Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ὥς τις θαρσαλέος καὶ ἀναιδής ἐσσι προΐκτης.
- ἑξείης πάντεσσι παρίστασαι· οἱ δὲ διδοῦσι
- μαψιδίως, ἐπεὶ οὔ τις ἐπίσχεσις οὐδʼ ἐλεητὺς
- ἀλλοτρίων χαρίσασθαι, ἐπεὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ.
- τὸν δʼ ἀναχωρήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- ὢ πόποι, οὐκ ἄρα σοί γʼ ἐπὶ εἴδεϊ καὶ φρένες ἦσαν·
- οὐ σύ γʼ ἂν ἐξ οἴκου σῷ ἐπιστάτῃ οὐδʼ ἅλα δοίης,
- ὃς νῦν ἀλλοτρίοισι παρήμενος οὔ τί μοι ἔτλης
- σίτου ἀποπροελὼν δόμεναι· τὰ δὲ πολλὰ πάρεστιν.
- ὣς ἔφατʼ, Ἀντίνοος δʼ ἐχολώσατο κηρόθι μᾶλλον,
- καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- νῦν δή σʼ οὐκέτι καλὰ διὲκ μεγάροιό γʼ ὀΐω
- ἂψ ἀναχωρήσειν, ὅτε δὴ καὶ ὀνείδεα βάζεις.
- ὣς ἄρʼ ἔφη, καὶ θρῆνυν ἑλὼν βάλε δεξιὸν ὦμον,
- πρυμνότατον κατὰ νῶτον· ὁ δʼ ἐστάθη ἠΰτε πέτρη
- ἔμπεδον, οὐδʼ ἄρα μιν σφῆλεν βέλος Ἀντινόοιο,
- ἀλλʼ ἀκέων κίνησε κάρη, κακὰ βυσσοδομεύων.
- ἂψ δʼ ὅ γʼ ἐπʼ οὐδὸν ἰὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, κὰδ δʼ ἄρα πήρην
- θῆκεν ἐϋπλείην, μετὰ δὲ μνηστῆρσιν ἔειπε·
- κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγακλειτῆς βασιλείης,
- ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.
- οὐ μὰν οὔτʼ ἄχος ἐστὶ μετὰ φρεσὶν οὔτε τι πένθος,
- ὁππότʼ ἀνὴρ περὶ οἷσι μαχειόμενος κτεάτεσσι
- βλήεται, ἢ περὶ βουσὶν ἢ ἀργεννῇς ὀΐεσσιν·
- αὐτὰρ ἔμʼ Ἀντίνοος βάλε γαστέρος εἵνεκα λυγρῆς,
- οὐλομένης, ἣ πολλὰ κάκʼ ἀνθρώποισι δίδωσιν.
- ἀλλʼ εἴ που πτωχῶν γε θεοὶ καὶ Ἐρινύες εἰσίν,
- Ἀντίνοον πρὸ γάμοιο τέλος θανάτοιο κιχείη.
- τὸν δʼ αὖτʼ Ἀντίνοος προσέφη, Εὐπείθεος υἱός·
- ἔσθιʼ ἕκηλος, ξεῖνε, καθήμενος, ἢ ἄπιθʼ ἄλλῃ,
- μή σε νέοι διὰ δώματʼ ἐρύσσωσʼ, οἷʼ ἀγορεύεις,
- ἢ ποδὸς ἢ καὶ χειρός, ἀποδρύψωσι δὲ πάντα.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ὑπερφιάλως νεμέσησαν·
- ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·
- Ἀντίνοʼ, οὐ μὲν κάλʼ ἔβαλες δύστηνον ἀλήτην,
- οὐλόμενʼ, εἰ δή πού τις ἐπουράνιος θεός ἐστιν.
- καί τε θεοὶ ξείνοισιν ἐοικότες ἀλλοδαποῖσι,
- παντοῖοι τελέθοντες, ἐπιστρωφῶσι πόληας,
- ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ εὐνομίην ἐφορῶντες.
- ὣς ἄρʼ ἔφαν μνηστῆρες, ὁ δʼ οὐκ ἐμπάζετο μύθων.
