Περὶ παθῶν
Aelius Herodianus
Aelius Herodianus, Περὶ παθῶν, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868
67. S. B. 212, 14: Γραῖα πόλιϲ Ἐρετρίαϲ· ἀφαίρεϲιϲ γέγονε τῆϲ ἀρχῆϲ.
68. St. B. 334: Ἰόπη πόλιϲ Φοινίκηϲ. λέγεται καὶ Ἰοπία διὰ τοῦ ι καὶ ἴϲωϲ ἐκ τοῦ Αἰθιοπία.
69. E. M. 184, 30: ἄψ: τινὲϲ μὲν ἀπὸ τοῦ ᾱ τοῦ ϲημαίνοντοϲ τὸ ὀπίϲω ἄψ κατὰ πλεοναϲμὸν τοῦ ψ. Ἡρωδιανὸϲ δὲ μηδέποτε τὰ διπλᾶ πλεονάζειν.
70. Ep. Hom. 420, 8, E. M. 781, 47: ὑπόδρα ἐπίρρμα πόθεν γίνεται; ὁ μὲν Ἀπολλώνιοϲ δύο λέγει παραγωγάϲ, ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ μίαν. ὁ μὲν Ἀπολλώνιοϲ οὕτωϲ· ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται ἠρέμα καὶ ϲιγῶ ϲῖγα, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ὁρῶ ὅρα καὶ μετὰ τῆϲ ὑπό ὑπόρα καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ δ ὑπόδρα τὸ ὑφορᾶϲθαι. καὶ ἄλλωϲ ἔϲτι δρῶ καὶ ϲημαίνει τὸ βλέπω, ἐξ οὗ καὶ δρωπάζειν καὶ τὸ δραπέτηϲ ὁ ἐπιβλέπων τοὺϲ δεϲπόταϲ. ἐκ τοῦ οὖν δρῶ γίνεται δρά καὶ μετὰ τῆϲ ὑπό ὑπόδρα τὸ ὑποβλέπειν. ὁ δὲ Ἡρωδίαν ὸϲ λέγει, ὅτι ἐκ τοῦ ὑποδράξ γίνεται.
71. Ep. Hom. 319, 23, E. M. 638, 6: οὔ ἑθεν ( 144): ἐκ τῆϲ οὐ ἀρνήϲεωϲ καὶ τῆϲ ἕθεν Ἀττικῶϲ παραγωγοῦ ἀντωνυμίαϲ οὔ ἑθεν. Ἰϲτέον
[*](ad fr. *65. Apud Steph. Ἡρωδιανὸϲ «Ἀντιϲάρη καὶ αὕτη πόλιϲ». Sed etiam sequentia ex eodem fonte fluxerunt cf. Lob. El. I 147.)[*](ad fr. *66. cf. Lob. El. l. c.)[*](ad fr. *87 cf. eundem l. c. Apud St. B. additur: ὡϲ δειχθήϲεται ἔν τῷ Τάναγρα, ubi p. 600, 12: Τάναγρα πολιϲ Βοιωτίαϲ, ἣν Ομηροϲ (Β 498) Γραῖαν καλε διὰ τὸ πληϲίον εἶναι. —τὴν δὲ Γραῖαν ἔνιοι λέγουϲι τὸ νῦν τῆϲ Θηβαικϊῆϲ καλούμενον Ῥέαϲ ἔθοϲ, τινὲϲ δὲ τὴν Ταναγραίαν, ὡν εἷϲ ἐϲτὶ καὶ Καλλίμαχοϲ. Ἀριϲτοτέληϲ δὲ Γραῖαν τὴν νῦν Ὠρωπόν.)[*](ad fr. 69. Ιnitio adieci τινὲϲ μὲν ita ut horum sententiam Herodianum reprobasse signifcetur.)[*](ad fr. 70. Quamquam ad ellipsin pertinet, tamen hue traxi, ut appareat, quid Herodianus de vocab ulo, in quo duplex consona et provenit et evanescit, senserit. Caeterum pro Ἀπολλόδωροϲ scripsi Ἀπολλώνιοϲ, quae nomina saepe confunduntur, nam statim duae ab Apollonio de adv. p. 542 propositae origina tiones proferuntur, et paullo post pro ἀπὸ παρακειμένου οὕτωϲ exhibui ὁ μὲν Ἀπολλώνιοϲ οὕτωϲ. Herodiani orginatio non distincte explanatur, sed ex Apollonio intellegitur eum hoc adverbium a δέρκω repetivisse et ξ primitivum habuisse. Apollonius enim dicit: ἀλλ’ εἰ καὶ ἀπὸ τοῦ ὑποδράξ, ὅπερ πάλιν τῷ δέρκω παράκειται, δύναιτο ἄν καὶ ἐν ἀποβολῇ τοῦ ξ γενόμενον βαρεῖαν τάϲιν ἀναδέξαϲθαι.)[*](ad fr. 71. Subscriptio περὶ παθῶν recepi ex E. M., ubi suo loco mota et sequenti adnotamento οὔ θήν μιν apposita est, ut me monuit Lebrsius.)ὅτι τὸ οὔ ἑθεν χωρὶϲ τοῦ κ εὑρέθη, διότι ἐγκλίνεται· τὰ δὲ ἐγκλινόμενα οὐδέποτε προϲλαμβάνουϲιν οἶον ἐμοῦ, ἤκουϲέ μου. ἄλλωϲ δὲ αἰτία μέν ἐϲτι ἡ οὐ ἄρνηϲιϲ τοῦ πλεοναϲμοῦ, ἀλλ’ οὐ δύναται λήγειν εἰϲ κ· οὐδέποτε γάρ ἐϲτι λέξιϲ Ἑλληνικὴ εἰϲ ἄφωνον λήγουϲα. δεῖ οὖν αὐτὸ ἐπιφέρειν τῇ ἑτέρᾳ λέξει· εἰ οὖν ἔλαβεν αὐτὸ ἐν τῷ ἕθεν, ἤμελλε φυλάττειν ἐν πλεοναϲμῷ καὶ οὐκέτι ἐνεκλίνετο. περὶ παθῶν.
72. Ep. Ηom. 328, 20: τὸ ὅτε οἱ Αἰολεῖϲ ὄτα λέγουϲι, Λάκωνεϲ δὲ ὄκα· καὶ οἱ μὲν μόνον ἔτρεψαν τὸ ε εἰϲ α, οἱ δὲ καὶ τὸ ϲύμφωνον· ὥϲτε οὐκ ἀπὸ τοῦ ὄτα Αἰολικοῦ ὅταν πλεοναϲμῷ τοῦ ν. ὅταν γὰρ μεταβολὴ γένηται τοῦ ε εἰϲ α, οὐ προϲέρχεται τὸ ν ὄπιϲθεν ὄπιϲθα, πρόϲθεν πρόϲθα, ὡϲ καὶ ἐπὶ ϲυνδέϲμου ἕνεκεν ἕνεκα.
73. Zonar. 1299, Favorin. Ecl. 284, 28: λεγόμεθεν: οἱ Aἰολεῖϲ τὸ λεγόμεθα καὶ φερόμεθα εἰϲ ε ποιοῦϲι λεγόμεθεν καὶ φερόμεθεν μετὰ τοῦ ν. ἀλλὰ καὶ τὰ εἰϲ θεν ἐπιρρήματα εἰϲ α ποιοῦϲιν οἶον ὄπιϲθεν ὄπιϲθα, ἄτερθεν ἄτερθα χωρὶϲ τοῦ ν ὅτε γάρ εἰϲιν εἰϲ ε τὰ ἐπιρρήματα, τότε καὶ τὸ ν προϲλαμβάνουϲιν οἶον ὄπιϲθεν. ὅτε δὲ εἰϲ α, ἀφίϲταται τὸ ν ὥϲπερ καὶ τὸ λεγόμεθα, εἶτα λεγόμεθεν, ἐπλεόνϲϲε τὸ ν. Ἡρωδιαν ὸϲ περὶ παθῶν.
73a. Choer. Dict. 531, 10: Ἰϲτέον ὅτι τὸ ἔτυπτε γίνεται καὶ μετὰ τοῦ ν ἔ τύπτεν· τὸ γὰρ ε ἐφελκυϲτικόν ἐϲτι τοῦ νν ἐν τοῖϲ τρίτοιϲ προϲώποιϲ τοῖϲ ἑνικοῖϲ τῶν ῥημάτων οἶον ἔλεγε ἔλεγεν, ἔμαθε ἔμαθεν· ὥϲπερ καὶ τὸ ι ἔχομεν, ὅτι γίνεται ἐφελκυϲτικὸν τοῦ ν, ὅταν ἔχῃ προ γούμενον τὸ ϲ ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ· ἐνεργείᾳ μὲν οἷον τύπτουϲι τύπτουϲιν, Αἴαϲι Αἴαϲιν, δυνάμει δὲ οἶον Φοίνιξι Φοίνιξιν, Πέλοψι Πέλοψιν· δυνάμει γὰρ ἐνταῦθά ἐϲτι τὸ ϲ· τὸ γὰρ ξ ἐκ τοῦ κ καὶ ϲ δοκεῖ ϲυγκεῖϲθαι καὶ τὸ ἐκ τοῦ π καὶ ϲ· καὶ πάλιν ἔϲτι ἔϲτιν· τὸ
[*](ad fr. *72. Ex sequenti fragmento coniectari licet huic argumento simillimum etiam ab Herodiano profectum esse. Caeterum recte Ahrensius de dial. Aeol. 152 not. 1 comparato Apollonio de adv. 606, 16 pro οἱ Αἰολεῖϲ ὅταν scripsit ὅτα atque iniuria reprehenditur ab Hugone Weber de dorica particula ka p. seq. Nam Herodianus non de Aeolica particula ὅταν loquitur, sed de Aeolic: ὄτα addens particulam communem ab Aeolica ὅτα provenire non posse.)[*](ad fr. 73. Transcripsit Macrob. II p. 320 ed. Bip.: «Sed ε litera saepe sibi τὸ ν familiariter adhibet. Testes huius rei Αἰολεῖϲ, apud quos λεγόμεθα, φερόμεθα et similia finale α in ε mutatur et mox ε advocat sibi τὸ ν et fit prima. persona λεγόμεθεν, φερόμεθεν. Contra si quando ε in α mutatur, ν inde discedit, sicut Δωριεῖϲ τὸ πρόϲθεν πρόϲθα dicunt et τὸ ἔνθεν ἔνθα».)[*](ad fr. [73a]. De ν ephelcystico quin Herodianus in libro περὶ παθῶν dixerit, vix dubitandum est. Quare quae de hac materia ap. Choeroboscum inveniuntur, hic subieci, quum ab Herodiano petita esse probabile sit. Cum iis, quae p. 531 traduntur, ad verbum fere congruunt, quae leguntur p. 168, 14 de tertia singu laris numeri ἦν accuratius expositum est p. 867, 5, unde hunc locum emendavi.)