Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ἡμένη ἐν θαλάμῳ· ὁ δʼ ἐδείπνεε δῖος Ὀδυσσεύς·
- ἡ δʼ ἐπὶ οἷ καλέσασα προσηύδα δῖον ὑφορβόν·
- ἔρχεο, δῖʼ Εὔμαιε, κιὼν τὸν ξεῖνον ἄνωχθι
- ἐλθέμεν, ὄφρα τί μιν προσπτύξομαι ἠδʼ ἐρέωμαι
- εἴ που Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἠὲ πέπυσται
- ἢ ἴδεν ὀφθαλμοῖσι· πολυπλάγκτῳ γὰρ ἔοικε.
- τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα
- εἰ γάρ τοι, βασίλεια, σιωπήσειαν Ἀχαιοί·
- οἷʼ ὅ γε μυθεῖται, θέλγοιτό κέ τοι φίλον ἦτορ.
- τρεῖς γὰρ δή μιν νύκτας ἔχον, τρία δʼ ἤματʼ ἔρυξα
- ἐν κλισίῃ· πρῶτον γὰρ ἔμʼ ἵκετο νηὸς ἀποδράς·
- ἀλλʼ οὔ πω κακότητα διήνυσεν ἣν ἀγορεύων.
- ὡς δʼ ὅτʼ ἀοιδὸν ἀνὴρ ποτιδέρκεται, ὅς τε θεῶν ἒξ
- ἀείδει δεδαὼς ἔπεʼ ἱμερόεντα βροτοῖσι,
- τοῦ δʼ ἄμοτον μεμάασιν ἀκουέμεν, ὁππότʼ ἀείδῃ·
- ὣς ἐμὲ κεῖνος ἔθελγε παρήμενος ἐν μεγάροισι.
- φησὶ δʼ Ὀδυσσῆος ξεῖνος πατρώϊος εἶναι,
- Κρήτῃ ναιετάων, ὅθι Μίνωος γένος ἐστίν.
- ἔνθεν δὴ νῦν δεῦρο τόδʼ ἵκετο πήματα πάσχων,
- προπροκυλινδόμενος· στεῦται δʼ Ὀδυσῆος ἀκοῦσαι,
- ἀγχοῦ, Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ,
- ζωοῦ· πολλὰ δʼ ἄγει κειμήλια ὅνδε δόμονδε.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- ἔρχεο, δεῦρο κάλεσσον, ἵνʼ ἀντίον αὐτὸς ἐνίσπῃ.
- οὗτοι δʼ ἠὲ θύρῃσι καθήμενοι ἑψιαάσθων.
- ἢ αὐτοῦ κατὰ δώματʼ, ἐπεί σφισι θυμὸς ἐΰφρων.
- αὐτῶν μὲν γὰρ κτήματʼ ἀκήρατα κεῖτʼ ἐνὶ οἴκῳ,
- σῖτος καὶ μέθυ ἡδύ· τὰ μὲν οἰκῆες ἔδουσιν,
- οἱ δʼ εἰς ἡμέτερον πωλεύμενοι ἤματα πάντα,
- βοῦς ἱερεύοντες καὶ ὄϊς καὶ πίονας αἶγας,
- εἰλαπινάζουσιν πίνουσί τε αἴθοπα οἶνον,
- μαψιδίως· τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται. οὐ γὰρ ἔπʼ ἀνήρ,
- οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσκεν, ἀρὴν ἀπὸ οἴκου ἀμῦναι.
- εἰ δʼ Ὀδυσεὺς ἔλθοι καὶ ἵκοιτʼ ἐς πατρίδα γαῖαν,
- αἶψά κε σὺν ᾧ παιδὶ βίας ἀποτίσεται ἀνδρῶν.