- Τηλέμαχος δʼ ἐν μὲν κραδίῃ μέγα πένθος ἄεξε
- βλημένου, οὐδʼ ἄρα δάκρυ χαμαὶ βάλεν ἐκ βλεφάροιϊν,
- ἀλλʼ ἀκέων κίνησε κάρη, κακὰ βυσσοδομεύων.
- τοῦ δʼ ὡς οὖν ἤκουσε περίφρων Πηνελόπεια
- βλημένου ἐν μεγάρῳ, μετʼ ἄρα δμῳῇσιν ἔειπεν·
- αἴθʼ οὕτως αὐτόν σε βάλοι κλυτότοξος Ἀπόλλων.
- τὴν δʼ αὖτʼ Εὐρυνόμη ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·
- εἰ γὰρ ἐπʼ ἀρῇσιν τέλος ἡμετέρῃσι γένοιτο·
- οὐκ ἄν τις τούτων γε ἐΰθρονον Ἠῶ ἵκοιτο.
- τὴν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- μαῖʼ, ἐχθροὶ μὲν πάντες, ἐπεὶ κακὰ μηχανόωνται·
- Ἀντίνοος δὲ μάλιστα μελαίνῃ κηρὶ ἔοικε.
- ξεῖνός τις δύστηνος ἀλητεύει κατὰ δῶμα
- ἀνέρας αἰτίζων· ἀχρημοσύνη γὰρ ἀνώγει·
- ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησάν τʼ ἔδοσάν τε,
- οὗτος δὲ θρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὦμον.
- ἡ μὲν ἄρʼ ὣς ἀγόρευε μετὰ δμῳῇσι γυναιξίν,
- ἡμένη ἐν θαλάμῳ· ὁ δʼ ἐδείπνεε δῖος Ὀδυσσεύς·
- ἡ δʼ ἐπὶ οἷ καλέσασα προσηύδα δῖον ὑφορβόν·
- ἔρχεο, δῖʼ Εὔμαιε, κιὼν τὸν ξεῖνον ἄνωχθι
- ἐλθέμεν, ὄφρα τί μιν προσπτύξομαι ἠδʼ ἐρέωμαι
- εἴ που Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἠὲ πέπυσται
- ἢ ἴδεν ὀφθαλμοῖσι· πολυπλάγκτῳ γὰρ ἔοικε.
- τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα
- εἰ γάρ τοι, βασίλεια, σιωπήσειαν Ἀχαιοί·
- οἷʼ ὅ γε μυθεῖται, θέλγοιτό κέ τοι φίλον ἦτορ.
- τρεῖς γὰρ δή μιν νύκτας ἔχον, τρία δʼ ἤματʼ ἔρυξα
- ἐν κλισίῃ· πρῶτον γὰρ ἔμʼ ἵκετο νηὸς ἀποδράς·
- ἀλλʼ οὔ πω κακότητα διήνυσεν ἣν ἀγορεύων.
- ὡς δʼ ὅτʼ ἀοιδὸν ἀνὴρ ποτιδέρκεται, ὅς τε θεῶν ἒξ
- ἀείδει δεδαὼς ἔπεʼ ἱμερόεντα βροτοῖσι,
- τοῦ δʼ ἄμοτον μεμάασιν ἀκουέμεν, ὁππότʼ ἀείδῃ·
- ὣς ἐμὲ κεῖνος ἔθελγε παρήμενος ἐν μεγάροισι.
- φησὶ δʼ Ὀδυσσῆος ξεῖνος πατρώϊος εἶναι,
- Κρήτῃ ναιετάων, ὅθι Μίνωος γένος ἐστίν.
- ἔνθεν δὴ νῦν δεῦρο τόδʼ ἵκετο πήματα πάσχων,
- προπροκυλινδόμενος· στεῦται δʼ Ὀδυσῆος ἀκοῦσαι,
- ἀγχοῦ, Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ,
- ζωοῦ· πολλὰ δʼ ἄγει κειμήλια ὅνδε δόμονδε.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- ἔρχεο, δεῦρο κάλεσσον, ἵνʼ ἀντίον αὐτὸς ἐνίσπῃ.
