Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- κείμενον, ᾧ ῥʼ ἔπεχεν λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων·
- οἱ δʼ ἄλλοι πάντες δίδοσαν, πλῆσαν δʼ ἄρα πήρην
- σίτου καὶ κρειῶν· τάχα δὴ καὶ ἔμελλεν Ὀδυσσεὺς
- αὖτις ἐπʼ οὐδὸν ἰὼν προικὸς γεύσεσθαι Ἀχαιῶν·
- στῆ δὲ παρʼ Ἀντίνοον, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε·
- δός, φίλος· οὐ μέν μοι δοκέεις ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν
- ἔμμεναι, ἀλλʼ ὤριστος, ἐπεὶ βασιλῆϊ ἔοικας.
- τῷ σε χρὴ δόμεναι καὶ λώϊον ἠέ περ ἄλλοι
- σίτου· ἐγὼ δέ κέ σε κλείω κατʼ ἀπείρονα γαῖαν.
- καὶ γὰρ ἐγώ ποτε οἶκον ἐν ἀνθρώποισιν ἔναιον
- ὄλβιος ἀφνειὸν καὶ πολλάκι δόσκον ἀλήτῃ,
- τοίῳ ὁποῖος ἔοι καὶ ὅτευ κεχρημένος ἔλθοι·
- ἦσαν δὲ δμῶες μάλα μυρίοι ἄλλα τε πολλὰ
- οἷσίν τʼ εὖ ζώουσι καὶ ἀφνειοὶ καλέονται.
- ἀλλὰ Ζεὺς ἀλάπαξε Κρονίων—ἤθελε γάρ που—
- ὅς μʼ ἅμα ληϊστῆρσι πολυπλάγκτοισιν ἀνῆκεν
- Αἴγυπτόνδʼ ἰέναι, δολιχὴν ὁδόν, ὄφρʼ ἀπολοίμην.
- στῆσα δʼ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νέας ἀμφιελίσσας.
- ἔνθʼ ἦ τοι μὲν ἐγὼ κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
- αὐτοῦ πὰρ νήεσσι μένειν καὶ νῆας ἔρυσθαι,
- ὀπτῆρας δὲ κατὰ σκοπιὰς ὤτρυνα νέεσθαι.
- οἱ δʼ ὕβρει εἴξαντες, ἐπισπόμενοι μένεϊ σφῷ,
- αἶψα μάλʼ Αἰγυπτίων ἀνδρῶν περικαλλέας ἀγροὺς
- πόρθεον, ἐκ δὲ γυναῖκας ἄγον καὶ νήπια τέκνα,
- αὐτούς τʼ ἔκτεινον· τάχα δʼ ἐς πόλιν ἵκετʼ ἀϋτή.
- οἱ δὲ βοῆς ἀΐοντες ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφιν
- ἦλθον· πλῆτο δὲ πᾶν πεδίον πεζῶν τε καὶ ἵππων
- χαλκοῦ τε στεροπῆς· ἐν δὲ Ζεὺς τερπικέραυνος
- φύζαν ἐμοῖς ἑτάροισι κακὴν βάλεν, οὐδέ τις ἔτλη
- στῆναι ἐναντίβιον· περὶ γὰρ κακὰ πάντοθεν ἔστη.
- ἔνθʼ ἡμέων πολλοὺς μὲν ἀπέκτανον ὀξέϊ χαλκῷ,
- τοὺς δʼ ἄναγον ζωούς, σφίσιν ἐργάζεσθαι ἀνάγκῃ.
- αὐτὰρ ἔμʼ ἐς Κύπρον ξείνῳ δόσαν ἀντιάσαντι,
- Δμήτορι Ἰασίδῃ, ὃς Κύπρου ἶφι ἄνασσεν·
- ἔνθεν δὴ νῦν δεῦρο τόδʼ ἵκω πήματα πάσχων.
- τὸν δʼ αὖτʼ Ἀντίνοος ἀπαμείβετο φώνησέν τε·
- τίς δαίμων τόδε πῆμα προσήγαγε, δαιτὸς ἀνίην;
- στῆθʼ οὕτως ἐς μέσσον, ἐμῆς ἀπάνευθε τραπέζης,
- μὴ τάχα πικρὴν Αἴγυπτον καὶ Κύπρον ἵκηαι·
- ὥς τις θαρσαλέος καὶ ἀναιδής ἐσσι προΐκτης.