- ὣς φάτο, Τηλέμαχος δὲ μέγʼ ἔπταρεν, ἀμφὶ δὲ δῶμα
- σμερδαλέον κονάβησε· γέλασσε δὲ Πηνελόπεια,
- αἶψα δʼ ἄρʼ Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ἔρχεό μοι, τὸν ξεῖνον ἐναντίον ὧδε κάλεσσον.
- οὐχ ὁράᾳς ὅ μοι υἱὸς ἐπέπταρε πᾶσιν ἔπεσσι;
- τῷ κε καὶ οὐκ ἀτελὴς θάνατος μνηστῆρσι γένοιτο
- πᾶσι μάλʼ, οὐδέ κέ τις θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξει.
- ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
- αἴ κʼ αὐτὸν γνώω νημερτέα πάντʼ ἐνέποντα,
- ἕσσω μιν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, εἵματα καλά.
- ὣς φάτο, βῆ δὲ συφορβός, ἐπεὶ τὸν μῦθον ἄκουσεν·
- ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ξεῖνε πάτερ, καλέει σε περίφρων Πηνελόπεια,
- μήτηρ Τηλεμάχοιο· μεταλλῆσαί τί ἑ θυμὸς
- ἀμφὶ πόσει κέλεται, καὶ κήδεά περ πεπαθυίῃ.
- εἰ δέ κέ σε γνώῃ νημερτέα πάντʼ ἐνέποντα,
- ἕσσει σε χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, τῶν σὺ μάλιστα
- χρηΐζεις· σῖτον δὲ καὶ αἰτίζων κατὰ δῆμον
- γαστέρα βοσκήσεις· δώσει δέ τοι ὅς κʼ ἐθέλῃσι.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·
- Εὔμαιʼ, αἶψά κʼ ἐγὼ νημερτέα πάντʼ ἐνέποιμι
- κούρῃ Ἰκαρίοιο, περίφρονι Πηνελοπείῃ·
- οἶδα γὰρ εὖ περὶ κείνου, ὁμὴν δʼ ἀνεδέγμεθʼ ὀϊζύν.
- ἀλλὰ μνηστήρων χαλεπῶν ὑποδείδιʼ ὅμιλον,
- τῶν ὕβρις τε βίη τε σιδήρεον οὐρανὸν ἵκει.
- καὶ γὰρ νῦν, ὅτε μʼ οὗτος ἀνὴρ κατὰ δῶμα κιόντα
- οὔ τι κακὸν ῥέξαντα βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν,
- οὔτε τι Τηλέμαχος τό γʼ ἐπήρκεσεν οὔτε τις ἄλλος.
- τῷ νῦν Πηνελόπειαν ἐνὶ μεγάροισιν ἄνωχθι
- μεῖναι, ἐπειγομένην περ, ἐς ἠέλιον καταδύντα·
- καὶ τότε μʼ εἰρέσθω πόσιος πέρι νόστιμον ἦμαρ,
- ἀσσοτέρω καθίσασα παραὶ πυρί· εἵματα γάρ τοι
- λύγρʼ ἔχω· οἶσθα καὶ αὐτός, ἐπεί σε πρῶθʼ ἱκέτευσα.
- ὣς φάτο, βῆ δὲ συφορβός, ἐπεὶ τὸν μῦθον ἄκουσε.
- τὸν δʼ ὑπὲρ οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια·
- οὐ σύ γʼ ἄγεις, Εὔμαιε· τί τοῦτʼ ἐνόησεν ἀλήτης;
- ἦ τινά που δείσας ἐξαίσιον ἦε καὶ ἄλλως
- αἰδεῖται κατὰ δῶμα; κακὸς δʼ αἰδοῖος ἀλήτης.
- τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα·
- μυθεῖται κατὰ μοῖραν, ἅ πέρ κʼ οἴοιτο καὶ ἄλλος,
- ὕβριν ἀλυσκάζων ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων.
- ἀλλά σε μεῖναι ἄνωγεν ἐς ἠέλιον καταδύντα.
- καὶ δὲ σοὶ ὧδʼ αὐτῇ πολὺ κάλλιον, ὦ βασίλεια,
- οἴην πρὸς ξεῖνον φάσθαι ἔπος ἠδʼ ἐπακοῦσαι.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- οὐκ ἄφρων ὁ ξεῖνος· ὀΐεται, ὥς περ ἂν εἴη·
- οὐ γάρ πού τινες ὧδε καταθνητῶν ἀνθρώπων
- ἀνέρες ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωνται.
- ἡ μὲν ἄρʼ ὣς ἀγόρευεν, ὁ δʼ ᾤχετο δῖος ὑφορβὸς
- μνηστήρων ἐς ὅμιλον, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.
- αἶψα δὲ Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα,
- ἄγχι σχὼν κεφαλήν, ἵνα μὴ πευθοίαθʼ οἱ ἄλλοι·
- ὦ φίλʼ, ἐγὼ μὲν ἄπειμι, σύας καὶ κεῖνα φυλάξων,
- σὸν καὶ ἐμὸν βίοτον· σοὶ δʼ ἐνθάδε πάντα μελόντων.
- αὐτὸν μέν σε πρῶτα σάω, καὶ φράζεο θυμῷ
- μή τι πάθῃς· πολλοὶ δὲ κακὰ φρονέουσιν Ἀχαιῶν,
- τοὺς Ζεὺς ἐξολέσειε πρὶν ἡμῖν πῆμα γενέσθαι.
- τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
- ἔσσεται οὕτως, ἄττα· σὺ δʼ ἔρχεο δειελιήσας·
- ἠῶθεν δʼ ἰέναι καὶ ἄγειν ἱερήϊα καλά·
- αὐτὰρ ἐμοὶ τάδε πάντα καὶ ἀθανάτοισι μελήσει.
- ὣς φάθʼ, ὁ δʼ αὖτις ἄρʼ ἕζετʼ ἐϋξέστου ἐπὶ δίφρου,
- πλησάμενος δʼ ἄρα θυμὸν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος
- βῆ ῥʼ ἴμεναι μεθʼ ὕας, λίπε δʼ ἕρκεά τε μέγαρόν τε,
- πλεῖον δαιτυμόνων· οἱ δʼ ὀρχηστυῖ καὶ ἀοιδῇ
- τέρποντʼ· ἤδη γὰρ καὶ ἐπήλυθε δείελον ἦμαρ.
- ἦλθε δʼ ἐπὶ πτωχὸς πανδήμιος, ὃς κατὰ ἄστυ
- πτωχεύεσκʼ Ἰθάκης, μετὰ δʼ ἔπρεπε γαστέρι μάργῃ
- ἀζηχὲς φαγέμεν καὶ πιέμεν· οὐδέ οἱ ἦν ἲς
- οὐδὲ βίη, εἶδος δὲ μάλα μέγας ἦν ὁράασθαι.
- Ἀρναῖος δʼ ὄνομʼ ἔσκε· τὸ γὰρ θέτο πότνια μήτηρ
- ἐκ γενετῆς· Ἶρον δὲ νέοι κίκλησκον ἅπαντες,
- οὕνεκʼ ἀπαγγέλλεσκε κιών, ὅτε πού τις ἀνώγοι·
- ὅς ῥʼ ἐλθὼν Ὀδυσῆα διώκετο οἷο δόμοιο,
- καί μιν νεικείων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- εἶκε, γέρον, προθύρου, μὴ δὴ τάχα καὶ ποδὸς ἕλκῃ.
- οὐκ ἀΐεις ὅτι δή μοι ἐπιλλίζουσιν ἅπαντες,
- ἑλκέμεναι δὲ κέλονται; ἐγὼ δʼ αἰσχύνομαι ἔμπης.
- ἀλλʼ ἄνα, μὴ τάχα νῶϊν ἔρις καὶ χερσὶ γένηται.
- τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- δαιμόνιʼ, οὔτε τί σε ῥέζω κακὸν οὔτʼ ἀγορεύω,
- οὔτε τινὰ φθονέω δόμεναι καὶ πόλλʼ ἀνελόντα.
- οὐδὸς δʼ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται, οὐδέ τί σε χρὴ
- ἀλλοτρίων φθονέειν· δοκέεις δέ μοι εἶναι ἀλήτης
- ὥς περ ἐγών, ὄλβον δὲ θεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν.
- χερσὶ δὲ μή τι λίην προκαλίζεο, μή με χολώσῃς,
- μή σε γέρων περ ἐὼν στῆθος καὶ χείλεα φύρσω
- αἵματος· ἡσυχίη δʼ ἂν ἐμοὶ καὶ μᾶλλον ἔτʼ εἴη
- αὔριον· οὐ μὲν γάρ τί σʼ ὑποστρέψεσθαι ὀΐω
- δεύτερον ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος.
- τὸν δὲ χολωσάμενος προσεφώνεεν Ἶρος ἀλήτης·
- ὢ πόποι, ὡς ὁ μολοβρὸς ἐπιτροχάδην ἀγορεύει,
- γρηῒ καμινοῖ ἶσος· ὃν ἂν κακὰ μητισαίμην
- κόπτων ἀμφοτέρῃσι, χαμαὶ δέ κε πάντας ὀδόντας
- γναθμῶν ἐξελάσαιμι συὸς ὣς ληϊβοτείρης.
- ζῶσαι νῦν, ἵνα πάντες ἐπιγνώωσι καὶ οἵδε
- μαρναμένους· πῶς δʼ ἂν σὺ νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχοιο;
- ὣς οἱ μὲν προπάροιθε θυράων ὑψηλάων
- οὐδοῦ ἔπι ξεστοῦ πανθυμαδὸν ὀκριόωντο.
- τοῖϊν δὲ ξυνέηχʼ ἱερὸν μένος Ἀντινόοιο,
- ἡδὺ δʼ ἄρʼ ἐκγελάσας μετεφώνει μνηστήρεσσιν·
- ὦ φίλοι, οὐ μέν πώ τι πάρος τοιοῦτον ἐτύχθη,
- οἵην τερπωλὴν θεὸς ἤγαγεν ἐς τόδε δῶμα.
- ὁ ξεῖνός τε καὶ Ἶρος ἐρίζετον ἀλλήλοιϊν
- χερσὶ μαχέσσασθαι· ἀλλὰ ξυνελάσσομεν ὦκα.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀνήϊξαν γελόωντες,
- ἀμφὶ δʼ ἄρα πτωχοὺς κακοείμονας ἠγερέθοντο.
- τοῖσιν δʼ Ἀντίνοος μετέφη, Εὐπείθεος υἱός·
- κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες, ὄφρα τι εἴπω.
- γαστέρες αἵδʼ αἰγῶν κέατʼ ἐν πυρί, τὰς ἐπὶ δόρπῳ
- κατθέμεθα κνίσης τε καὶ αἵματος ἐμπλήσαντες·
- ὁππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,
- τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσιν ἀναστὰς αὐτὸς ἑλέσθω·
- αἰεὶ αὖθʼ ἡμῖν μεταδαίσεται, οὐδέ τινʼ ἄλλον
- πτωχὸν ἔσω μίσγεσθαι ἐάσομεν αἰτήσοντα.
- ὣς ἔφατʼ Ἀντίνοος, τοῖσιν δʼ ἐπιήνδανε μῦθος.
- τοῖς δὲ δολοφρονέων μετέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- ὦ φίλοι, οὔ πως ἔστι νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχεσθαι
- ἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον· ἀλλά με γαστὴρ
- ὀτρύνει κακοεργός, ἵνα πληγῇσι δαμείω.
- ἀλλʼ ἄγε νῦν μοι πάντες ὀμόσσατε καρτερὸν ὅρκον,
- μή τις ἐπʼ Ἴρῳ ἦρα φέρων ἐμὲ χειρὶ βαρείῃ
- πλήξῃ ἀτασθάλλων, τούτῳ δέ με ἶφι δαμάσσῃ.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀπώμνυον ὡς ἐκέλευεν.
- αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὅρκον,
- τοῖς δʼ αὖτις μετέειφʼ ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο·
- ξεῖνʼ, εἴ σʼ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ
- τοῦτον ἀλέξασθαι, τῶν δʼ ἄλλων μή τινʼ Ἀχαιῶν
- δείδιθʼ, ἐπεὶ πλεόνεσσι μαχήσεται ὅς κέ σε θείνῃ·
- ξεινοδόκος μὲν ἐγών, ἐπὶ δʼ αἰνεῖτον βασιλῆες,
- Ἀντίνοός τε καὶ Εὐρύμαχος, πεπνυμένω ἄμφω.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνεον· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
- ζώσατο μὲν ῥάκεσιν περὶ μήδεα, φαῖνε δὲ μηροὺς
- καλούς τε μεγάλους τε, φάνεν δέ οἱ εὐρέες ὦμοι
- στήθεά τε στιβαροί τε βραχίονες· αὐτὰρ Ἀθήνη
- ἄγχι παρισταμένη μέλεʼ ἤλδανε ποιμένι λαῶν.
- μνηστῆρες δʼ ἄρα πάντες ὑπερφιάλως ἀγάσαντο·
- ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·
- ἦ τάχα Ἶρος Ἄϊρος ἐπίσπαστον κακὸν ἕξει,
- οἵην ἐκ ῥακέων ὁ γέρων ἐπιγουνίδα φαίνει.
- ὣς ἄρʼ ἔφαν, Ἴρῳ δὲ κακῶς ὠρίνετο θυμός.
- ἀλλὰ καὶ ὣς δρηστῆρες ἄγον ζώσαντες ἀνάγκῃ
- δειδιότα· σάρκες δὲ περιτρομέοντο μέλεσσιν.
- Ἀντίνοος δʼ ἐνένιπεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
- νῦν μὲν μήτʼ εἴης, βουγάϊε, μήτε γένοιο,
- εἰ δὴ τοῦτόν γε τρομέεις καὶ δείδιας αἰνῶς,
- ἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον, ἥ μιν ἱκάνει.
- ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·
- αἴ κέν σʼ οὗτος νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,
- πέμψω σʼ ἤπειρόνδε, βαλὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ,
- εἰς Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων,
- ὅς κʼ ἀπὸ ῥῖνα τάμῃσι καὶ οὔατα νηλέϊ χαλκῷ,
- μήδεά τʼ ἐξερύσας δώῃ κυσὶν ὠμὰ δάσασθαι.
- ὣς φάτο, τῷ δʼ ἔτι μᾶλλον ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα.
- ἐς μέσσον δʼ ἄναγον· τὼ δʼ ἄμφω χεῖρας ἀνέσχον.
- δὴ τότε μερμήριξε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς
- ἢ ἐλάσειʼ ὥς μιν ψυχὴ λίποι αὖθι πεσόντα,
- ἦέ μιν ἦκʼ ἐλάσειε τανύσσειέν τʼ ἐπὶ γαίῃ.
- ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι,
- ἦκʼ ἐλάσαι, ἵνα μή μιν ἐπιφρασσαίατʼ Ἀχαιοί.
