Odyssey

Homer

Homer. The Odyssey, Volume 1-2. Murray, A. T. (Augustus Taber), editor. London: William Heinmann; New York: G.P. Putnam's Sons, 1919.

  • ὣς οἱ μὲν κλαίοντες ἐέρχατο, τοῖσι δὲ Κίρκη
  • πάρ ῥʼ ἄκυλον βάλανόν τε βάλεν καρπόν τε κρανείης
  • ἔδμεναι, οἷα σύες χαμαιευνάδες αἰὲν ἔδουσιν.
  • Εὐρύλοχος δʼ αἶψʼ ἦλθε θοὴν ἐπὶ νῆα μέλαιναν
  • ἀγγελίην ἑτάρων ἐρέων καὶ ἀδευκέα πότμον.
  • οὐδέ τι ἐκφάσθαι δύνατο ἔπος ἱέμενός περ,
  • κῆρ ἄχεϊ μεγάλῳ βεβολημένος· ἐν δέ οἱ ὄσσε
  • δακρυόφιν πίμπλαντο, γόον δʼ ὠίετο θυμός.
  • ἀλλʼ ὅτε δή μιν πάντες ἀγασσάμεθʼ ἐξερέοντες,
  • καὶ τότε τῶν ἄλλων ἑτάρων κατέλεξεν ὄλεθρον·
  • ἤιομεν, ὡς ἐκέλευες, ἀνὰ δρυμά, φαίδιμʼ Ὀδυσσεῦ·
  • εὕρομεν ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα καλὰ
  • ξεστοῖσιν λάεσσι, περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ.
  • ἔνθα δέ τις μέγαν ἱστὸν ἐποιχομένη λίγʼ ἄειδεν,
  • ἢ θεὸς ἠὲ γυνή· τοὶ δὲ φθέγγοντο καλεῦντες.
  • ἡ δʼ αἶψʼ ἐξελθοῦσα θύρας ὤιξε φαεινὰς
  • καὶ κάλει· οἱ δʼ ἅμα πάντες ἀιδρείῃσιν ἕποντο·
  • αὐτὰρ ἐγὼν ὑπέμεινα, ὀισάμενος δόλον εἶναι.
  • οἱ δʼ ἅμʼ ἀιστώθησαν ἀολλέες, οὐδέ τις αὐτῶν
  • ἐξεφάνη· δηρὸν δὲ καθήμενος ἐσκοπίαζον.
  • ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ ἐγὼ περὶ μὲν ξίφος ἀργυρόηλον
  • ὤμοιιν βαλόμην, μέγα χάλκεον, ἀμφὶ δὲ τόξα·
  • τὸν δʼ ἂψ ἠνώγεα αὐτὴν ὁδὸν ἡγήσασθαι.
  • αὐτὰρ ὅ γʼ ἀμφοτέρῃσι λαβὼν ἐλλίσσετο γούνων
  • καί μʼ ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
  • μή μʼ ἄγε κεῖσʼ ἀέκοντα, διοτρεφές, ἀλλὰ λίπʼ αὐτοῦ.
  • οἶδα γάρ, ὡς οὔτʼ αὐτὸς ἐλεύσεαι οὔτε τινʼ ἄλλον
  • ἄξεις σῶν ἑτάρων. ἀλλὰ ξὺν τοίσδεσι θᾶσσον
  • φεύγωμεν· ἔτι γάρ κεν ἀλύξαιμεν κακὸν ἦμαρ.
  • ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
  • Εὐρύλοχʼ, ἦ τοι μὲν σὺ μένʼ αὐτοῦ τῷδʼ ἐνὶ χώρῳ
  • ἔσθων καὶ πίνων κοίλῃ παρὰ νηὶ μελαίνῃ·
  • αὐτὰρ ἐγὼν εἶμι, κρατερὴ δέ μοι ἔπλετʼ ἀνάγκη.
  • ὣς εἰπὼν παρὰ νηὸς ἀνήιον ἠδὲ θαλάσσης.
  • ἀλλʼ ὅτε δὴ ἄρʼ ἔμελλον ἰὼν ἱερὰς ἀνὰ βήσσας
  • Κίρκης ἵξεσθαι πολυφαρμάκου ἐς μέγα δῶμα,
  • ἔνθα μοι Ἑρμείας χρυσόρραπις ἀντεβόλησεν
  • ἐρχομένῳ πρὸς δῶμα, νεηνίῃ ἀνδρὶ ἐοικώς,
  • πρῶτον ὑπηνήτῃ, τοῦ περ χαριεστάτη ἥβη·
  • ἔν τʼ ἄρα μοι φῦ χειρί, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·
  • πῇ δὴ αὖτʼ, ὦ δύστηνε, διʼ ἄκριας ἔρχεαι οἶος,
  • χώρου ἄιδρις ἐών; ἕταροι δέ τοι οἵδʼ ἐνὶ Κίρκης
  • ἔρχαται ὥς τε σύες πυκινοὺς κευθμῶνας ἔχοντες.
  • ἦ τοὺς λυσόμενος δεῦρʼ ἔρχεαι; οὐδέ σέ φημι
  • αὐτὸν νοστήσειν, μενέεις δὲ σύ γʼ, ἔνθα περ ἄλλοι.
  • ἀλλʼ ἄγε δή σε κακῶν ἐκλύσομαι ἠδὲ σαώσω.
  • τῆ, τόδε φάρμακον ἐσθλὸν ἔχων ἐς δώματα Κίρκης
  • ἔρχευ, ὅ κέν τοι κρατὸς ἀλάλκῃσιν κακὸν ἦμαρ.
  • πάντα δέ τοι ἐρέω ὀλοφώια δήνεα Κίρκης.
  • τεύξει τοι κυκεῶ, βαλέει δʼ ἐν φάρμακα σίτῳ.
  • ἀλλʼ οὐδʼ ὣς θέλξαι σε δυνήσεται· οὐ γὰρ ἐάσει
  • φάρμακον ἐσθλόν, ὅ τοι δώσω, ἐρέω δὲ ἕκαστα.
  • ὁππότε κεν Κίρκη σʼ ἐλάσῃ περιμήκεϊ ῥάβδῳ,