- ἑξείης πάντεσσι παρίστασαι· οἱ δὲ διδοῦσι
- μαψιδίως, ἐπεὶ οὔ τις ἐπίσχεσις οὐδʼ ἐλεητὺς
- ἀλλοτρίων χαρίσασθαι, ἐπεὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ.
- τὸν δʼ ἀναχωρήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- ὢ πόποι, οὐκ ἄρα σοί γʼ ἐπὶ εἴδεϊ καὶ φρένες ἦσαν·
- οὐ σύ γʼ ἂν ἐξ οἴκου σῷ ἐπιστάτῃ οὐδʼ ἅλα δοίης,
- ὃς νῦν ἀλλοτρίοισι παρήμενος οὔ τί μοι ἔτλης
- σίτου ἀποπροελὼν δόμεναι· τὰ δὲ πολλὰ πάρεστιν.
- ὣς ἔφατʼ, Ἀντίνοος δʼ ἐχολώσατο κηρόθι μᾶλλον,
- καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- νῦν δή σʼ οὐκέτι καλὰ διὲκ μεγάροιό γʼ ὀΐω
- ἂψ ἀναχωρήσειν, ὅτε δὴ καὶ ὀνείδεα βάζεις.
- ὣς ἄρʼ ἔφη, καὶ θρῆνυν ἑλὼν βάλε δεξιὸν ὦμον,
- πρυμνότατον κατὰ νῶτον· ὁ δʼ ἐστάθη ἠΰτε πέτρη
- ἔμπεδον, οὐδʼ ἄρα μιν σφῆλεν βέλος Ἀντινόοιο,
- ἀλλʼ ἀκέων κίνησε κάρη, κακὰ βυσσοδομεύων.
- ἂψ δʼ ὅ γʼ ἐπʼ οὐδὸν ἰὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, κὰδ δʼ ἄρα πήρην
- θῆκεν ἐϋπλείην, μετὰ δὲ μνηστῆρσιν ἔειπε·
- κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγακλειτῆς βασιλείης,
- ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.
- οὐ μὰν οὔτʼ ἄχος ἐστὶ μετὰ φρεσὶν οὔτε τι πένθος,
- ὁππότʼ ἀνὴρ περὶ οἷσι μαχειόμενος κτεάτεσσι
- βλήεται, ἢ περὶ βουσὶν ἢ ἀργεννῇς ὀΐεσσιν·
- αὐτὰρ ἔμʼ Ἀντίνοος βάλε γαστέρος εἵνεκα λυγρῆς,
- οὐλομένης, ἣ πολλὰ κάκʼ ἀνθρώποισι δίδωσιν.
- ἀλλʼ εἴ που πτωχῶν γε θεοὶ καὶ Ἐρινύες εἰσίν,
- Ἀντίνοον πρὸ γάμοιο τέλος θανάτοιο κιχείη.
- τὸν δʼ αὖτʼ Ἀντίνοος προσέφη, Εὐπείθεος υἱός·
- ἔσθιʼ ἕκηλος, ξεῖνε, καθήμενος, ἢ ἄπιθʼ ἄλλῃ,
- μή σε νέοι διὰ δώματʼ ἐρύσσωσʼ, οἷʼ ἀγορεύεις,
- ἢ ποδὸς ἢ καὶ χειρός, ἀποδρύψωσι δὲ πάντα.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ὑπερφιάλως νεμέσησαν·
- ὧδε δέ τις εἴπεσκε νέων ὑπερηνορεόντων·
- Ἀντίνοʼ, οὐ μὲν κάλʼ ἔβαλες δύστηνον ἀλήτην,
- οὐλόμενʼ, εἰ δή πού τις ἐπουράνιος θεός ἐστιν.
- καί τε θεοὶ ξείνοισιν ἐοικότες ἀλλοδαποῖσι,
- παντοῖοι τελέθοντες, ἐπιστρωφῶσι πόληας,
- ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ εὐνομίην ἐφορῶντες.
- ὣς ἄρʼ ἔφαν μνηστῆρες, ὁ δʼ οὐκ ἐμπάζετο μύθων.
- Τηλέμαχος δʼ ἐν μὲν κραδίῃ μέγα πένθος ἄεξε
- βλημένου, οὐδʼ ἄρα δάκρυ χαμαὶ βάλεν ἐκ βλεφάροιϊν,
- ἀλλʼ ἀκέων κίνησε κάρη, κακὰ βυσσοδομεύων.
- τοῦ δʼ ὡς οὖν ἤκουσε περίφρων Πηνελόπεια
- βλημένου ἐν μεγάρῳ, μετʼ ἄρα δμῳῇσιν ἔειπεν·
- αἴθʼ οὕτως αὐτόν σε βάλοι κλυτότοξος Ἀπόλλων.
- τὴν δʼ αὖτʼ Εὐρυνόμη ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·
- εἰ γὰρ ἐπʼ ἀρῇσιν τέλος ἡμετέρῃσι γένοιτο·
- οὐκ ἄν τις τούτων γε ἐΰθρονον Ἠῶ ἵκοιτο.
- τὴν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- μαῖʼ, ἐχθροὶ μὲν πάντες, ἐπεὶ κακὰ μηχανόωνται·
- Ἀντίνοος δὲ μάλιστα μελαίνῃ κηρὶ ἔοικε.
- ξεῖνός τις δύστηνος ἀλητεύει κατὰ δῶμα
- ἀνέρας αἰτίζων· ἀχρημοσύνη γὰρ ἀνώγει·
- ἔνθʼ ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησάν τʼ ἔδοσάν τε,
- οὗτος δὲ θρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὦμον.
- ἡ μὲν ἄρʼ ὣς ἀγόρευε μετὰ δμῳῇσι γυναιξίν,
- ἡμένη ἐν θαλάμῳ· ὁ δʼ ἐδείπνεε δῖος Ὀδυσσεύς·
- ἡ δʼ ἐπὶ οἷ καλέσασα προσηύδα δῖον ὑφορβόν·
- ἔρχεο, δῖʼ Εὔμαιε, κιὼν τὸν ξεῖνον ἄνωχθι
- ἐλθέμεν, ὄφρα τί μιν προσπτύξομαι ἠδʼ ἐρέωμαι
- εἴ που Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἠὲ πέπυσται
- ἢ ἴδεν ὀφθαλμοῖσι· πολυπλάγκτῳ γὰρ ἔοικε.
- τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα
- εἰ γάρ τοι, βασίλεια, σιωπήσειαν Ἀχαιοί·
- οἷʼ ὅ γε μυθεῖται, θέλγοιτό κέ τοι φίλον ἦτορ.
- τρεῖς γὰρ δή μιν νύκτας ἔχον, τρία δʼ ἤματʼ ἔρυξα
- ἐν κλισίῃ· πρῶτον γὰρ ἔμʼ ἵκετο νηὸς ἀποδράς·
- ἀλλʼ οὔ πω κακότητα διήνυσεν ἣν ἀγορεύων.
- ὡς δʼ ὅτʼ ἀοιδὸν ἀνὴρ ποτιδέρκεται, ὅς τε θεῶν ἒξ
- ἀείδει δεδαὼς ἔπεʼ ἱμερόεντα βροτοῖσι,
- τοῦ δʼ ἄμοτον μεμάασιν ἀκουέμεν, ὁππότʼ ἀείδῃ·
- ὣς ἐμὲ κεῖνος ἔθελγε παρήμενος ἐν μεγάροισι.
- φησὶ δʼ Ὀδυσσῆος ξεῖνος πατρώϊος εἶναι,
- Κρήτῃ ναιετάων, ὅθι Μίνωος γένος ἐστίν.
- ἔνθεν δὴ νῦν δεῦρο τόδʼ ἵκετο πήματα πάσχων,
- προπροκυλινδόμενος· στεῦται δʼ Ὀδυσῆος ἀκοῦσαι,
- ἀγχοῦ, Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ,
- ζωοῦ· πολλὰ δʼ ἄγει κειμήλια ὅνδε δόμονδε.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- ἔρχεο, δεῦρο κάλεσσον, ἵνʼ ἀντίον αὐτὸς ἐνίσπῃ.
- οὗτοι δʼ ἠὲ θύρῃσι καθήμενοι ἑψιαάσθων.
- ἢ αὐτοῦ κατὰ δώματʼ, ἐπεί σφισι θυμὸς ἐΰφρων.
- αὐτῶν μὲν γὰρ κτήματʼ ἀκήρατα κεῖτʼ ἐνὶ οἴκῳ,
- σῖτος καὶ μέθυ ἡδύ· τὰ μὲν οἰκῆες ἔδουσιν,
- οἱ δʼ εἰς ἡμέτερον πωλεύμενοι ἤματα πάντα,
- βοῦς ἱερεύοντες καὶ ὄϊς καὶ πίονας αἶγας,
- εἰλαπινάζουσιν πίνουσί τε αἴθοπα οἶνον,
- μαψιδίως· τὰ δὲ πολλὰ κατάνεται. οὐ γὰρ ἔπʼ ἀνήρ,
- οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσκεν, ἀρὴν ἀπὸ οἴκου ἀμῦναι.
- εἰ δʼ Ὀδυσεὺς ἔλθοι καὶ ἵκοιτʼ ἐς πατρίδα γαῖαν,
- αἶψά κε σὺν ᾧ παιδὶ βίας ἀποτίσεται ἀνδρῶν.
- ὣς φάτο, Τηλέμαχος δὲ μέγʼ ἔπταρεν, ἀμφὶ δὲ δῶμα
- σμερδαλέον κονάβησε· γέλασσε δὲ Πηνελόπεια,
- αἶψα δʼ ἄρʼ Εὔμαιον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ἔρχεό μοι, τὸν ξεῖνον ἐναντίον ὧδε κάλεσσον.
- οὐχ ὁράᾳς ὅ μοι υἱὸς ἐπέπταρε πᾶσιν ἔπεσσι;
- τῷ κε καὶ οὐκ ἀτελὴς θάνατος μνηστῆρσι γένοιτο
- πᾶσι μάλʼ, οὐδέ κέ τις θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξει.
- ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·
- αἴ κʼ αὐτὸν γνώω νημερτέα πάντʼ ἐνέποντα,
- ἕσσω μιν χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, εἵματα καλά.
- ὣς φάτο, βῆ δὲ συφορβός, ἐπεὶ τὸν μῦθον ἄκουσεν·
- ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ξεῖνε πάτερ, καλέει σε περίφρων Πηνελόπεια,
- μήτηρ Τηλεμάχοιο· μεταλλῆσαί τί ἑ θυμὸς
- ἀμφὶ πόσει κέλεται, καὶ κήδεά περ πεπαθυίῃ.
- εἰ δέ κέ σε γνώῃ νημερτέα πάντʼ ἐνέποντα,
- ἕσσει σε χλαῖνάν τε χιτῶνά τε, τῶν σὺ μάλιστα
- χρηΐζεις· σῖτον δὲ καὶ αἰτίζων κατὰ δῆμον
- γαστέρα βοσκήσεις· δώσει δέ τοι ὅς κʼ ἐθέλῃσι.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·
- Εὔμαιʼ, αἶψά κʼ ἐγὼ νημερτέα πάντʼ ἐνέποιμι
- κούρῃ Ἰκαρίοιο, περίφρονι Πηνελοπείῃ·
- οἶδα γὰρ εὖ περὶ κείνου, ὁμὴν δʼ ἀνεδέγμεθʼ ὀϊζύν.
- ἀλλὰ μνηστήρων χαλεπῶν ὑποδείδιʼ ὅμιλον,
- τῶν ὕβρις τε βίη τε σιδήρεον οὐρανὸν ἵκει.
- καὶ γὰρ νῦν, ὅτε μʼ οὗτος ἀνὴρ κατὰ δῶμα κιόντα
- οὔ τι κακὸν ῥέξαντα βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν,
- οὔτε τι Τηλέμαχος τό γʼ ἐπήρκεσεν οὔτε τις ἄλλος.
