Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ἥβης ταρπῆναι καὶ γήραος οὐδὸν ἱκέσθαι.
- αὐτὰρ μὴ νῦν μοι τόδε χώεο μηδὲ νεμέσσα,
- οὕνεκά σʼ οὐ τὸ πρῶτον, ἐπεὶ ἴδον, ὧδʼ ἀγάπησα.
- αἰεὶ γάρ μοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισιν
- ἐρρίγει μή τίς με βροτῶν ἀπάφοιτο ἔπεσσιν
- ἐλθών· πολλοὶ γὰρ κακὰ κέρδεα βουλεύουσιν.
- οὐδέ κεν Ἀργείη Ἑλένη, Διὸς ἐκγεγαυῖα,
- ἀνδρὶ παρʼ ἀλλοδαπῷ ἐμίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ,
- εἰ ᾔδη ὅ μιν αὖτις ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν
- ἀξέμεναι οἶκόνδε φίλην ἐς πατρίδʼ ἔμελλον.
- τὴν δʼ ἦ τοι ῥέξαι θεὸς ὤρορεν ἔργον ἀεικές·
- τὴν δʼ ἄτην οὐ πρόσθεν ἑῷ ἐγκάτθετο θυμῷ
- λυγρήν, ἐξ ἧς πρῶτα καὶ ἡμέας ἵκετο πένθος.
- νῦν δʼ, ἐπεὶ ἤδη σήματʼ ἀριφραδέα κατέλεξας
- εὐνῆς ἡμετέρης, ἣν οὐ βροτὸς ἄλλος ὀπώπει,
- ἀλλʼ οἶοι σύ τʼ ἐγώ τε καὶ ἀμφίπολος μία μούνη,
- Ἀκτορίς, ἥν μοι δῶκε πατὴρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ,
- ἣ νῶϊν εἴρυτο θύρας πυκινοῦ θαλάμοιο,
- πείθεις δή μευ θυμόν, ἀπηνέα περ μάλʼ ἐόντα.
- ὣς φάτο, τῷ δʼ ἔτι μᾶλλον ὑφʼ ἵμερον ὦρσε γόοιο·
- κλαῖε δʼ ἔχων ἄλοχον θυμαρέα, κεδνὰ ἰδυῖαν.
- ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀσπάσιος γῆ νηχομένοισι φανήῃ,
- ὧν τε Ποσειδάων εὐεργέα νῆʼ ἐνὶ πόντῳ
- ῥαίσῃ, ἐπειγομένην ἀνέμῳ καὶ κύματι πηγῷ·
- παῦροι δʼ ἐξέφυγον πολιῆς ἁλὸς ἤπειρόνδε
- νηχόμενοι, πολλὴ δὲ περὶ χροῒ τέτροφεν ἅλμη,
- ἀσπάσιοι δʼ ἐπέβαν γαίης, κακότητα φυγόντες·
- ὣς ἄρα τῇ ἀσπαστὸς ἔην πόσις εἰσοροώσῃ,
- δειρῆς δʼ οὔ πω πάμπαν ἀφίετο πήχεε λευκώ.
- καί νύ κʼ ὀδυρομένοισι φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
- εἰ μὴ ἄρʼ ἄλλʼ ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη.
- νύκτα μὲν ἐν περάτῃ δολιχὴν σχέθεν, Ἠῶ δʼ αὖτε
- ῥύσατʼ ἐπʼ Ὠκεανῷ χρυσόθρονον, οὐδʼ ἔα ἵππους
- ζεύγνυσθʼ ὠκύποδας, φάος ἀνθρώποισι φέροντας,
- Λάμπον καὶ Φαέθονθʼ, οἵ τʼ Ἠῶ πῶλοι ἄγουσι.
- καὶ τότʼ ἄρʼ ἣν ἄλοχον προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
- ὦ γύναι, οὐ γάρ πω πάντων ἐπὶ πείρατʼ ἀέθλων
- ἤλθομεν, ἀλλʼ ἔτʼ ὄπισθεν ἀμέτρητος πόνος ἔσται,
- πολλὸς καὶ χαλεπός, τὸν ἐμὲ χρὴ πάντα τελέσσαι.
