Iliad
Homer
Homer. Homeri Opera, Volumes 1-2. Monro, D. B. (David Binning), editor; Allen, Thomas W. (Thomas William), editor. Oxford: Clarendon Press, 1908-1920.
- ἢ κόρυθʼ ἠὲ σάκος, τό οἱ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον,
- τὸν δέ κε Πηλεΐδης σχεδὸν ἄορι θυμὸν ἀπηύρα,
- εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
- αὐτίκα δʼ ἀθανάτοισι θεοῖς μετὰ μῦθον ἔειπεν·
- ὢ πόποι ἦ μοι ἄχος μεγαλήτορος Αἰνείαο,
- ὃς τάχα Πηλεΐωνι δαμεὶς Ἄϊδος δὲ κάτεισι
- πειθόμενος μύθοισιν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο
- νήπιος, οὐδέ τί οἱ χραισμήσει λυγρὸν ὄλεθρον.
- ἀλλὰ τί ἢ νῦν οὗτος ἀναίτιος ἄλγεα πάσχει
- μὰψ ἕνεκʼ ἀλλοτρίων ἀχέων, κεχαρισμένα δʼ αἰεὶ
- δῶρα θεοῖσι δίδωσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν;
- ἀλλʼ ἄγεθʼ ἡμεῖς πέρ μιν ὑπὲκ θανάτου ἀγάγωμεν,
- μή πως καὶ Κρονίδης κεχολώσεται, αἴ κεν Ἀχιλλεὺς
- τόνδε κατακτείνῃ· μόριμον δέ οἵ ἐστʼ ἀλέασθαι,
- ὄφρα μὴ ἄσπερμος γενεὴ καὶ ἄφαντος ὄληται
- Δαρδάνου, ὃν Κρονίδης περὶ πάντων φίλατο παίδων
- οἳ ἕθεν ἐξεγένοντο γυναικῶν τε θνητάων.
- ἤδη γὰρ Πριάμου γενεὴν ἔχθηρε Κρονίων·
- νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξει
- καὶ παίδων παῖδες, τοί κεν μετόπισθε γένωνται.
- τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·
- ἐννοσίγαιʼ, αὐτὸς σὺ μετὰ φρεσὶ σῇσι νόησον
- Αἰνείαν ἤ κέν μιν ἐρύσσεαι ἦ κεν ἐάσῃς
- Πηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμήμεναι, ἐσθλὸν ἐόντα.
- ἤτοι μὲν γὰρ νῶϊ πολέας ὠμόσσαμεν ὅρκους
- πᾶσι μετʼ ἀθανάτοισιν ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη
- μή ποτʼ ἐπὶ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ,
- μηδʼ ὁπότʼ ἂν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηται
- καιομένη, καίωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν.
- αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
- βῆ ῥʼ ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀνὰ κλόνον ἐγχειάων,
- ἷξε δʼ ὅθʼ Αἰνείας ἠδʼ ὃ κλυτὸς ἦεν Ἀχιλλεύς.
- αὐτίκα τῷ μὲν ἔπειτα κατʼ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλὺν
- Πηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ· ὃ δὲ μελίην εὔχαλκον
- ἀσπίδος ἐξέρυσεν μεγαλήτορος Αἰνείαο·
- καὶ τὴν μὲν προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἔθηκεν,
- Αἰνείαν δʼ ἔσσευεν ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἀείρας.
- πολλὰς δὲ στίχας ἡρώων, πολλὰς δὲ καὶ ἵππων
- Αἰνείας ὑπερᾶλτο θεοῦ ἀπὸ χειρὸς ὀρούσας,
- ἷξε δʼ ἐπʼ ἐσχατιὴν πολυάϊκος πολέμοιο,
- ἔνθά τε Καύκωνες πόλεμον μέτα θωρήσσοντο.
- τῷ δὲ μάλʼ ἐγγύθεν ἦλθε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
- καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- Αἰνεία, τίς σʼ ὧδε θεῶν ἀτέοντα κελεύει
- ἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι,
- ὃς σεῦ ἅμα κρείσσων καὶ φίλτερος ἀθανάτοισιν;
- ἀλλʼ ἀναχωρῆσαι ὅτε κεν συμβλήσεαι αὐτῷ,
- μὴ καὶ ὑπὲρ μοῖραν δόμον Ἄϊδος εἰσαφίκηαι.
