Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ὦ φίλοι, οὐκ ἂν ἐγώ γε κατακτείνειν ἐθέλοιμι
- Τηλέμαχον· δεινὸν δὲ γένος βασιλήϊόν ἐστιν
- κτείνειν· ἀλλὰ πρῶτα θεῶν εἰρώμεθα βουλάς.
- εἰ μέν κʼ αἰνήσωσι Διὸς μεγάλοιο θέμιστες,
- αὐτός τε κτενέω τούς τʼ ἄλλους πάντας ἀνώξω·
- εἰ δέ κʼ ἀποτρωπῶσι θεοί, παύσασθαι ἄνωγα.
- ὣς ἔφατʼ Ἀμφίνομος, τοῖσιν δʼ ἐπιήνδανε μῦθος.
- αὐτίκʼ ἔπειτʼ ἀνστάντες ἔβαν δόμον εἰς Ὀδυσῆος,
- ἐλθόντες δὲ καθῖζον ἐπὶ ξεστοῖσι θρόνοισιν.
- ἡ δʼ αὖτʼ ἄλλʼ ἐνόησε περίφρων Πηνελόπεια,
- μνηστήρεσσι φανῆναι ὑπέρβιον ὕβριν ἔχουσι.
- πεύθετο γὰρ οὗ παιδὸς ἐνὶ μεγάροισιν ὄλεθρον·
- κῆρυξ γὰρ οἱ ἔειπε Μέδων, ὃς ἐπεύθετο βουλάς.
- βῆ δʼ ἰέναι μέγαρόνδε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν.
- ἀλλʼ ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο δῖα γυναικῶν,
- στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο,
- ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα,
- Ἀντίνοον δʼ ἐνένιπεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·
- Ἀντίνοʼ, ὕβριν ἔχων, κακομήχανε, καὶ δέ σέ φασιν
- ἐν δήμῳ Ἰθάκης μεθʼ ὁμήλικας ἔμμεν ἄριστον
- βουλῇ καὶ μύθοισι· σὺ δʼ οὐκ ἄρα τοῖος ἔησθα.
- μάργε, τίη δὲ σὺ Τηλεμάχῳ θάνατόν τε μόρον τε
- ῥάπτεις, οὐδʼ ἱκέτας ἐμπάζεαι, οἷσιν ἄρα Ζεὺς
- μάρτυρος; οὐδʼ ὁσίη κακὰ ῥάπτειν ἀλλήλοισιν.
- ἦ οὐκ οἶσθʼ ὅτε δεῦρο πατὴρ τεὸς ἵκετο φεύγων,
- δῆμον ὑποδείσας; δὴ γὰρ κεχολώατο λίην,
- οὕνεκα ληϊστῆρσιν ἐπισπόμενος Ταφίοισιν
- ἤκαχε Θεσπρωτούς· οἱ δʼ ἡμῖν ἄρθμιοι ἦσαν·
- τόν ῥʼ ἔθελον φθῖσαι καὶ ἀπορραῖσαι φίλον ἦτορ
- ἠδὲ κατὰ ζωὴν φαγέειν μενοεικέα πολλήν·
- ἀλλʼ Ὀδυσεὺς κατέρυκε καὶ ἔσχεθεν ἱεμένους περ.
- τοῦ νῦν οἶκον ἄτιμον ἔδεις, μνάᾳ δὲ γυναῖκα
- παῖδά τʼ ἀποκτείνεις, ἐμὲ δὲ μεγάλως ἀκαχίζεις·
- ἀλλά σε παύσασθαι κέλομαι καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους.
- τὴν δʼ αὖτʼ Εὐρύμαχος, Πολύβου πάϊς, ἀντίον ηὔδα·
- κούρη Ἰκαρίοιο, περίφρον Πηνελόπεια,
- θάρσει· μή τοι ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μελόντων.
- οὐκ ἔσθʼ οὗτος ἀνὴρ οὐδʼ ἔσσεται οὐδὲ γένηται,
- ὅς κεν Τηλεμάχῳ σῷ υἱέϊ χεῖρας ἐποίσει
- ζώοντός γʼ ἐμέθεν καὶ ἐπὶ χθονὶ δερκομένοιο.
- ὧδε γὰρ ἐξερέω, καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται·
- αἶψά οἱ αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περὶ δουρὶ