Frogs
Aristophanes
Aristophanes. Aristophanis Comoediae, Vol. 2. Hall, F. W. and Geldart, William M., editors. Oxford: Clarendon Press, 1907.
- αἰόλαν ἐφθεγξάμεσθα
- πομφολυγοπαφλάσμασιν.
- βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
- τουτὶ παρʼ ὑμῶν λαμβάνω.
- δεινά τἄρα πεισόμεσθα.
- δεινότερα δʼ ἔγωγʼ, ἐλαύνων
- εἰ διαρραγήσομαι.
- βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
- οἰμώζετʼ· οὐ γάρ μοι μέλει.
- ἀλλὰ μὴν κεκραξόμεσθά γʼ
- ὁπόσον ἡ φάρυξ ἂν ἡμῶν
- χανδάνῃ διʼ ἡμέρας.
- βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
- τούτῳ γὰρ οὐ νικήσετε.
- οὐδὲ μὴν ἡμᾶς σὺ πάντως.
- οὐδὲ μὴν ὑμεῖς γʼ ἐμὲ
- οὐδέποτε· κεκράξομαι γὰρ
- κἂν δέῃ διʼ ἡμέρας
- βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ,
- ἕως ἂν ὑμῶν ἐπικρατήσω τῷ κοάξ,
- βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
- ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ.
- ὢ παῦε παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω,
- ἔκβαινʼ, ἀπόδος τὸν ναῦλον.
- ἔχε δὴ τὠβολώ.
- ὁ Ξανθίας. ποῦ Ξανθίας; ἦ Ξανθία.
- ἰαῦ.
- βάδιζε δεῦρο.
- χαῖρʼ ὦ δέσποτα.
- τί ἔστι τἀνταυθοῖ;
- σκότος καὶ βόρβορος.
- κατεῖδες οὖν που τοὺς πατραλοίας αὐτόθι
- καὶ τοὺς ἐπιόρκους, οὓς ἔλεγεν ἡμῖν;
- σὺ δʼ οὔ;
- νὴ τὸν Ποσειδῶ ʼγωγε, καὶ νυνί γʼ ὁρῶ.
- ἄγε δὴ τί δρῶμεν;
- προϊέναι βέλτιστα νῷν,
- ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία
- τὰ δείνʼ ἔφασκʼ ἐκεῖνος.
- ὡς οἰμώξεται.
- ἠλαζονεύεθʼ ἵνα φοβηθείην ἐγώ,
- εἰδώς με μάχιμον ὄντα φιλοτιμούμενος.
- οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθʼ ὡς Ἡρακλῆς.
- ἐγὼ δέ γʼ εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι
- λαβεῖν τʼ ἀγώνισμʼ ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ.
- νὴ τὸν Δία καὶ μὴν αἰσθάνομαι ψόφου τινός.
- ποῦ ποῦ ʼστιν;
- ἐξόπισθεν.
- ἐξόπισθʼ ἴθι.
- ἀλλʼ ἐστὶν ἐν τῷ πρόσθε.
- πρόσθε νυν ἴθι.
- καὶ μὴν ὁρῶ νὴ τὸν Δία θηρίον μέγα.
- ποῖόν τι;
- δεινόν· παντοδαπὸν γοῦν γίγνεται
- τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δʼ ὀρεύς, τοτὲ δʼ αὖ γυνὴ
- ὡραιοτάτη τις.
- ποῦ ʼστι; φέρʼ ἐπʼ αὐτὴν ἴω.
- ἀλλʼ οὐκέτʼ αὖ γυνή ʼστιν, ἀλλʼ ἤδη κύων.
- Ἔμπουσα τοίνυν ἐστί.
- πυρὶ γοῦν λάμπεται
- ἅπαν τὸ πρόσωπον.
- καὶ σκέλος χαλκοῦν ἔχει;
- νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θάτερον,
- σάφʼ ἴσθι.
- ποῖ δῆτʼ ἂν τραποίμην;
- ποῖ δʼ ἐγώ;
- ἱερεῦ διαφύλαξόν μʼ, ἵνʼ ὦ σοι ξυμπότης.
