Magna Moralia

Aristotle

Aristotle, Magna Moralia, Susemihl, Teubner, 1883

ἐπιζητήσειε δʼ ἄν τις ἴσως καὶ τὸ τοιοῦτον· ἆρά γε ἔργῳ εἰδήσας ταῦτα καὶ δὴ εὐδαίμων ἔσομαι; οἴονται γάρ. τὸ δʼ ἐστὶν οὐ τοιοῦτον. οὐδεμία γὰρ οὐδὲ τῶν ἄλλωον ἐπιστημῶν παραδίδωσι τῷ μανθάνοντι τὴν χρῆσιν καὶ τὴν ἐνέργειαν, ἀλλὰ τὴν ἕξιν μό- νον· οὕτωος οὐδʼ ἐνταῦθα παραδίδωοσιν τὸ εἰδῆσαι ταῦτα τὴν χρῆσιν (ἡ γὰρ εὐδαιμονία ἐστὶν ἐνέργεια, ὡς φαμέν), ἀλλὰ τὴν [*](15. εὗ anate ἔχειν add. Ald. (fors. recte) || καλῶς om. Κb Ald. Va. (fors. recte) || 18. πρὸς τὸ om. P2 et pr. Kb (λείπει ὥστε rc.) || 19. κωλύσωσι Π ἐνεργεῖν Kb Ald. Va., ἐπιτελεῖν Π2Ρ2Βk. Bu. (fors. recte) || 23. οὐδὲ — ἀλλʼ corrupta esse putat Spengelius 24. πτισάνην Kb Ald. Va., πτισάνην Π2Ρ2 || 26. συνιέτω cor- ruptum esse putat Rice kher || 27. 〈αἰσθητῶν〉 αἴσθησις οὐκέτι ἔστιν Spengelius, αἴσθησιν, 〈λόγος ἐνταῦθʼ ἔστιν〉 οὐκέτι vel simile quid ci. Susem. || ἔστι Ald., ἔστιν Bk. Bu. || 28 τῶι τοιούτωι K2 P2 Cv Va. || 29. τοῦ] τὸ admodum dubitantur ci. Susem. || 31. ἔργῳ] ἀργῶς? Brandisius (p. 1562 n. 523) || 33. οὐ om. Kb Va. || 36. ἔφαμεν Ald.)

84
ἕξιν, οὐδʼ ἐν τῷ εἰδέναι ἐξ ὧν ἐστιν ἡ εὐδαιμονία, ἀλλʼ ἐν τὸν τούτmμις χρήσαεθαι.

τὴν δὲ χρῆσιν καὶ τὴν ἐνέργωκαν τού- των οὐκ ἄστι τώmης τἧς π ??ς τὸ παραὰιδόνε??· οὐδὲ [*](1208b) γὰρ ?? ἐπιστήκῃ οὐδεμία ιὴν χρῆτιν παραδίδωσιν, ἀλλὰ τὴν ἕ??ιν.

ἐφʼ ἄπασι δὲ τ??πς ὑπὸρ φιλίας ἀναυχαῖόν ἔσαιν εἰ- πεν, τί ἐστν παὶ ὅν πίσι κνὶ π??ρὶ vέ· ἐ??ὴ γὰρ ?? ??- ρὰ πάντα τὸν βίον oαρρατεάνονσων ?? ἐν παν ?? καὶοὖ- σαν ἀγκθόν, ?? ἂν εἔ πρὸς τὴν εὐδαμουίαν.

θεῖυ πέτεραν γάρὐσσσττιν ἡ φιλίαἐν τοῖς ὁμοίοις, ὥσπςρ δοχεῖχαὶ λέμεται; καὶ γὰρ ‘‘??ςʼʼ φαει “παρὰ κυλοιὸν ??άνειʼ᾿ , καὶ

  • ?? τοι τὸν ὅμοιον ?? ?? ὡς τὸν ὅμοε??ν.
  • φασὶν δὲ καὶ κυνός ποτε ἂεὶ καθευδο-σης ἔπὶ τῆς ἄτης κε- ραμἴδος, ἐρωτηθέντα τὸν μπrδοκλέα, διὰ τί ποτε ?? κύων ἐπὶ τῆς αὐτῆς κεραμῖδος καθεύδει, εἰπεῖν ὅτι ἔχει τ κε- ραμῖδι ὃμοιον ἡ κύων, ὡς διὰ τὸ ὅμοιον τὴν κὑνα φοιτῶσαν.

    πάλιν δʼ αὗ δοκεῖ ἄλλοις τισὶν ἐν τοῖς ἐνανύοις μᾶλλον ἔγγῖνεsθι ἡ φιλία. “ἐρ μὲτή” γάρ, φασίν, ??βρου γαῖα, ὅταν ξηρὸν πἐδον’ τὸ δ ἐναντῖον, φασίν, τῷ ἐνανι??ῳ βσὐλε- σθαι φίλον εἶναι. ἔν μὲν γὰρ τοῖς ὁμοίοις οὐδὲ ἐνδέχεσθαι γίνεσθαι. τὸ γὰρ ὅμοιον, φασίν, τοῦ ὁμοίου οὐδὲν προσδεῖται, καὶτὰτοιαῦτα ὅἡ.