De Virtutibus
Philo Judaeus
Philo Judaeus. Cohn, Leonard, editor. Opera quae supersunt, Volume 5. Berlin: Reimer, 1906.
Ἀπαγορεύει τοίνυν ἀδελφῷ δανείζειν, ἀδελφὸν ὀνομάζων οὐ μόνον τὸν ἐκ τῶν αὐτῶν φύντα γονέων, ἀλλὰ καὶ ὃς ἂν ἀστὸς καὶ ὁμόφυλος ᾖ, τόκους ἐπὶ χρήμασιν οὐ δικαιῶν ἐκλέγειν ὡς ἀπὸ θρεμμάτων ἔγγονα.
καὶ προτρέπει μὴ διὰ τοῦτ’ ἀναδύεσθαι καὶ συμβάλλειν ὀκνηρότερον, ἀλλ’ ἀνειμέναις χερσὶ καὶ γνώμαις μάλιστα μὲν χαρίζεσθαι τοῖς δεομένοις, λογιζομένους ὅτι καὶ ἡ χάρις τρόπον τινὰ δάνειόν ἐστιν, ἀποδοθησόμενον ἐν καιρῷ βελτίονι ἄνευ ἀνάγκης ἑκουσίῳ διαθέσει τοῦ λαβόντος, εἰ δὲ μὴ βούλοιντο δωρεῖσθαι, κιχράναι γοῦν ἑτοιμότατα καὶ προθυμότατα, μηδὲν ἔξω τῶν ἀρχαίων ἀποληψομένους.
οὕτως γὰρ οὔθ’ οἱ πένητες ἔμελλον ἀπορώτεροι γίνεσθαι, πλείονα ὧν ἔλαβον εἰσφέρειν ἀναγκαζόμενοι, οὔθ’ οἱ συμβάλλοντες ἀδικεῖσθαι, ἃ προήκαντο μόνα κομιζόμενοι· καίτοι γε οὐ μόνα· σὺν γὰρ τοῖς ἀρχαίοις ἀντὶ τόκων οὓς [*](1 ἀναχεῖ Mang. : ἀνάχει S, ἀνέχει ceteri αὐτδν G2H1, αὑτὸν G1P, ἑαυτὸν A τε] γε AG1HP (Turn.) τῶν om. S 2 δένδρων ἰδέας SA (εἰὸἐας S): ἰδέας δένδρων ceteri (v) a δὲ — ἀνθρώπων (4) om. F 3 ποιησάμενον CG2: ποιησάμενος AG1H1P, ποιησαμένοις SH2; ποιησαμένους v ἀπὸ S 5 tit. περὶ τοῦ μὴ δεῖν τόκον ἀπαιτεῖν ἀδελφόν add. S mg G2 6 τὸν] τὴν Richt. Tauchn. γονέων om. S ὃς] ὡς G2, οἷος Α ἀστὸς] αὐτὸς F 6. 7 καὶ ὁμόφυλος S: ἢ ὁμόφυλος ceteri (v) 7 ᾖ] ἡ F post τόκους add. γὰρ G’ δικαιῶν Mang. (Clem. Α1.): δικαίων G-’, δίκαιον ceteri ἐκλέγειν] ἀμέλγειν mg Η 8 τοῦτ’ S: τοῦτο ceteri 10 δάνειον] δαιμόνιον S ἐστιν S: om. ceteri (v) 11 ἄνευ add. Mang. 12 δέ om. F μὴ S: καὶ μὴ ceteri (sic Turn. Mang., μὴ om. Richt. Tauchn.) βούλοιντο G’ : βούλωνται S, βοὐλητο G1, βούλοιτο ceteri 13 ἀπͅοληΦ̣όμενο,́ Α οὕτως SClΗ2-’: οὕτω ceteri 14 ἀπορώτεροι S: ἀπορώτατοι ceteri (v) γίνεσθαι FG1P 15 συμβάλλοντες SCG1: συμβαλόντες ceteri (v) προήκαντο S: προσῆκε ceteri (Turn.) μὁνμκοινωνίν (289,2) S: om. ceteri (Turn.)) [*](5 Exod. 22,25. Lev. 25,36. 37. Deut. 23,19. d. loseph. Ant. lud. IV § 266.. 5 sqq. Clem. Ale.v. Strom. II 18 p.473 P. περί τε τῆς μεταδόσεως καὶ κοινωνίας πολλῶν ὄντων ἀπόχρη μόνον τοῦτο ἕπειν, ὅτι ὁ νόμος ἀπαγορεύει ἀδελφῷ δανείζεινι ἀδελφὸν ὀνομάζων οὐ μόνον τὸν ἐκ τῶν αὐτῶν φύντα γονέων, ἀλλὰ καὶ ὃς ἄν ὁμόφυλος ῇ, ὁμογνώμων ἁ καὶ τ(υ αὐτοῦ λόγου κεκοινωνηκώς, οὐ δικαιῶν ἐκλέγειν τόκους ἐπὶ χρήμασιν, ἀλλὰ ἀνειἀνειμέναις χερσὶ καὶ γνώμαις χαρίζεσθαι τοῖς δεομένοις· θεὸς γὰρ ὁ κτίστης τοιᾶσδε χάριτος· ἤδη δὲ ὁ μεταδοτικὸς καὶ τόκους ἀξιολόγους λαμβάνει τἄ τιμιώτατα τῶν ἐν ἀνθρώποις, ὁμερότητα, χρηστότητα, μεγαλόνοιαν, εὐφημίαν, εὔκλειαν.)