- αὐτὰρ ἐπεί κʼ Ἀχιλεὺς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ,
- θαρσήσας δὴ ἔπειτα μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι·
- οὐ μὲν γάρ τίς σʼ ἄλλος Ἀχαιῶν ἐξεναρίξει.
- ὣς εἰπὼν λίπεν αὐτόθʼ, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.
- αἶψα δʼ ἔπειτʼ Ἀχιλῆος ἀπʼ ὀφθαλμῶν σκέδασʼ ἀχλὺν
- θεσπεσίην· ὃ δʼ ἔπειτα μέγʼ ἔξιδεν ὀφθαλμοῖσιν,
- ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
- ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·
- ἔγχος μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονός, οὐδέ τι φῶτα
- λεύσσω, τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων.
- ἦ ῥα καὶ Αἰνείας φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσιν
- ἦεν· ἀτάρ μιν ἔφην μὰψ αὔτως εὐχετάασθαι.
- ἐρρέτω· οὔ οἱ θυμὸς ἐμεῦ ἔτι πειρηθῆναι
- ἔσσεται, ὃς καὶ νῦν φύγεν ἄσμενος ἐκ θανάτοιο.
- ἀλλʼ ἄγε δὴ Δαναοῖσι φιλοπτολέμοισι κελεύσας
- τῶν ἄλλων Τρώων πειρήσομαι ἀντίος ἐλθών.
- ἦ, καὶ ἐπὶ στίχας ἆλτο, κέλευε δὲ φωτὶ ἑκάστῳ·
- μηκέτι νῦν Τρώων ἑκὰς ἕστατε δῖοι Ἀχαιοί,
- ἀλλʼ ἄγʼ ἀνὴρ ἄντʼ ἀνδρὸς ἴτω, μεμάτω δὲ μάχεσθαι.
- ἀργαλέον δέ μοί ἐστι καὶ ἰφθίμῳ περ ἐόντι
- τοσσούσδʼ ἀνθρώπους ἐφέπειν καὶ πᾶσι μάχεσθαι·
- οὐδέ κʼ Ἄρης, ὅς περ θεὸς ἄμβροτος, οὐδέ κʼ Ἀθήνη
- τοσσῆσδʼ ὑσμίνης ἐφέποι στόμα καὶ πονέοιτο·
- ἀλλʼ ὅσσον μὲν ἐγὼ δύναμαι χερσίν τε ποσίν τε
- καὶ σθένει, οὔ μʼ ἔτι φημὶ μεθησέμεν οὐδʼ ἠβαιόν,
- ἀλλὰ μάλα στιχὸς εἶμι διαμπερές, οὐδέ τινʼ οἴω
- Τρώων χαιρήσειν, ὅς τις σχεδὸν ἔγχεος ἔλθῃ.
- ὣς φάτʼ ἐποτρύνων· Τρώεσσι δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ
- κέκλεθʼ ὁμοκλήσας, φάτο δʼ ἴμεναι ἄντʼ Ἀχιλῆος·
- Τρῶες ὑπέρθυμοι μὴ δείδιτε Πηλεΐωνα.
- καί κεν ἐγὼ ἐπέεσσι καὶ ἀθανάτοισι μαχοίμην,
- ἔγχεϊ δʼ ἀργαλέον, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.
- οὐδʼ Ἀχιλεὺς πάντεσσι τέλος μύθοις ἐπιθήσει,
- ἀλλὰ τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ καὶ μεσσηγὺ κολούει.
- τοῦ δʼ ἐγὼ ἀντίος εἶμι καὶ εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικεν,
- εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικε, μένος δʼ αἴθωνι σιδήρῳ.
- ὣς φάτʼ ἐποτρύνων, οἳ δʼ ἀντίοι ἔγχεʼ ἄειραν
- Τρῶες· τῶν δʼ ἄμυδις μίχθη μένος, ὦρτο δʼ ἀϋτή.
