Frogs

Aristophanes

Aristophanes. Aristophanis Comoediae, Vol. 2. Hall, F. W. and Geldart, William M., editors. Oxford: Clarendon Press, 1907.

  1. τίλλειν ἑαυτοῦ καὶ σπαράττειν τὰς γνάθους·
Χορός
  1. κἀκόπτετʼ ἐγκεκυφώς,
  2. κἄκλαε κἀκεκράγει
  3. Σεβῖνον ὅστις ἐστὶν ἁναφλύστιος.
Χορός
  1. καὶ Καλλίαν γέ φασι
  2. τοῦτον τὸν Ἱπποβίνου
  3. κύσθου λεοντῆν ναυμαχεῖν ἐνημμένον.
Διόνυσος
  1. ἔχοιτʼ ἂν οὖν φράσαι νῷν
  2. Πλούτωνʼ ὅπου ʼνθάδʼ οἰκεῖ;
  3. ξένω γάρ ἐσμεν ἀρτίως ἀφιγμένω.
Χορός
  1. μηδὲν μακρὰν ἀπέλθῃς,
  2. μηδʼ αὖθις ἐπανέρῃ με,
  3. ἀλλʼ ἴσθʼ ἐπʼ αὐτὴν θύραν ἀφιγμένος.
Διόνυσος
  1. αἴροιʼ ἂν αὖθις ὦ παῖ.
Ξανθίας
  1. τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα;
  2. ἀλλʼ ἢ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν.
Χορός
  1. χωρεῖτε
  2. νῦν ἱερὸν ἀνὰ κύκλον θεᾶς, ἀνθοφόρον ἀνʼ ἄλσος
  3. παίζοντες οἷς μετουσία θεοφιλοῦς ἑορτῆς·
  4. ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν,
  5. οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων.
Χορός
  1. χωρῶμεν ἐς πολυρρόδους
  2. λειμῶνας ἀνθεμώδεις,
  3. τὸν ἡμέτερον τρόπον
  4. τὸν καλλιχορώτατον
  5. παίζοντες, ὃν ὄλβιαι
  6. Μοῖραι ξυνάγουσιν.
Χορός
  1. μόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιος
  2. καὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν,
  3. ὅσοι μεμυήμεθʼ εὐ-
  4. σεβῆ τε διήγομεν
  5. τρόπον περὶ τοὺς ξένους
  6. καὶ τοὺς ἰδιώτας.
Διόνυσος
  1. ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα;
  2. πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;
Ξανθίας
  1. οὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας,
  2. καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων.
Διόνυσος
  1. παῖ παῖ.
Ἄιακος
  1. τίς οὗτος;
Διόνυσος
  1. Ἡρακλῆς ὁ καρτερός.
Ἄιακος
  1. ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ
  2. καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε,
  3. ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερον
  4. ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών,
  5. ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος·
  6. τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα
  7. Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς
  8. φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες,
  9. ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου
  10. διασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεται
  11. Ταρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σου
  12. αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω
  13. διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι,
  14. ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.
Ξανθίας
  1. οὗτος τί δέδρακας;
Διόνυσος
  1. ἐγκέχοδα· κάλει θεόν.
Ξανθίας
  1. ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ
  2. πρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;
Διόνυσος
  1. ἀλλʼ ὡρακιῶ.
  2. ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.
Ξανθίας
  1. ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.
Διόνυσος
  1. ποῦ ʼστιν;
Ξανθίας
  1. ὦ χρυσοῖ θεοὶ
  2. ἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;
Διόνυσος
  1. δείσασα γὰρ
  2. ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.
Ξανθίας
  1. ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.
Διόνυσος
  1. ἐγώ;
  2. πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;
  3. οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.
Ξανθίας
  1. ἀλλὰ τί;
Διόνυσος
  1. κατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·
  2. ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.
Ξανθίας
  1. ἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον.
Διόνυσος
  1. οἶμαι νὴ Δία.
  2. σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων
  3. καὶ τὰς ἀπειλάς;
Ξανθίας
  1. οὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.
Διόνυσος
  1. ἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ,
  2. σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼν
  3. καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ·
  4. ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.
Ξανθίας
  1. φέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον·
  2. καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν,
  3. εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.
Διόνυσος
  1. μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας.
  2. φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.
Θεράπαινα
  1. ὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι.
  2. ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέως
  3. ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτρας
  4. ἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον,
  5. πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.
Ξανθίας
  1. κάλλιστʼ, ἐπαινῶ.
Θεράπαινα
  1. μὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή σʼ ἐγὼ
  2. περιόψομἀπελθόντʼ, ἐπεί τοι καὶ κρέα
  3. ἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματα
  4. ἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον.
  5. ἀλλʼ εἴσιθʼ ἅμʼ ἐμοί.
Ξανθίας
  1. πάνυ καλῶς.
Θεράπαινα
  1. ληρεῖς ἔχων
  2. οὐ γάρ σʼ ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοι
  3. ἥδʼ ἔνδον ἔσθʼ ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδες
  4. ἕτεραι δύʼ ἢ τρεῖς.
Ξανθίας
  1. πῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;
Θεράπαινα
  1. ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι.
  2. ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη
  3. ἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.
Ξανθίας
  1. ἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν
  2. ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι.
  3. ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.
Διόνυσος
  1. ἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ,
  2. ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα;
  3. οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία,
  4. ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.
Ξανθίας
  1. τί δʼ ἔστιν; οὔ τι πού μʼ ἀφελέσθαι διανοεῖ
  2. ἅδωκας αὐτός;
Διόνυσος
  1. οὐ τάχʼ, ἀλλʼ ἤδη ποιῶ.
  2. κατάθου τὸ δέρμα.
Ξανθίας
  1. ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι
  2. καὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω.
Διόνυσος
  1. ποίοις θεοῖς;
  2. τὸ δὲ προσδοκῆσαί σʼ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸν