In Libros Aristotelis De Caelo Paraphrasis

Eademque ratio est eius, quod omni praeterito tempore uon est, veluti geueratum, quod in designato puncto esse potest, si enim iu omni puncto nou esset, puuctum, cui couveuit, ut in eo sit, termiuatum extitisset ae eius terminus erit comparatione ad tempus praeteritum et consequens; quibus enim temporibus mensum contingit, hoc ordine erit. atqui ea tempora mensurata nou sunt, siquidem infinita existunt; conveuit ergo, ut in omni puncto temporis, in quo nou est, esseudi poteutiam habeat. at tempus, in quo non est, iufiuitum existit; quare tempore infinito in eo potentia erit, qua sit et uon sit. et reliqua, quae de hac re dicenda supra memoranimus.

Hie autem sermo non couveuit, ut de genito dicatur, quod in- finito tempore generatur, tametsi tempus, in quo est, iufiuitum existat. etenim etsi fieri possit, ut sit omui tempore, quo non est, et hoc tempus infinitum existit, hoc tameu non ita se habet, ut hoc omni tempore esse possit.

Ceterum cum dixisset, poteutiam, uf non sit et sit, iuxta ordinem sermouis praemisit, ut non sit, deiuceps vero addidit ut sit.

Frius quidem, videlicet ut uon sit, si corruiitibile est, si- quidem tametsi omni praeterito tempore sit, eodem tameu tempore poteutiam habet, cuius causa non sit.

Posterius vero, videlicet ut sit, si generabile est; etenim quamvis omui elapso tempare non fuerit, in omni tameu eius potentia erat, ut sit.