- οὗτοι δʼ ἠὲ θύρῃσι καθήμενοι ἑψιαάσθων.
- ἢ αὐτοῦ κατὰ δώματʼ, ἐπεί σφισι θυμὸς ἐΰφρων.
- αὐτῶν μὲν γὰρ κτήματʼ ἀκήρατα κεῖτʼ ἐνὶ οἴκῳ,
- σῖτος καὶ μέθυ ἡδύ· τὰ μὲν οἰκῆες ἔδουσιν,
- οἱ δʼ εἰς ἡμέτερον πωλεύμενοι ἤματα πάντα,
- βοῦς ἱερεύοντες καὶ ὄϊς καὶ πίονας αἶγας,
- εἰλαπινάζουσιν πίνουσί τε αἴθοπα οἶνον,
- μαψιδίως· τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται. οὐ γὰρ ἔπʼ ἀνήρ,
- οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσκεν, ἀρὴν ἀπὸ οἴκου ἀμῦναι.
- εἰ δʼ Ὀδυσεὺς ἔλθοι καὶ ἵκοιτʼ ἐς πατρίδα γαῖαν,
- αἶψά κε σὺν ᾧ παιδὶ βίας ἀποτίσεται ἀνδρῶν.
- ὣς φάτο, Τηλέμαχος δὲ μέγʼ ἔπταρεν, ἀμφὶ δὲ δῶμα
- σμερδαλέον κονάβησε· γέλασσε δὲ Πηνελόπεια,
- αἶψα δʼ ἄρʼ Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ἔρχεό μοι, τὸν ξεῖνον ἐναντίον ὧδε κάλεσσον.
- οὐχ ὁράᾳς ὅ μοι υἱὸς ἐπέπταρε πᾶσιν ἔπεσσι;
- τῷ κε καὶ οὐκ ἀτελὴς θάνατος μνηστῆρσι γένοιτο
- πᾶσι μάλʼ, οὐδέ κέ τις θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξει.
- ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
- αἴ κʼ αὐτὸν γνώω νημερτέα πάντʼ ἐνέποντα,
- ἕσσω μιν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, εἵματα καλά.
- ὣς φάτο, βῆ δὲ συφορβός, ἐπεὶ τὸν μῦθον ἄκουσεν·
- ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ξεῖνε πάτερ, καλέει σε περίφρων Πηνελόπεια,
- μήτηρ Τηλεμάχοιο· μεταλλῆσαί τί ἑ θυμὸς
- ἀμφὶ πόσει κέλεται, καὶ κήδεά περ πεπαθυίῃ.
- εἰ δέ κέ σε γνώῃ νημερτέα πάντʼ ἐνέποντα,
- ἕσσει σε χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, τῶν σὺ μάλιστα
- χρηΐζεις· σῖτον δὲ καὶ αἰτίζων κατὰ δῆμον
- γαστέρα βοσκήσεις· δώσει δέ τοι ὅς κʼ ἐθέλῃσι.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·
- Εὔμαιʼ, αἶψά κʼ ἐγὼ νημερτέα πάντʼ ἐνέποιμι
- κούρῃ Ἰκαρίοιο, περίφρονι Πηνελοπείῃ·
- οἶδα γὰρ εὖ περὶ κείνου, ὁμὴν δʼ ἀνεδέγμεθʼ ὀϊζύν.
- ἀλλὰ μνηστήρων χαλεπῶν ὑποδείδιʼ ὅμιλον,
- τῶν ὕβρις τε βίη τε σιδήρεον οὐρανὸν ἵκει.
- καὶ γὰρ νῦν, ὅτε μʼ οὗτος ἀνὴρ κατὰ δῶμα κιόντα
- οὔ τι κακὸν ῥέξαντα βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν,
- οὔτε τι Τηλέμαχος τό γʼ ἐπήρκεσεν οὔτε τις ἄλλος.
- τῷ νῦν Πηνελόπειαν ἐνὶ μεγάροισιν ἄνωχθι