- καὶ τότʼ ἄρʼ Ἕκτορα εἶπε παραστὰς Φοῖβος Ἀπόλλων·
- Ἕκτορ μηκέτι πάμπαν Ἀχιλλῆϊ προμάχιζε,
- ἀλλὰ κατὰ πληθύν τε καὶ ἐκ φλοίσβοιο δέδεξο,
- μή πώς σʼ ἠὲ βάλῃ ἠὲ σχεδὸν ἄορι τύψῃ.
- ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ αὖτις ἐδύσετο οὐλαμὸν ἀνδρῶν
- ταρβήσας, ὅτʼ ἄκουσε θεοῦ ὄπα φωνήσαντος.
- ἐν δʼ Ἀχιλεὺς Τρώεσσι θόρε φρεσὶν εἱμένος ἀλκὴν
- σμερδαλέα ἰάχων, πρῶτον δʼ ἕλεν Ἰφιτίωνα
- ἐσθλὸν Ὀτρυντεΐδην πολέων ἡγήτορα λαῶν,
- ὃν νύμφη τέκε νηῒς Ὀτρυντῆϊ πτολιπόρθῳ
- Τμώλῳ ὕπο νιφόεντι Ὕδης ἐν πίονι δήμῳ·
- τὸν δʼ ἰθὺς μεμαῶτα βάλʼ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεὺς
- μέσσην κὰκ κεφαλήν· ἣ δʼ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη,
- δούπησεν δὲ πεσών, ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·
- κεῖσαι Ὀτρυντεΐδη πάντων ἐκπαγλότατʼ ἀνδρῶν·
- ἐνθάδε τοι θάνατος, γενεὴ δέ τοί ἐστʼ ἐπὶ λίμνῃ
- Γυγαίῃ, ὅθι τοι τέμενος πατρώϊόν ἐστιν
- Ὕλλῳ ἐπʼ ἰχθυόεντι καὶ Ἕρμῳ δινήεντι.
- ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
- τὸν μὲν Ἀχαιῶν ἵπποι ἐπισσώτροις δατέοντο
- πρώτῃ ἐν ὑσμίνῃ· ὃ δʼ ἐπʼ αὐτῷ Δημολέοντα
- ἐσθλὸν ἀλεξητῆρα μάχης Ἀντήνορος υἱὸν
- νύξε κατὰ κρόταφον, κυνέης διὰ χαλκοπαρῄου.
- οὐδʼ ἄρα χαλκείη κόρυς ἔσχεθεν, ἀλλὰ διʼ αὐτῆς
- αἰχμὴ ἱεμένη ῥῆξʼ ὀστέον, ἐγκέφαλος δὲ
- ἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.
- Ἱπποδάμαντα δʼ ἔπειτα καθʼ ἵππων ἀΐξαντα
- πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρί.
- αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἄϊσθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦρος
- ἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα
- κούρων ἑλκόντων· γάνυται δέ τε τοῖς ἐνοσίχθων·
- ὣς ἄρα τόν γʼ ἐρυγόντα λίπʼ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ·
- αὐτὰρ ὃ βῆ σὺν δουρὶ μετʼ ἀντίθεον Πολύδωρον
- Πριαμίδην. τὸν δʼ οὔ τι πατὴρ εἴασκε μάχεσθαι,
- οὕνεκά οἱ μετὰ παισὶ νεώτατος ἔσκε γόνοιο,
- καί οἱ φίλτατος ἔσκε, πόδεσσι δὲ πάντας ἐνίκα
- δὴ τότε νηπιέῃσι ποδῶν ἀρετὴν ἀναφαίνων
- θῦνε διὰ προμάχων, εἷος φίλον ὤλεσε θυμόν.
- τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
- νῶτα παραΐσσοντος, ὅθι ζωστῆρος ὀχῆες
- χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ·
- ἀντικρὺ δὲ διέσχε παρʼ ὀμφαλὸν ἔγχεος αἰχμή,
- γνὺξ δʼ ἔριπʼ οἰμώξας, νεφέλη δέ μιν ἀμφεκάλυψε
- κυανέη, προτὶ οἷ δʼ ἔλαβʼ ἔντερα χερσὶ λιασθείς.
