Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ἐνταυθοῖ νῦν ἧσο σύας τε κύνας τʼ ἀπερύκων,
- μηδὲ σύ γε ξείνων καὶ πτωχῶν κοίρανος εἶναι
- λυγρὸς ἐών, μή πού τι κακὸν καὶ μεῖζον ἐπαύρῃ.
- ἦ ῥα καὶ ἀμφʼ ὤμοισιν ἀεικέα βάλλετο πήρην,
- πυκνὰ ῥωγαλέην· ἐν δὲ στρόφος ἦεν ἀορτήρ.
- ἂψ δʼ ὅ γʼ ἐπʼ οὐδὸν ἰὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο· τοὶ δʼ ἴσαν εἴσω
- ἡδὺ γελώοντες καὶ δεικανόωντʼ ἐπέεσσι·
- Ζεύς τοι δοίη, ξεῖνε, καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι,
- ὅττι μάλιστʼ ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ,
- ὃς τοῦτον τὸν ἄναλτον ἀλητεύειν ἀπέπαυσας
- ἐν δήμῳ· τάχα γάρ μιν ἀνάξομεν ἤπειρόνδε
- εἰς Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων.
- ὣς ἄρʼ ἔφαν, χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος Ὀδυσσεύς.
- Ἀντίνοος δʼ ἄρα οἱ μεγάλην παρὰ γαστέρα θῆκεν,
- ἐμπλείην κνίσης τε καὶ αἵματος· Ἀμφίνομος δὲ
- ἄρτους ἐκ κανέοιο δύω παρέθηκεν ἀείρας
- καὶ δέπαϊ χρυσέῳ δειδίσκετο, φώνησέν τε·
- χαῖρε, πάτερ ὦ ξεῖνε, γένοιτό τοι ἔς περ ὀπίσσω
- ὄλβος· ἀτὰρ μὲν νῦν γε κακοῖς ἔχεαι πολέεσσι.
- τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- Ἀμφίνομʼ, ἦ μάλα μοι δοκέεις πεπνυμένος εἶναι·
- τοίου γὰρ καὶ πατρός, ἐπεὶ κλέος ἐσθλὸν ἄκουον,
- Νῖσον Δουλιχιῆα ἐΰν τʼ ἔμεν ἀφνειόν τε·
- τοῦ σʼ ἔκ φασι γενέσθαι, ἐπητῇ δʼ ἀνδρὶ ἔοικας.
- τοὔνεκά τοι ἐρέω, σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον·
- οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο,
- πάντων ὅσσα τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει.
- οὐ μὲν γάρ ποτέ φησι κακὸν πείσεσθαι ὀπίσσω,
- ὄφρʼ ἀρετὴν παρέχωσι θεοὶ καὶ γούνατʼ ὀρώρῃ·
- ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ λυγρὰ θεοὶ μάκαρες τελέσωσι,
- καὶ τὰ φέρει ἀεκαζόμενος τετληότι θυμῷ·
- τοῖος γὰρ νόος ἐστὶν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων
- οἷον ἐπʼ ἦμαρ ἄγησι πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε.
- καὶ γὰρ ἐγώ ποτʼ ἔμελλον ἐν ἀνδράσιν ὄλβιος εἶναι,
- πολλὰ δʼ ἀτάσθαλʼ ἔρεξα βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκων,
- πατρί τʼ ἐμῷ πίσυνος καὶ ἐμοῖσι κασιγνήτοισι.
- τῷ μή τίς ποτε πάμπαν ἀνὴρ ἀθεμίστιος εἴη,
- ἀλλʼ ὅ γε σιγῇ δῶρα θεῶν ἔχοι, ὅττι διδοῖεν.
- οἷʼ ὁρόω μνηστῆρας ἀτάσθαλα μηχανόωντας,
- κτήματα κείροντας καὶ ἀτιμάζοντας ἄκοιτιν
- ἀνδρός, ὃν οὐκέτι φημὶ φίλων καὶ πατρίδος αἴης
- δηρὸν ἀπέσσεσθαι· μάλα δὲ σχεδόν. ἀλλά σε δαίμων
- οἴκαδʼ ὑπεξαγάγοι, μηδʼ ἀντιάσειας ἐκείνῳ,
- ὁππότε νοστήσειε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·
- οὐ γὰρ ἀναιμωτί γε διακρινέεσθαι ὀΐω
- μνηστῆρας καὶ κεῖνον, ἐπεί κε μέλαθρον ὑπέλθῃ.
- ὣς φάτο, καὶ σπείσας ἔπιεν μελιηδέα οἶνον,
- ἂψ δʼ ἐν χερσὶν ἔθηκε δέπας κοσμήτορι λαῶν.
- αὐτὰρ ὁ βῆ διὰ δῶμα φίλον τετιημένος ἦτορ,
- νευστάζων κεφαλῇ· δὴ γὰρ κακὸν ὄσσετο θυμός.
- ἀλλʼ οὐδʼ ὣς φύγε κῆρα· πέδησε δὲ καὶ τὸν Ἀθήνη
- Τηλεμάχου ὑπὸ χερσὶ καὶ ἔγχεϊ ἶφι δαμῆναι.
- ἂψ δʼ αὖτις κατʼ ἄρʼ ἕζετʼ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη.
- τῇ δʼ ἄρʼ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,
- κούρῃ Ἰκαρίοιο, περίφρονι Πηνελοπείῃ,
- μνηστήρεσσι φανῆναι, ὅπως πετάσειε μάλιστα
- θυμὸν μνηστήρων ἰδὲ τιμήεσσα γένοιτο
- μᾶλλον πρὸς πόσιός τε καὶ υἱέος ἢ πάρος ἦεν.
- ἀχρεῖον δʼ ἐγέλασσεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
- Εὐρυνόμη, θυμός μοι ἐέλδεται, οὔ τι πάρος γε,
- μνηστήρεσσι φανῆναι, ἀπεχθομένοισί περ ἔμπης·
- παιδὶ δέ κεν εἴποιμι ἔπος, τό κε κέρδιον εἴη,
- μὴ πάντα μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισιν ὁμιλεῖν,
- οἵ τʼ εὖ μὲν βάζουσι, κακῶς δʼ ὄπιθεν φρονέουσι.