- ἀπολούμεθʼ ὦναξ Ἡράκλεις.
- οὐ μὴ καλεῖς μʼ
- ὦνθρωφʼ, ἱκετεύω, μηδὲ κατερεῖς τοὔνομα.
- Διόνυσε τοίνυν.
- τοῦτό γʼ ἧττον θατέρου.
- ἴθʼ ᾗπερ ἔρχει.
- δεῦρο δεῦρʼ ὦ δέσποτα.
- τί δʼ ἔστι;
- θάρρει· πάντʼ ἀγαθὰ πεπράγαμεν,
- ἔξεστί θʼ ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν,
- ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ.
- ἥμπουσα φρούδη.
- κατόμοσον.
- νὴ τὸν Δία.
- καὖθις κατόμοσον.
- νὴ Δίʼ.
- ὄμοσον.
- νὴ Δία.
- οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίασʼ αὐτὴν ἰδών.
- ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου.
- οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν;
- τίνʼ αἰτιάσομαι θεῶν μ' ἀπολλύναι;
- αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα;
- οὗτος.
- τί ἔστιν;
- οὐ κατήκουσας;
- τίνος;
- αὐλῶν πνοῆς.
- ἔγωγε, καὶ δᾴδων γέ με
- αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη.
- ἀλλʼ ἠρεμὶ πτήξαντες ἀκροασώμεθα.
- Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε.
- Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε.
- τοῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνʼ ὦ δέσποθʼ· οἱ μεμυημένοι
- ἐνταῦθά που παίζουσιν, οὓς ἔφραζε νῷν.
- ᾄδουσι γοῦν τὸν Ἴακχον ὅνπερ Διαγόρας.
- κἀμοὶ δοκοῦσιν. ἡσυχίαν τοίνυν ἄγειν
- βέλτιστόν ἐσθʼ, ἕως ἂν εἰδῶμεν σαφῶς.
- Ἴακχʼ ὦ πολυτίμητʼ ἐν ἕδραις ἐνθάδε ναίων,
- Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε,
- ἐλθὲ τόνδʼ ἀνὰ λειμῶνα χορεύσων
- ὁσίους ἐς θιασώτας,
- πολύκαρπον μὲν τινάσσων
- περὶ κρατὶ σῷ βρύοντα
- στέφανον μύρτων, θρασεῖ δʼ ἐγκατακρούων
- ποδὶ τὰν ἀκόλαστον
- φιλοπαίγμονα τιμάν,
- χαρίτων πλεῖστον ἔχουσαν μέρος, ἁγνάν, ἱερὰν
- ὁσίοις μύσταις χορείαν.
- ὦ πότνια πολυτίμητε Δήμητρος κόρη,
- ὡς ἡδύ μοι προσέπνευσε χοιρείων κρεῶν.
- οὔκουν ἀτρέμʼ ἕξεις, ἤν τι καὶ χορδῆς λάβῃς;
- †ἔγειρε φλογέας λαμπάδας ἐν χερσὶ γὰρ ἥκει τινάσσων†,
- Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε,
- νυκτέρου τελετῆς φωσφόρος ἀστήρ.
- φλογὶ φέγγεται δὲ λειμών·
- γόνυ πάλλεται γερόντων·
- ἀποσείονται δὲ λύπας
- χρονίους τʼ ἐτῶν παλαιῶν ἐνιαυτοὺς
- ἱερᾶς ὑπὸ τιμᾶς.
- σὺ δὲ λαμπάδι † φλέγων†
- προβάδην ἔξαγʼ ἐπʼ ἀνθηρὸν ἕλειον δάπεδον
- χοροποιὸν μάκαρ ἥβαν.
- εὐφημεῖν χρὴ κἀξίστασθαι τοῖς ἡμετέροισι χοροῖσιν,
- ὅστις ἄπειρος τοιῶνδε λόγων ἢ γνώμῃ μὴ καθαρεύει,
- ἢ γενναίων ὄργια Μουσῶν μήτʼ εἶδεν μήτʼ ἐχόρευσεν,