Odyssey
Homer
Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.
- ὦ φίλʼ, ἐπεί σε πρῶτα κιχάνω τῷδʼ ἐνὶ χώρῳ,
- χαῖρέ τε καὶ μή μοί τι κακῷ νόῳ ἀντιβολήσαις,
- ἀλλὰ σάω μὲν ταῦτα, σάω δʼ ἐμέ· σοὶ γὰρ ἐγώ γε
- εὔχομαι ὥς τε θεῷ καί σευ φίλα γούναθʼ ἱκάνω.
- καί μοι τοῦτʼ ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρʼ ἐῢ εἰδῶ·
- τίς γῆ, τίς δῆμος, τίνες ἀνέρες ἐγγεγάασιν;
- ἦ πού τις νήσων εὐδείελος, ἦέ τις ἀκτὴ
- κεῖθʼ ἁλὶ κεκλιμένη ἐριβώλακος ἠπείροιο;
- τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
- νήπιός εἰς, ὦ ξεῖνʼ, ἢ τηλόθεν εἰλήλουθας,
- εἰ δὴ τήνδε τε γαῖαν ἀνείρεαι. οὐδέ τι λίην
- οὕτω νώνυμός ἐστιν· ἴσασι δέ μιν μάλα πολλοί,
- ἠμὲν ὅσοι ναίουσι πρὸς ἠῶ τʼ ἠέλιόν τε,
- ἠδʼ ὅσσοι μετόπισθε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα.
- ἦ τοι μὲν τρηχεῖα καὶ οὐχ ἱππήλατός ἐστιν,
- οὐδὲ λίην λυπρή, ἀτὰρ οὐδʼ εὐρεῖα τέτυκται.
- ἐν μὲν γάρ οἱ σῖτος ἀθέσφατος, ἐν δέ τε οἶνος
- γίγνεται· αἰεὶ δʼ ὄμβρος ἔχει τεθαλυῖά τʼ ἐέρση·
- αἰγίβοτος δʼ ἀγαθὴ καὶ βούβοτος· ἔστι μὲν ὕλη
- παντοίη, ἐν δʼ ἀρδμοὶ ἐπηετανοὶ παρέασι.
- τῷ τοι, ξεῖνʼ, Ἰθάκης γε καὶ ἐς Τροίην ὄνομʼ ἵκει,
- τήν περ τηλοῦ φασὶν Ἀχαιΐδος ἔμμεναι αἴης.
- ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
- χαίρων ᾗ γαίῃ πατρωΐῃ, ὥς οἱ ἔειπε
- Παλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διὸς, αἰγιόχοιο·
- καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- οὐδʼ ὅ γʼ ἀληθέα εἶπε, πάλιν δʼ ὅ γε λάζετο μῦθον,
- αἰεὶ ἐνὶ στήθεσσι νόον πολυκερδέα νωμῶν·
- πυνθανόμην Ἰθάκης γε καὶ ἐν Κρήτῃ εὐρείῃ,
- τηλοῦ ὑπὲρ πόντου· νῦν δʼ εἰλήλουθα καὶ αὐτὸς
- χρήμασι σὺν τοίσδεσσι· λιπὼν δʼ ἔτι παισὶ τοσαῦτα
- φεύγω, ἐπεὶ φίλον υἷα κατέκτανον Ἰδομενῆος,
- Ὀρσίλοχον πόδας ὠκύν, ὃς ἐν Κρήτῃ εὐρείῃ
- ἀνέρας ἀλφηστὰς νίκα ταχέεσσι πόδεσσιν,
- οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληΐδος ἤθελε πάσης
- Τρωϊάδος, τῆς εἵνεκʼ ἐγὼ πάθον ἄλγεα θυμῷ,
- ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων,
- οὕνεκʼ ἄρʼ οὐχ ᾧ πατρὶ χαριζόμενος θεράπευον
- δήμῳ ἔνι Τρώων, ἀλλʼ ἄλλων ἦρχον ἑταίρων.
- τὸν μὲν ἐγὼ κατιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρὶ
- ἀγρόθεν, ἐγγὺς ὁδοῖο λοχησάμενος σὺν ἑταίρῳ·
- νὺξ δὲ μάλα δνοφερὴ κάτεχʼ οὐρανόν, οὐδέ τις ἡμέας
- ἀνθρώπων ἐνόησε, λάθον δέ ἑ θυμὸν ἀπούρας.
- αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε κατέκτανον ὀξέϊ χαλκῷ,
- αὐτίκʼ ἐγὼν ἐπὶ νῆα κιὼν Φοίνικας ἀγαυοὺς
- ἐλλισάμην, καί σφιν μενοεικέα ληΐδα δῶκα·
- τούς μʼ ἐκέλευσα Πύλονδε καταστῆσαι καὶ ἐφέσσαι
- ἢ εἰς Ἤλιδα δῖαν, ὅθι κρατέουσιν Ἐπειοί.
- ἀλλʼ ἦ τοι σφέας κεῖθεν ἀπώσατο ἲς ἀνέμοιο
- πόλλʼ ἀεκαζομένους, οὐδʼ ἤθελον ἐξαπατῆσαι.
- κεῖθεν δὲ πλαγχθέντες ἱκάνομεν ἐνθάδε νυκτός.
- σπουδῇ δʼ ἐς λιμένα προερέσσαμεν, οὐδέ τις ἡμῖν