- Ἕκτωρ δʼ ὡς ἐνόησε κασίγνητον Πολύδωρον
- ἔντερα χερσὶν ἔχοντα λιαζόμενον ποτὶ γαίη
- κάρ ῥά οἱ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτλη
- δηρὸν ἑκὰς στρωφᾶσθʼ, ἀλλʼ ἀντίος ἦλθʼ Ἀχιλῆϊ
- ὀξὺ δόρυ κραδάων φλογὶ εἴκελος· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
- ὡς εἶδʼ, ὣς ἀνεπᾶλτο, καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
- ἐγγὺς ἀνὴρ ὃς ἐμόν γε μάλιστʼ ἐσεμάσσατο θυμόν,
- ὅς μοι ἑταῖρον ἔπεφνε τετιμένον· οὐδʼ ἂν ἔτι δὴν
- ἀλλήλους πτώσσοιμεν ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρας.
- ἦ, καὶ ὑπόδρα ἰδὼν προσεφώνεεν Ἕκτορα δῖον·
- ἆσσον ἴθʼ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι.
- τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
- Πηλεΐδη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣς
- ἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸς
- ἠμὲν κερτομίας ἠδʼ αἴσυλα μυθήσασθαι.
- οἶδα δʼ ὅτι σὺ μὲν ἐσθλός, ἐγὼ δὲ σέθεν πολὺ χείρων.
- ἀλλʼ ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται,
- αἴ κέ σε χειρότερός περ ἐὼν ἀπὸ θυμὸν ἕλωμαι
- δουρὶ βαλών, ἐπεὶ ἦ καὶ ἐμὸν βέλος ὀξὺ πάροιθεν.
- ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δόρυ, καὶ τό γʼ Ἀθήνη
- πνοιῇ Ἀχιλλῆος πάλιν ἔτραπε κυδαλίμοιο
- ἦκα μάλα ψύξασα· τὸ δʼ ἂψ ἵκεθʼ Ἕκτορα δῖον,
- αὐτοῦ δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς
- ἐμμεμαὼς ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων,
- σμερδαλέα ἰάχων· τὸν δʼ ἐξήρπαξεν Ἀπόλλων
- ῥεῖα μάλʼ ὥς τε θεός, ἐκάλυψε δʼ ἄρʼ ἠέρι πολλῇ.
- τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἐπόρουσε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
- ἔγχεϊ χαλκείῳ, τρὶς δʼ ἠέρα τύψε βαθεῖαν.
- ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,
- δεινὰ δʼ ὁμοκλήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον κύον· ἦ τέ τοι ἄγχι
- ἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σʼ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,
- ᾧ μέλλεις εὔχεσθαι ἰὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων.
- ἦ θήν σʼ ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσας,
- εἴ πού τις καὶ ἔμοιγε θεῶν ἐπιτάρροθός ἐστι.
- νῦν αὖ τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω.
- ὣς εἰπὼν Δρύοπʼ οὖτα κατʼ αὐχένα μέσσον ἄκοντι·
- ἤριπε δὲ προπάροιθε ποδῶν· ὃ δὲ τὸν μὲν ἔασε,
- Δημοῦχον δὲ Φιλητορίδην ἠΰν τε μέγαν τε
- κὰγ γόνυ δουρὶ βαλὼν ἠρύκακε. τὸν μὲν ἔπειτα
- οὐτάζων ξίφεϊ μεγάλῳ ἐξαίνυτο θυμόν·
- αὐτὰρ ὃ Λαόγονον καὶ Δάρδανον υἷε Βίαντος
- ἄμφω ἐφορμηθεὶς ἐξ ἵππων ὦσε χαμᾶζε,
- τὸν μὲν δουρὶ βαλών, τὸν δὲ σχεδὸν ἄορι τύψας.
