Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ἔρχεσθαι· τὰ δὲ πάντα διατρίβουσιν Ἀχαιοί,
- μνηστῆρες δὲ μάλιστα κακῶς ὑπερηνορέοντες.
- ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη,
- Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν,
- καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- Τηλέμαχʼ, οὐδʼ ὄπιθεν κακὸς ἔσσεαι οὐδʼ ἀνοήμων,
- εἰ δή τοι σοῦ πατρὸς ἐνέστακται μένος ἠύ,
- οἷος κεῖνος ἔην τελέσαι ἔργον τε ἔπος τε·
- οὔ τοι ἔπειθʼ ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται οὐδʼ ἀτέλεστος.
- εἰ δʼ οὐ κείνου γʼ ἐσσὶ γόνος καὶ Πηνελοπείης,
- οὐ σέ γʼ ἔπειτα ἔολπα τελευτήσειν, ἃ μενοινᾷς.
- παῦροι γάρ τοι παῖδες ὁμοῖοι πατρὶ πέλονται,
- οἱ πλέονες κακίους, παῦροι δέ τε πατρὸς ἀρείους.
- ἀλλʼ ἐπεὶ οὐδʼ ὄπιθεν κακὸς ἔσσεαι οὐδʼ ἀνοήμων,
- οὐδέ σε πάγχυ γε μῆτις Ὀδυσσῆος προλέλοιπεν,
- ἐλπωρή τοι ἔπειτα τελευτῆσαι τάδε ἔργα.
- τῶ νῦν μνηστήρων μὲν ἔα βουλήν τε νόον τε
- ἀφραδέων, ἐπεὶ οὔ τι νοήμονες οὐδὲ δίκαιοι·
- οὐδέ τι ἴσασιν θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν,
- ὃς δή σφι σχεδόν ἐστιν, ἐπʼ ἤματι πάντας ὀλέσθαι.
- σοὶ δʼ ὁδὸς οὐκέτι δηρὸν ἀπέσσεται ἣν σὺ μενοινᾷς·
- τοῖος γάρ τοι ἑταῖρος ἐγὼ πατρώιός εἰμι,
- ὅς τοι νῆα θοὴν στελέω καὶ ἅμʼ ἕψομαι αὐτός.
- ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς δώματʼ ἰὼν μνηστῆρσιν ὁμίλει,
- ὅπλισσόν τʼ ἤια καὶ ἄγγεσιν ἄρσον ἅπαντα,
- οἶνον ἐν ἀμφιφορεῦσι, καὶ ἄλφιτα, μυελὸν ἀνδρῶν,
- δέρμασιν ἐν πυκινοῖσιν· ἐγὼ δʼ ἀνὰ δῆμον ἑταίρους
- αἶψʼ ἐθελοντῆρας συλλέξομαι. εἰσὶ δὲ νῆες
- πολλαὶ ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ, νέαι ἠδὲ παλαιαί·
- τάων μέν τοι ἐγὼν ἐπιόψομαι ἥ τις ἀρίστη,
- ὦκα δʼ ἐφοπλίσσαντες ἐνήσομεν εὐρέι πόντῳ.
- ὣς φάτʼ Ἀθηναίη κούρη Διός· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴν
- Τηλέμαχος παρέμιμνεν, ἐπεὶ θεοῦ ἔκλυεν αὐδήν.
- βῆ δʼ ἰέναι πρὸς δῶμα, φίλον τετιημένος ἦτορ,
- εὗρε δʼ ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας ἐν μεγάροισιν,
- αἶγας ἀνιεμένους σιάλους θʼ εὕοντας ἐν αὐλῇ.
- Ἀντίνοος δʼ ἰθὺς γελάσας κίε Τηλεμάχοιο,
- ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρί, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·
- Τηλέμαχʼ ὑψαγόρη, μένος ἄσχετε, μή τί τοι ἄλλο
- ἐν στήθεσσι κακὸν μελέτω ἔργον τε ἔπος τε,
- ἀλλά μοι ἐσθιέμεν καὶ πινέμεν, ὡς τὸ πάρος περ.
- ταῦτα δέ τοι μάλα πάντα τελευτήσουσιν Ἀχαιοί,
- νῆα καὶ ἐξαίτους ἐρέτας, ἵνα θᾶσσον ἵκηαι
- ἐς Πύλον ἠγαθέην μετʼ ἀγαυοῦ πατρὸς ἀκουήν.
- τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
- Ἀντίνοʼ, οὔ πως ἔστιν ὑπερφιάλοισι μεθʼ ὑμῖν
- δαίνυσθαί τʼ ἀκέοντα καὶ εὐφραίνεσθαι ἕκηλον.
- ἦ οὐχ ἅλις ὡς τὸ πάροιθεν ἐκείρετε πολλὰ καὶ ἐσθλὰ
- κτήματʼ ἐμά, μνηστῆρες, ἐγὼ δʼ ἔτι νήπιος ἦα;
- νῦν δʼ ὅτε δὴ μέγας εἰμὶ καὶ ἄλλων μῦθον ἀκούων
- πυνθάνομαι, καὶ δή μοι ἀέξεται ἔνδοθι θυμός,
- πειρήσω, ὥς κʼ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω,
- ἠὲ Πύλονδʼ ἐλθών, ἢ αὐτοῦ τῷδʼ ἐνὶ δήμῳ.
- εἶμι μέν, οὐδʼ ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται ἣν ἀγορεύω,
- ἔμπορος· οὐ γὰρ νηὸς ἐπήβολος οὐδʼ ἐρετάων
- γίγνομαι· ὥς νύ που ὔμμιν ἐείσατο κέρδιον εἶναι.
- ἦ ῥα, καὶ ἐκ χειρὸς χεῖρα σπάσατʼ Ἀντινόοιο
- ῥεῖα· μνηστῆρες δὲ δόμον κάτα δαῖτα πένοντο.
- οἱ δʼ ἐπελώβευον καὶ ἐκερτόμεον ἐπέεσσιν.