Περὶ παθῶν
Aelius Herodianus
Aelius Herodianus, Περὶ παθῶν, Grammatici Graeci 3.2, Lentz, Teubner, 1868
58a. Ep. Hom. 173, 5: εἴβειϲ «τερεν δάκρυον εἴβειϲ» (Π 11). λείβω τὸ ϲτάζω καὶ κατὰ πάθοϲ γίνεται εἴβω, ὥϲπερ ἀπὸ τοῦ γαῖα κατὰ ἀφαίρεϲιν τοῦ γ αἶα πρῶτον ἄρα τὸ λείβω τοῦ εἴβω. ἰϲτέον δὲ ὅτι οὐδέποτε εἴβειν τέθειται ἐπὶ τοῦ ϲπένδειν. τὰ δὲ ἄλλα ὁμοίωϲ δάκρυα λεῖβον» (Ν 88) «καταλείβεται ὕδωρ » καὶ τὸ κατειβόμενον Ϲτυγὸϲ ὕδωρ» (0 37 ). ὥϲπερ δὲ παρὰ τὸ γαῖα μὲν ἐγένετο ϲύνθετον γαιήοχοϲ καὶ παραγωγὸν γαιάτηϲ οὐδὲ δὲ παρὰ τὸ αἶα, οὕτωϲ καὶ ἐπὶ τούτων οὐδὲν μὲν κίνημα παρὰ τὸ εἴβω, παρὰ δὲ τὸ λείβω, λιβάϲ, λοιβή, λέβηϲ, λίβανοϲ καὶ λιβανωτόϲ· καὶ ὃν τρόπον τὸ αἶα οὐδέποτε κατ’ ἀρχὴν ἔχειϲ ϲτίχου παρὰ τῷ ποιητῇ, τὸ δὲ γαῖα, οὕτωϲ οὐδέποτε τὸ εἴβω ἔχειϲ ἐν ἀρχ ϲτίχου, ἀλλὰ τὸ λείβω.
58b. ἄχρι ἀπὸ τοῦ μέχρι ἀποβολῇ τοῦ μ καὶ μεταθέϲει τοῦ ἑ εἰϲ α οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῇ ὀρθογραφίᾳ. E. Or. 100, 48 cf. Π. Pr. Π 324.
[*](ad fr. 57. In E. 51.: παρὰ τὸ διαίνω γίνεται διαρόϲ ὡϲ μιαίνω μιαρόϲ, λιπαίνω λιπαρόϲ καὶ τροπῇ διερόϲ, unde διερόϲ pro διαιρόϲ in E. Gud. recepi. Herodiani videtur E. Or. 75, 4 ἰωχμόϲ· διωχμόϲ τιϲ ὢν καὶ διωγμόϲ κατὰ τροπὴν τοῦ χ εἰϲ γ et 78, 12 ἰωκὴ παρὰ διωκή καὶ διωγμόϲ ἀπὸ τοῦ διώκω ἀποβολῇ τοῦ δ ἰωκή καὶ ἰωχμόϲ.)[*](ad fr. *58. Locum Steph. Byz., quem miris modis porturbatum esse dicit. Meinckius, verbis transpositis sic emendavi, ut sententia probabilis existeret. Postquam enim Herodianus exposuit commentatores Micandri diversam scripturam Κοροπαῖοϲ et Ὀροπαῖοϲ ex diversis urbibus Κορόπη et ’Ορόπη explicavisse et Nicandrum Apollonium Κοροπαῖον vocantem ignorasse Coropae non Apollinis,)[*](saepius mentionem iniicit , Parmenionis in iis certe, quae nos habemus, nun quam. cf. Mein. An. Alex. p. 282.)[*](ad fr. [58a]. De origine Herodianea dix in Praef. CXΧΧIX, post παραγωγόν interposui ex St. B. s. v. γη γαιάτϲ, potui etiam γαιήϊοϲ; in fine pro τὸ εἴβω εἴβειϲ scr. τὸ εἴβω ἔχειϲ.)59. Eustah. 1525, 7: περιαίρεϲιϲ τῆϲ ἀρχῆϲ θεωρεῖται καὶ ἐν τῷ ϲῦϲ καὶ ὗϲ καθ’ Ἡρωδιανόν.
60. Theogn. Cr. ΙΙ 89: ῥῖγοc: ἀπὸ τοῦ φρίϲϲω φρίγοϲ καὶ ἀποβολῇ τοῦ φ ῥῖγοϲ. οὕτωϲ Ἡρωδιανὸϲ ἐν τῷ περὶ παθῶν.
61. E. M. 134, 52: ἀραριημένοϲ: ἔϲτιν ὄνομα παρὰ τῷ ποιητῇ ἀρειή, ἀφ’ οὖ ῥῆμα ἀρειῶ. τούτου ὁ παθητκὸϲ παρακείμενοϲ ἠρείη-
59a. τὸ ε πρὸ τοῦ θ οὐ δαϲύνεται, εἰ μὴ ἀντωνυμικὸν εἴη ἐξ ἀποβολῆϲ τοῦ ϲ ϲέθεν ἔθεν. Π. Pr. Ι 540.
60a. τὸ ἔρρω οὐ παρὰ τὸ φθείρω, ὡϲ οἴνταί τινεϲ. Mon. 43, 10.
61a. λυτο (H. Ω 1): εἰ μὲν μέϲοϲ δεύτεροϲ ἀόριϲτόϲ ἐϲτιν ἀπὸ τῶν εἰϲ μι, ὥϲπερ ἤδη ἐπίϲταται λέγων «νῦν δὲ λύμην τρὶϲ τόϲϲα πορών »
[*](sed Amphiarai sacrum esse, suam ipsius sententiam opponit. Est autem ea, ut dicat Νicandrum errasse, quum Apollinem Κοροπαῖον nominaret, scripturam vero ’ροπαῖοϲ per ellipsin literae expediendam esse. Commentatorum explicatio servata est in Schol. ad Ther. 614. Κοροπαῖοϲ· τινὲϲ Θεϲϲαλικόϲ. Κορόπη γὰρ πόλιϲ Θεϲϲαλίαϲ. Γράφεται καὶ Ὀρόπειoc ρόπεια γὰρ πόλιϲ Βοιωτίαϲ, ὅπου διαϲημότατον ἱερὸν Ἀπόλλωνοϲ; nihil in bis de ellipsi traditur, unde iure con iicias hoc ab Herodiano adiectum esse. Ratio autem, qua Herodianus suam sententiam alteri contra ponit, eadem est, qua saepius in Π. Pr. utitur Β 8, Κ 38, Λ 257 ὄμεινον οὖν λέγειν ὅτι κτλ.)[*](ad fr. 59. Totus Eustathii locus, ex quo hoc fr. desumpsi, sic procodit: ίϲτέον ὅτι κοινοῦ μὲν ὄντοϲ τοῦ λείβειν, Ἰωνικοῦ δὲ εἴβειν περιαιρέϲει τῆϲ ἀρχῆϲ, ὃ δὴ θεωρεῖται καὶ ἐν τῷ ϲῦϲ καὶ ὗϲ καθ’ Ἡρωδιανόν, ἀμφοῖν κεῖται χρῆϲιϲ ἐν τοῖϲ εἰρημένοιϲ, τὸ μὲν γὰρ δάκρυα λείβειν κοινόν ἐϲτι, Ἰωνικὸν δὲ τὸ κατείβεται αἰών. In his quod de εἴβειν et λείβειν traditur non Herodiani videtur, cuius de his vocibus adnotamentum in Ep. Hom. 173 servatum esso suspicor. —Cum nostro fr. cf. Epim. Hom. 324, 3 ὗϲ λείπει τὸ ϲ ὡϲ ἐν τῷ κάπετοϲ, πλεονάζει δὲ ὡϲ ἐν τῷ ϲειρὴν. Herodiani explicatum adnotamentum de ϲῦϲ et ὗϲ servatum videtur in E. Orion. 146, 18 eo loco, ubi alia etiam Herodianea leguntur (E.M. 736, 40) ϲῦϲ· δύναται εἶναι παρὰ τὸ ϲύω τὸ ὁρμῶ· ὁρμητικὸν γὰρ τὸ ζῷον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ϲ ὗϲ δύναται δὲ καὶ εἶναι παρὰ τὸ ὕεϲθαι· ὕω ὕϲω ὕεϲθαι, ὅ ἐϲτι βρέχεϲθαι, ἐπεὶ τοῖϲ ὕδαϲι τέρπεται, καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ ϲ ϲῦϲ.)[*](ad fr. 60. In E. M. 704, 2 et ap. P avorin.,Ecl. 401 , 8 additur: ὅθεν τὸ ι μακρόν. ἡ γὰρ ἀποβολὴ τοῦ φ ἔκταϲιν πεποίηται τοῦ ι. Ep. Hom. 375, 28 . φρίϲϲω ὀ μέϲοϲ παρακείμενοϲ πέφριγα, ἐξ οὗ γίνεται καὶ τὸ ἔρριγα ἀποβολῇ τοῦ π φ.)[*](ad fr. 61. Verba καὶ κατ’ ἀποβολὴν ἁριημένοϲ addidi, nam necessaria sunt, quum ἀραριημένοϲ ipsum ad metrum in versibus Homericis non quadret, ubi)[*](ad fr. [59a]. cf. Io. Alex. 23, 10, Arcad. 200, 19, Lob. El. 1 121 not. —De articulo postpositivo οὗ ῷ ἦϲ ex praepositivo τοῦ τῷ τῆϲ ab Herodiano repe tito cf. lo. Al. 22, 29.)[*](ad fr. [60a]. In Mon. sic scriptum est: εἴπερ οὖν Αἰολικόν (sc. τὸ ἔρρω), ζητητέον τί αὐτοῦ ἦν κοινόν. οὐ γὰρ αὐτὸ τὸ φθείρω, ὡϲ οἴονταί τινεϲ cf. Lehrs ad h. l.)[*](ad fr. [61 a] et [61 b]. His adnotamentis comparatis patet hos articulos ad Herodianum auctorem referendos esse: Choer. Can. 731, 7 τὸ δέχθαι οἶον «ἀγλαὰ)μαι, ἡ μετοχὴ ἠρειημένοϲ καὶ κατὰ ἀναδιπλαϲιαϲμὸν ἀραρειημένοϲ καὶ κατὰ ϲυϲτολὴν ἀραριημένοϲ καὶ κατ’ ἀποβολὴν ἀριημένοϲ ταῦτα Ἥρωδιανόϲ. οὕτω Ζηνόδοτοϲ.
62. E. M. 560, 30: λεώϲ ἐὰν μὲν ὀξύνηται, Αττικόν ἐϲτιν ἀπὸ τοῦ λαόϲ εἰ δὲ βαρύνεται, ἀποβολή ἐϲτι τοῦ τελέωϲ· ὃν γὰρ τρόπον προϲέρχεται ἡ τε ἐν τῷ τέτρομοϲ, ἀφαιρεῖται ἐν τῷ τελέωϲ λέωϲ.