- δὴ τότʼ ἀνασχομένω ὁ μὲν ἤλασε δεξιὸν ὦμον
- Ἶρος, ὁ δʼ αὐχένʼ ἔλασσεν ὑπʼ οὔατος, ὀστέα δʼ εἴσω
- ἔθλασεν· αὐτίκα δʼ ἦλθε κατὰ στόμα φοίνιον αἷμα,
- κὰδ δʼ ἔπεσʼ ἐν κονίῃσι μακών, σὺν δʼ ἤλασʼ ὀδόντας
- λακτίζων ποσὶ γαῖαν· ἀτὰρ μνηστῆρες ἀγαυοὶ
- χεῖρας ἀνασχόμενοι γέλῳ ἔκθανον. αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
- ἕλκε διὲκ προθύροιο λαβὼν ποδός, ὄφρʼ ἵκετʼ αὐλήν,
- αἰθούσης τε θύρας· καί μιν ποτὶ ἑρκίον αὐλῆς
- εἷσεν ἀνακλίνας· σκῆπτρον δέ οἱ ἔμβαλε χειρί,
- καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ἐνταυθοῖ νῦν ἧσο σύας τε κύνας τʼ ἀπερύκων,
- μηδὲ σύ γε ξείνων καὶ πτωχῶν κοίρανος εἶναι
- λυγρὸς ἐών, μή πού τι κακὸν καὶ μεῖζον ἐπαύρῃ.
- ἦ ῥα καὶ ἀμφʼ ὤμοισιν ἀεικέα βάλλετο πήρην,
- πυκνὰ ῥωγαλέην· ἐν δὲ στρόφος ἦεν ἀορτήρ.
- ἂψ δʼ ὅ γʼ ἐπʼ οὐδὸν ἰὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο· τοὶ δʼ ἴσαν εἴσω
- ἡδὺ γελώοντες καὶ δεικανόωντʼ ἐπέεσσι·
- Ζεύς τοι δοίη, ξεῖνε, καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι,
- ὅττι μάλιστʼ ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ,
- ὃς τοῦτον τὸν ἄναλτον ἀλητεύειν ἀπέπαυσας
- ἐν δήμῳ· τάχα γάρ μιν ἀνάξομεν ἤπειρόνδε
- εἰς Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων.
- ὣς ἄρʼ ἔφαν, χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος Ὀδυσσεύς.
- Ἀντίνοος δʼ ἄρα οἱ μεγάλην παρὰ γαστέρα θῆκεν,
- ἐμπλείην κνίσης τε καὶ αἵματος· Ἀμφίνομος δὲ
- ἄρτους ἐκ κανέοιο δύω παρέθηκεν ἀείρας
- καὶ δέπαϊ χρυσέῳ δειδίσκετο, φώνησέν τε·
- χαῖρε, πάτερ ὦ ξεῖνε, γένοιτό τοι ἔς περ ὀπίσσω
- ὄλβος· ἀτὰρ μὲν νῦν γε κακοῖς ἔχεαι πολέεσσι.
- τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- Ἀμφίνομʼ, ἦ μάλα μοι δοκέεις πεπνυμένος εἶναι·
- τοίου γὰρ καὶ πατρός, ἐπεὶ κλέος ἐσθλὸν ἄκουον,
- Νῖσον Δουλιχιῆα ἐΰν τʼ ἔμεν ἀφνειόν τε·
- τοῦ σʼ ἔκ φασι γενέσθαι, ἐπητῇ δʼ ἀνδρὶ ἔοικας.
- τοὔνεκά τοι ἐρέω, σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον·
- οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο,
- πάντων ὅσσα τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει.
- οὐ μὲν γάρ ποτέ φησι κακὸν πείσεσθαι ὀπίσσω,
- ὄφρʼ ἀρετὴν παρέχωσι θεοὶ καὶ γούνατʼ ὀρώρῃ·
- ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ λυγρὰ θεοὶ μάκαρες τελέσωσι,
- καὶ τὰ φέρει ἀεκαζόμενος τετληότι θυμῷ·
- τοῖος γὰρ νόος ἐστὶν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων
- οἷον ἐπʼ ἦμαρ ἄγησι πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε.
- καὶ γὰρ ἐγώ ποτʼ ἔμελλον ἐν ἀνδράσιν ὄλβιος εἶναι,
- πολλὰ δʼ ἀτάσθαλʼ ἔρεξα βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκων,
- πατρί τʼ ἐμῷ πίσυνος καὶ ἐμοῖσι κασιγνήτοισι.
- τῷ μή τίς ποτε πάμπαν ἀνὴρ ἀθεμίστιος εἴη,
- ἀλλʼ ὅ γε σιγῇ δῶρα θεῶν ἔχοι, ὅττι διδοῖεν.
- οἷʼ ὁρόω μνηστῆρας ἀτάσθαλα μηχανόωντας,
- κτήματα κείροντας καὶ ἀτιμάζοντας ἄκοιτιν
- ἀνδρός, ὃν οὐκέτι φημὶ φίλων καὶ πατρίδος αἴης
- δηρὸν ἀπέσσεσθαι· μάλα δὲ σχεδόν. ἀλλά σε δαίμων
- οἴκαδʼ ὑπεξαγάγοι, μηδʼ ἀντιάσειας ἐκείνῳ,
- ὁππότε νοστήσειε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·
- οὐ γὰρ ἀναιμωτί γε διακρινέεσθαι ὀΐω
- μνηστῆρας καὶ κεῖνον, ἐπεί κε μέλαθρον ὑπέλθῃ.
- ὣς φάτο, καὶ σπείσας ἔπιεν μελιηδέα οἶνον,
- ἂψ δʼ ἐν χερσὶν ἔθηκε δέπας κοσμήτορι λαῶν.
- αὐτὰρ ὁ βῆ διὰ δῶμα φίλον τετιημένος ἦτορ,
- νευστάζων κεφαλῇ· δὴ γὰρ κακὸν ὄσσετο θυμός.
- ἀλλʼ οὐδʼ ὣς φύγε κῆρα· πέδησε δὲ καὶ τὸν Ἀθήνη
- Τηλεμάχου ὑπὸ χερσὶ καὶ ἔγχεϊ ἶφι δαμῆναι.
- ἂψ δʼ αὖτις κατʼ ἄρʼ ἕζετʼ ἐπὶ θρόνου ἔνθεν ἀνέστη.
- τῇ δʼ ἄρʼ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,
- κούρῃ Ἰκαρίοιο, περίφρονι Πηνελοπείῃ,
- μνηστήρεσσι φανῆναι, ὅπως πετάσειε μάλιστα
- θυμὸν μνηστήρων ἰδὲ τιμήεσσα γένοιτο
- μᾶλλον πρὸς πόσιός τε καὶ υἱέος ἢ πάρος ἦεν.
- ἀχρεῖον δʼ ἐγέλασσεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
- Εὐρυνόμη, θυμός μοι ἐέλδεται, οὔ τι πάρος γε,
- μνηστήρεσσι φανῆναι, ἀπεχθομένοισί περ ἔμπης·
- παιδὶ δέ κεν εἴποιμι ἔπος, τό κε κέρδιον εἴη,
- μὴ πάντα μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισιν ὁμιλεῖν,
- οἵ τʼ εὖ μὲν βάζουσι, κακῶς δʼ ὄπιθεν φρονέουσι.
- τὴν δʼ αὖτʼ Εὐρυνόμη ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·
- ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, τέκος, κατὰ μοῖραν ἔειπες.
- ἀλλʼ ἴθι καὶ σῷ παιδὶ ἔπος φάο μηδʼ ἐπίκευθε,
- χρῶτʼ ἀπονιψαμένη καὶ ἐπιχρίσασα παρειάς·
- μηδʼ οὕτω δακρύοισι πεφυρμένη ἀμφὶ πρόσωπα
- ἔρχευ, ἐπεὶ κάκιον πενθήμεναι ἄκριτον αἰεί.
- ἤδη μὲν γάρ τοι παῖς τηλίκος, ὃν σὺ μάλιστα
- ἠρῶ ἀθανάτοισι γενειήσαντα ἰδέσθαι.
- τὴν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·