- τῷ νῦν Πηνελόπειαν ἐνὶ μεγάροισιν ἄνωχθι
- μεῖναι, ἐπειγομένην περ, ἐς ἠέλιον καταδύντα·
- καὶ τότε μʼ εἰρέσθω πόσιος πέρι νόστιμον ἦμαρ,
- ἀσσοτέρω καθίσασα παραὶ πυρί· εἵματα γάρ τοι
- λύγρʼ ἔχω· οἶσθα καὶ αὐτός, ἐπεί σε πρῶθʼ ἱκέτευσα.
- ὣς φάτο, βῆ δὲ συφορβός, ἐπεὶ τὸν μῦθον ἄκουσε.
- τὸν δʼ ὑπὲρ οὐδοῦ βάντα προσηύδα Πηνελόπεια·
- οὐ σύ γʼ ἄγεις, Εὔμαιε· τί τοῦτʼ ἐνόησεν ἀλήτης;
- ἦ τινά που δείσας ἐξαίσιον ἦε καὶ ἄλλως
- αἰδεῖται κατὰ δῶμα; κακὸς δʼ αἰδοῖος ἀλήτης.
- τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφης, Εὔμαιε συβῶτα·
- μυθεῖται κατὰ μοῖραν, ἅ πέρ κʼ οἴοιτο καὶ ἄλλος,
- ὕβριν ἀλυσκάζων ἀνδρῶν ὑπερηνορεόντων.
- ἀλλά σε μεῖναι ἄνωγεν ἐς ἠέλιον καταδύντα.
- καὶ δὲ σοὶ ὧδʼ αὐτῇ πολὺ κάλλιον, ὦ βασίλεια,
- οἴην πρὸς ξεῖνον φάσθαι ἔπος ἠδʼ ἐπακοῦσαι.
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
- οὐκ ἄφρων ὁ ξεῖνος· ὀΐεται, ὥς περ ἂν εἴη·
- οὐ γάρ πού τινες ὧδε καταθνητῶν ἀνθρώπων
- ἀνέρες ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωνται.
- ἡ μὲν ἄρʼ ὣς ἀγόρευεν, ὁ δʼ ᾤχετο δῖος ὑφορβὸς
- μνηστήρων ἐς ὅμιλον, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.
- αἶψα δὲ Τηλέμαχον ἔπεα πτερόεντα προσηύδα,
- ἄγχι σχὼν κεφαλήν, ἵνα μὴ πευθοίαθʼ οἱ ἄλλοι·
- ὦ φίλʼ, ἐγὼ μὲν ἄπειμι, σύας καὶ κεῖνα φυλάξων,
- σὸν καὶ ἐμὸν βίοτον· σοὶ δʼ ἐνθάδε πάντα μελόντων.
- αὐτὸν μέν σε πρῶτα σάω, καὶ φράζεο θυμῷ
- μή τι πάθῃς· πολλοὶ δὲ κακὰ φρονέουσιν Ἀχαιῶν,
- τοὺς Ζεὺς ἐξολέσειε πρὶν ἡμῖν πῆμα γενέσθαι.
- τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
- ἔσσεται οὕτως, ἄττα· σὺ δʼ ἔρχεο δειελιήσας·
- ἠῶθεν δʼ ἰέναι καὶ ἄγειν ἱερήϊα καλά·
- αὐτὰρ ἐμοὶ τάδε πάντα καὶ ἀθανάτοισι μελήσει.
- ὣς φάθʼ, ὁ δʼ αὖτις ἄρʼ ἕζετʼ ἐϋξέστου ἐπὶ δίφρου,
- πλησάμενος δʼ ἄρα θυμὸν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος
- βῆ ῥʼ ἴμεναι μεθʼ ὕας, λίπε δʼ ἕρκεά τε μέγαρόν τε,
- πλεῖον δαιτυμόνων· οἱ δʼ ὀρχηστυῖ καὶ ἀοιδῇ
- τέρποντʼ· ἤδη γὰρ καὶ ἐπήλυθε δείελον ἦμαρ.
- ἦλθε δʼ ἐπὶ πτωχὸς πανδήμιος, ὃς κατὰ ἄστυ
- πτωχεύεσκʼ Ἰθάκης, μετὰ δʼ ἔπρεπε γαστέρι μάργῃ
- ἀζηχὲς φαγέμεν καὶ πιέμεν· οὐδέ οἱ ἦν ἲς
- οὐδὲ βίη, εἶδος δὲ μάλα μέγας ἦν ὁράασθαι.
