Fabulae

Γεωργός τις σκάπτων χρυσίῳ περιέτυχε. Καθʼ ἑκάστην

οὖν τὴν Γὴν, ὡς ὑπʼ αὐτς εὐεργετηθείς, ἔστεφε. ῷ δὲ ἡ Τύχη ἐπιστᾶσά φησν· Ὤ οὗτος, τί τῇ Γῇ τὰ ἐμὰ δῶρα προσανατίθης, ἅπερ ἐγώ σοι δέδωκα, πλουτίσαι σε βουλομένη; Εἰ γὰρ ὁ καιρὸς μεταβάλοι καὶ πρὸς ἑτέρας χεἰρας τοῦτό σοι τὸ χρυσίον ἔλθοι, οἶδʼ ὅτι τηνικαῦτα ἐμέ τὴν Τύχην μέμψῃ.

Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι χρὴ τὸν εὐεργέτην ἐπιγινώσκειν καὶ τούτῳ χάριτας ἀποδιδόναι.