- ὣς γάρ μοι ψυχὴ μαντεύσατο Τειρεσίαο
- ἤματι τῷ ὅτε δὴ κατέβην δόμον Ἄϊδος εἴσω,
- νόστον ἑταίροισιν διζήμενος ἠδʼ ἐμοὶ αὐτῷ.
- ἀλλʼ ἔρχευ, λέκτρονδʼ ἴομεν, γύναι, ὄφρα καὶ ἤδη
- ὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντε.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- εὐνὴ μὲν δή σοί γε τότʼ ἔσσεται ὁππότε θυμῷ
- σῷ ἐθέλῃς, ἐπεὶ ἄρ σε θεοὶ ποίησαν ἱκέσθαι
- οἶκον ἐϋκτίμενον καὶ σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν·
- ἀλλʼ ἐπεὶ ἐφράσθης καί τοι θεὸς ἔμβαλε θυμῷ,
- εἴπʼ ἄγε μοι τὸν ἄεθλον, ἐπεὶ καὶ ὄπισθεν, ὀΐω,
- πεύσομαι, αὐτίκα δʼ ἐστὶ δαήμεναι οὔ τι χέρειον.
- τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- δαιμονίη, τί τʼ ἄρʼ αὖ με μάλʼ ὀτρύνουσα κελεύεις
- εἰπέμεν; αὐτὰρ ἐγὼ μυθήσομαι οὐδʼ ἐπικεύσω.
- οὐ μέν τοι θυμὸς κεχαρήσεται· οὐδὲ γὰρ αὐτὸς
- χαίρω, ἐπεὶ μάλα πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστεʼ ἄνωγεν
- ἐλθεῖν, ἐν χείρεσσιν ἔχοντʼ εὐῆρες ἐρετμόν,
- εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκωμαι οἳ οὐκ ἴσασι θάλασσαν
- ἀνέρες, οὐδέ θʼ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν·
- οὐδʼ ἄρα τοί γʼ ἴσασι νέας φοινικοπαρῄους,
- οὐδʼ εὐήρεʼ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.
- σῆμα δέ μοι τόδʼ ἔειπεν ἀριφραδές, οὐδέ σε κεύσω·
- ὁππότε κεν δή μοι ξυμβλήμενος ἄλλος ὁδίτης
- φήῃ ἀθηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ φαιδίμῳ ὤμῳ,
- καὶ τότε μʼ ἐν γαίῃ πήξαντʼ ἐκέλευεν ἐρετμόν,
- ἔρξανθʼ ἱερὰ καλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι,
- ἀρνειὸν ταῦρόν τε συῶν τʼ ἐπιβήτορα κάπρον,
- οἴκαδʼ ἀποστείχειν, ἔρδειν θʼ ἱερὰς ἑκατόμβας
- ἀθανάτοισι θεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,
- πᾶσι μάλʼ ἑξείης· θάνατος δέ μοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ
- ἀβληχρὸς μάλα τοῖος ἐλεύσεται, ὅς κέ με πέφνῃ
- γήρα’ ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον· ἀμφὶ δὲ λαοὶ
- ὄλβιοι ἔσσονται· τὰ δέ μοι φάτο πάντα τελεῖσθαι.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- εἰ μὲν δὴ γῆράς γε θεοὶ τελέουσιν ἄρειον,
- ἐλπωρή τοι ἔπειτα κακῶν ὑπάλυξιν ἔσεσθαι.
- ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·
- τόφρα δʼ ἄρʼ Εὐρυνόμη τε ἰδὲ τροφὸς ἔντυον εὐνὴν
- ἐσθῆτος μαλακῆς, δαΐδων ὕπο λαμπομενάων.
- αὐτὰρ ἐπεὶ στόρεσαν πυκινὸν λέχος ἐγκονέουσαι,
- γρηῢς μὲν κείουσα πάλιν οἶκόνδε βεβήκει,
- τοῖσιν δʼ Εὐρυνόμη θαλαμηπόλος ἡγεμόνευεν
- ἐρχομένοισι λέχοσδε, δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσα·