις τῆς τῶν θεῶν ἀκρισίας. χεῖρας καὶ πόδας ἀποκοπεὶς οὐκ ἂν ἀπεῖπον, εἶχε δ’ ἄν τι τὸ ἀτύχημα καὶ τερπνόν, μὴ πολλοῖς ἐντυγχάνειν ἐπ’ ἀγορᾶς πλουσίοις. ἔδειξα ἂν ἀνδρίαν καὶ τυφλω- θεὶς ἐν πενίᾳ κατεχομένου τοῦ γείτονος. οὐ φέρω | τὸ παρόν, οὐ φέρω. μεῖζόν ἐστι τῆς ἐμῆς ψυχῆς [*](R IV 170) τὸ φορτίον. πένητες ἦμεν ἄμφω, νῦν δὲ τἀκείνου μεθέστηκε, μεταστήσομαι δὴ καὶ αὐτὸς οἶ βέλτιον.

35. Πολλοὶ πολλάκις τεθνήκασι παρ’ ὑμῖν δεηθέν- τες ἀπελθεῖν. ἀναμνήσθητε δὴ τῶν ῥημάτων οἷς χρησά- μενοι τὴν βουλὴν ἔπειθον· ἀτυχῶ, δυστυχῶ, δυσ- μενοῦς πεπείραμαι τῆς Τύχης, πονηρῷ συμ- [*](15 Aeschin. fals. leg. p. 48, 32) [*](1 κελεύοι scripsi e PLa κελεύει HVMoBMVi edd „malim κελεύοι aut κελεύῃ“ Re κελεύη Va κελεύειν Cl sed in marg | ἴδης MCl sed in hoc οι supra η m 4 εἶδες Μο 2 ἂν om La | αἰτοῦντα Cl sed ἐπαι supra αι m 4 3 ὑπήνεγκα Cl sed ὑπή in ἤ corr m 4 4 ἀπηλλαγμένος Β ἀπηλλαγμένος LaVi Mor ἀπηλλαγμένης Cl sed ης in οις corr m 4 | ἀκρασίας 5 χεῖρας καὶ πόδας scripsi coll p. 273, 12 χήρας καὶ πόδας Μο καὶ ποδῶν Β χειρῶν χηρῶν Μ) καὶ ποδῶν reliqui libri edd | εἶχε δ’ ἄν scripsi e ΜοΒ εἶχεν ἂν HV εἶχε γάρ ClVa edd 6 τοι Vi | ἀδίκημα Β 7 ἀγορὰς La ἀγορᾶ | ἔδοξα ἂν ἀνδρεῖος ΜοΒ Ι ἀνδρίαν PMViVa 8 inser Va 2 | „post γείτονος deesse videtur πλουτοῦντος δὲ“ Re) [*](11 δὴ scripsi e MoMLaVi ut coni Re δὲ HVBPClVa edd | ἧ MClVa 12 τεθνήκασι scripsi ex ΗVΜοΒ τεθνᾶσι LaViClVa edd | ἡμῖν Vi ἡμῶν Va 13 ἀποθανεῖν Va | ἐκεί- νων post ῥημάτων ΜοΒ 14 τὸν δῆμον ἀνέπειθον Μο | μενοῦς — 638, 2 δυστυχῶ in marg Vi 2 et praemisso κείμενον Ρ) [*](15 τῆς inserui e libris om edd | συμπέληγμαι Μο sed ε supra η m 2, Cl)

638
πέπλεγμαι δαίμονι. ταῦτα δὴ καὶ αὐτὸς ἔχω λέγειν ἀτυχῶ, δυστυχῶ. μισεῖ με καὶ ποιεῖ κακῶς ὁ δαίμων. ἡ καταλαβοῦσα Τύχη τῶν χρημάτων τὰς πηγὰς οὐκ ἐπαντλεῖ. εἰ μὲν οὖν εὐτυχεῖν με φήσει τις, ψεύσεται· δυστυχεῖν δὲ ὁμολογῶν τί ζῆν ἀτυχοῦντα βούλεται; λύπη τοὺς ἄλλους ἠνάγκασεν ἐπιθυμῆσαι τελευτῆς. ὑπὸ λύπης ἥκω δεῦρο καὶ αὐτός.