- Ἀρναῖος δʼ ὄνομʼ ἔσκε· τὸ γὰρ θέτο πότνια μήτηρ
- ἐκ γενετῆς· Ἶρον δὲ νέοι κίκλησκον ἅπαντες,
- οὕνεκʼ ἀπαγγέλλεσκε κιών, ὅτε πού τις ἀνώγοι·
- ὅς ῥʼ ἐλθὼν Ὀδυσῆα διώκετο οἷο δόμοιο,
- καί μιν νεικείων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- εἶκε, γέρον, προθύρου, μὴ δὴ τάχα καὶ ποδὸς ἕλκῃ.
- οὐκ ἀΐεις ὅτι δή μοι ἐπιλλίζουσιν ἅπαντες,
- ἑλκέμεναι δὲ κέλονται; ἐγὼ δʼ αἰσχύνομαι ἔμπης.
- ἀλλʼ ἄνα, μὴ τάχα νῶϊν ἔρις καὶ χερσὶ γένηται.
- τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- δαιμόνιʼ, οὔτε τί σε ῥέζω κακὸν οὔτʼ ἀγορεύω,
- οὔτε τινὰ φθονέω δόμεναι καὶ πόλλʼ ἀνελόντα.
- οὐδὸς δʼ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται, οὐδέ τί σε χρὴ
- ἀλλοτρίων φθονέειν· δοκέεις δέ μοι εἶναι ἀλήτης
- ὥς περ ἐγών, ὄλβον δὲ θεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν.
- χερσὶ δὲ μή τι λίην προκαλίζεο, μή με χολώσῃς,
- μή σε γέρων περ ἐὼν στῆθος καὶ χείλεα φύρσω
- αἵματος· ἡσυχίη δʼ ἂν ἐμοὶ καὶ μᾶλλον ἔτʼ εἴη
- αὔριον· οὐ μὲν γάρ τί σʼ ὑποστρέψεσθαι ὀΐω
- δεύτερον ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος.
- τὸν δὲ χολωσάμενος προσεφώνεεν Ἶρος ἀλήτης·
- ὢ πόποι, ὡς ὁ μολοβρὸς ἐπιτροχάδην ἀγορεύει,
- γρηῒ καμινοῖ ἶσος· ὃν ἂν κακὰ μητισαίμην
- κόπτων ἀμφοτέρῃσι, χαμαὶ δέ κε πάντας ὀδόντας
- γναθμῶν ἐξελάσαιμι συὸς ὣς ληϊβοτείρης.
- ζῶσαι νῦν, ἵνα πάντες ἐπιγνώωσι καὶ οἵδε
- μαρναμένους· πῶς δʼ ἂν σὺ νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχοιο;
- ὣς οἱ μὲν προπάροιθε θυράων ὑψηλάων
- οὐδοῦ ἔπι ξεστοῦ πανθυμαδὸν ὀκριόωντο.
- τοῖϊν δὲ ξυνέηχʼ ἱερὸν μένος Ἀντινόοιο,
- ἡδὺ δʼ ἄρʼ ἐκγελάσας μετεφώνει μνηστήρεσσιν·
- ὦ φίλοι, οὐ μέν πώ τι πάρος τοιοῦτον ἐτύχθη,
- οἵην τερπωλὴν θεὸς ἤγαγεν ἐς τόδε δῶμα.
- ὁ ξεῖνός τε καὶ Ἶρος ἐρίζετον ἀλλήλοιϊν
- χερσὶ μαχέσσασθαι· ἀλλὰ ξυνελάσσομεν ὦκα.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀνήϊξαν γελόωντες,
- ἀμφὶ δʼ ἄρα πτωχοὺς κακοείμονας ἠγερέθοντο.
- τοῖσιν δʼ Ἀντίνοος μετέφη, Εὐπείθεος υἱός·
- κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες, ὄφρα τι εἴπω.
