Odyssey

Homer

Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.

  1. τὸν δʼ ἄρα δεῦρʼ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
  2. τὸν νῦν σʼ ἠνώγειν ἀποπεμπέμεν ὅττι τάχιστα·
  3. οὐ γάρ οἱ τῇδʼ αἶσα φίλων ἀπονόσφιν ὀλέσθαι,
  4. ἀλλʼ ἔτι οἱ μοῖρʼ ἐστὶ φίλους τʼ ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
  5. οἶκον ἐς ὑψόροφον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαῖαν.
  6. ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ Καλυψώ, δῖα θεάων,
  7. καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
  8. σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων,
  9. οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε παρʼ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι
  10. ἀμφαδίην, ἤν τίς τε φίλον ποιήσετʼ ἀκοίτην.
  11. ὣς μὲν ὅτʼ Ὠρίωνʼ ἕλετο ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
  12. τόφρα οἱ ἠγάασθε θεοὶ ῥεῖα ζώοντες,
  13. ἧος ἐν Ὀρτυγίῃ χρυσόθρονος Ἄρτεμις ἁγνὴ
  14. οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχομένη κατέπεφνεν.
  15. ὣς δʼ ὁπότʼ Ἰασίωνι ἐυπλόκαμος Δημήτηρ,
  16. ᾧ θυμῷ εἴξασα, μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ
  17. νειῷ ἔνι τριπόλῳ· οὐδὲ δὴν ἦεν ἄπυστος
  18. Ζεύς, ὅς μιν κατέπεφνε βαλὼν ἀργῆτι κεραυνῷ.
  19. ὥς δʼ αὖ νῦν μοι ἄγασθε, θεοί, βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι.
  20. τὸν μὲν ἐγὼν ἐσάωσα περὶ τρόπιος βεβαῶτα
  21. οἶον, ἐπεί οἱ νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷ
  22. Ζεὺς ἔλσας ἐκέασσε μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ.
  23. ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
  24. τὸν δʼ ἄρα δεῦρʼ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
  25. τὸν μὲν ἐγὼ φίλεόν τε καὶ ἔτρεφον, ἠδὲ ἔφασκον
  26. θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα.
  27. ἀλλʼ ἐπεὶ οὔ πως ἔστι Διὸς νόον αἰγιόχοιο
  28. οὔτε παρεξελθεῖν ἄλλον θεὸν οὔθʼ ἁλιῶσαι,
  29. ἐρρέτω, εἴ μιν κεῖνος ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει,
  30. πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον· πέμψω δέ μιν οὔ πῃ ἐγώ γε·
  31. οὐ γάρ μοι πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,
  32. οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.
  33. αὐτάρ οἱ πρόφρων ὑποθήσομαι, οὐδʼ ἐπικεύσω,
  34. ὥς κε μάλʼ ἀσκηθὴς ἣν πατρίδα γαῖαν ἵκηται.
  35. τὴν δʼ αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·
  36. οὕτω νῦν ἀπόπεμπε, Διὸς δʼ ἐποπίζεο μῆνιν,
  37. μή πώς τοι μετόπισθε κοτεσσάμενος χαλεπήνῃ.
  38. ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κρατὺς ἀργεϊφόντης·
  39. ἡ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆα μεγαλήτορα πότνια νύμφη
  40. ἤιʼ, ἐπεὶ δὴ Ζηνὸς ἐπέκλυεν ἀγγελιάων.
  41. τὸν δʼ ἄρʼ ἐπʼ ἀκτῆς εὗρε καθήμενον· οὐδέ ποτʼ ὄσσε
  42. δακρυόφιν τέρσοντο, κατείβετο δὲ γλυκὺς αἰὼν
  43. νόστον ὀδυρομένῳ, ἐπεὶ οὐκέτι ἥνδανε νύμφη.
  44. ἀλλʼ ἦ τοι νύκτας μὲν ἰαύεσκεν καὶ ἀνάγκῃ
  45. ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι παρʼ οὐκ ἐθέλων ἐθελούσῃ·
  46. ἤματα δʼ ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καθίζων
  47. δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων
  48. πόντον ἐπʼ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
  49. ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσεφώνεε δῖα θεάων·