- γαστέρες αἵδʼ αἰγῶν κέατʼ ἐν πυρί, τὰς ἐπὶ δόρπῳ
- κατθέμεθα κνίσης τε καὶ αἵματος ἐμπλήσαντες·
- ὁππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,
- τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσιν ἀναστὰς αὐτὸς ἑλέσθω·
- αἰεὶ αὖθʼ ἡμῖν μεταδαίσεται, οὐδέ τινʼ ἄλλον
- πτωχὸν ἔσω μίσγεσθαι ἐάσομεν αἰτήσοντα.
- ὣς ἔφατʼ Ἀντίνοος, τοῖσιν δʼ ἐπιήνδανε μῦθος.
- τοῖς δὲ δολοφρονέων μετέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·
- ὦ φίλοι, οὔ πως ἔστι νεωτέρῳ ἀνδρὶ μάχεσθαι
- ἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον· ἀλλά με γαστὴρ
- ὀτρύνει κακοεργός, ἵνα πληγῇσι δαμείω.
- ἀλλʼ ἄγε νῦν μοι πάντες ὀμόσσατε καρτερὸν ὅρκον,
- μή τις ἐπʼ Ἴρῳ ἦρα φέρων ἐμὲ χειρὶ βαρείῃ
- πλήξῃ ἀτασθάλλων, τούτῳ δέ με ἶφι δαμάσσῃ.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀπώμνυον ὡς ἐκέλευεν.
- αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὄμοσάν τε τελεύτησάν τε τὸν ὅρκον,
- τοῖς δʼ αὖτις μετέειφʼ ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο·
- ξεῖνʼ, εἴ σʼ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρ
- τοῦτον ἀλέξασθαι, τῶν δʼ ἄλλων μή τινʼ Ἀχαιῶν
- δείδιθʼ, ἐπεὶ πλεόνεσσι μαχήσεται ὅς κέ σε θείνῃ·
- ξεινοδόκος μὲν ἐγών, ἐπὶ δʼ αἰνεῖτον βασιλῆες,
- Ἀντίνοός τε καὶ Εὐρύμαχος, πεπνυμένω ἄμφω.
- ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνεον· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
- ζώσατο μὲν ῥάκεσιν περὶ μήδεα, φαῖνε δὲ μηροὺς
- καλούς τε μεγάλους τε, φάνεν δέ οἱ εὐρέες ὦμοι
- στήθεά τε στιβαροί τε βραχίονες· αὐτὰρ Ἀθήνη
- ἄγχι παρισταμένη μέλεʼ ἤλδανε ποιμένι λαῶν.
- μνηστῆρες δʼ ἄρα πάντες ὑπερφιάλως ἀγάσαντο·
- ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·
- ἦ τάχα Ἶρος Ἄϊρος ἐπίσπαστον κακὸν ἕξει,
- οἵην ἐκ ῥακέων ὁ γέρων ἐπιγουνίδα φαίνει.
- ὣς ἄρʼ ἔφαν, Ἴρῳ δὲ κακῶς ὠρίνετο θυμός.
- ἀλλὰ καὶ ὣς δρηστῆρες ἄγον ζώσαντες ἀνάγκῃ
- δειδιότα· σάρκες δὲ περιτρομέοντο μέλεσσιν.
- Ἀντίνοος δʼ ἐνένιπεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
- νῦν μὲν μήτʼ εἴης, βουγάϊε, μήτε γένοιο,
- εἰ δὴ τοῦτόν γε τρομέεις καὶ δείδιας αἰνῶς,
- ἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον, ἥ μιν ἱκάνει.
- ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·
- αἴ κέν σʼ οὗτος νικήσῃ κρείσσων τε γένηται,
- πέμψω σʼ ἤπειρόνδε, βαλὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ,
- εἰς Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων,
- ὅς κʼ ἀπὸ ῥῖνα τάμῃσι καὶ οὔατα νηλέϊ χαλκῷ,
- μήδεά τʼ ἐξερύσας δώῃ κυσὶν ὠμὰ δάσασθαι.
- ὣς φάτο, τῷ δʼ ἔτι μᾶλλον ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα.
- ἐς μέσσον δʼ ἄναγον· τὼ δʼ ἄμφω χεῖρας ἀνέσχον.