- Τρῶα δʼ Ἀλαστορίδην, ὃ μὲν ἀντίος ἤλυθε γούνων,
- εἴ πώς εὑ πεφίδοιτο λαβὼν καὶ ζωὸν ἀφείη
- μηδὲ κατακτείνειεν ὁμηλικίην ἐλεήσας,
- νήπιος, οὐδὲ τὸ ᾔδη ὃ οὐ πείσεσθαι ἔμελλεν·
- οὐ γάρ τι γλυκύθυμος ἀνὴρ ἦν οὐδʼ ἀγανόφρων,
- ἀλλὰ μάλʼ ἐμμεμαώς· ὃ μὲν ἥπτετο χείρεσι γούνων
- ἱέμενος λίσσεσθʼ, ὃ δὲ φασγάνῳ οὖτα καθʼ ἧπαρ·
- ἐκ δέ οἱ ἧπαρ ὄλισθεν, ἀτὰρ μέλαν αἷμα κατʼ αὐτοῦ
- κόλπον ἐνέπλησεν· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε
- θυμοῦ δευόμενον· ὃ δὲ Μούλιον οὖτα παραστὰς
- δουρὶ κατʼ οὖς· εἶθαρ δὲ διʼ οὔατος ἦλθʼ ἑτέροιο
- αἰχμὴ χαλκείη· ὃ δʼ Ἀγήνορος υἱὸν Ἔχεκλον
- μέσσην κὰκ κεφαλὴν ξίφει ἤλασε κωπήεντι,
- πᾶν δʼ ὑπεθερμάνθη ξίφος αἵματι· τὸν δὲ κατʼ ὄσσε
- ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.
- Δευκαλίωνα δʼ ἔπειθʼ, ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντες
- ἀγκῶνος, τῇ τόν γε φίλης διὰ χειρὸς ἔπειρεν
- αἰχμῇ χαλκείῃ· ὃ δέ μιν μένε χεῖρα βαρυνθεὶς
- πρόσθʼ ὁρόων θάνατον· ὃ δὲ φασγάνῳ αὐχένα θείνας
- τῆλʼ αὐτῇ πήληκι κάρη βάλε· μυελὸς αὖτε
- σφονδυλίων ἔκπαλθʼ, ὃ δʼ ἐπὶ χθονὶ κεῖτο τανυσθείς.
- αὐτὰρ ὃ βῆ ῥʼ ἰέναι μετʼ ἀμύμονα Πείρεω υἱὸν
- Ῥίγμον, ὃς ἐκ Θρῄκης ἐριβώλακος εἰληλούθει·
- τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι, πάγη δʼ ἐν νηδύϊ χαλκός,
- ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων· ὃ δʼ Ἀρηΐθοον θεράποντα
- ἂψ ἵππους στρέψαντα μετάφρενον ὀξέϊ δουρὶ
- νύξʼ, ἀπὸ δʼ ἅρματος ὦσε· κυκήθησαν δέ οἱ ἵπποι.
- ὡς δʼ ἀναμαιμάει βαθέʼ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ
- οὔρεος ἀζαλέοιο, βαθεῖα δὲ καίεται ὕλη,
- πάντῃ τε κλονέων ἄνεμος φλόγα εἰλυφάζει,
- ὣς ὅ γε πάντῃ θῦνε σὺν ἔγχεϊ δαίμονι ἶσος
- κτεινομένους ἐφέπων· ῥέε δʼ αἵματι γαῖα μέλαινα.
- ὡς δʼ ὅτε τις ζεύξῃ βόας ἄρσενας εὐρυμετώπους
- τριβέμεναι κρῖ λευκὸν ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ,
- ῥίμφά τε λέπτʼ ἐγένοντο βοῶν ὑπὸ πόσσʼ ἐριμύκων,
- ὣς ὑπʼ Ἀχιλλῆος μεγαθύμου μώνυχες ἵπποι
- στεῖβον ὁμοῦ νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δʼ ἄξων
- νέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περὶ δίφρον,
- ἃς ἄρʼ ἀφʼ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλον
- αἵ τʼ ἀπʼ ἐπισσώτρων· ὃ δὲ ἵετο κῦδος ἀρέσθαι
- Πηλεΐδης, λύθρῳ δὲ παλάσσετο χεῖρας ἀάπτους.
- ἀλλʼ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖο
- Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,
- ἔνθα διατμήξας τοὺς μὲν πεδίον δὲ δίωκε
- πρὸς πόλιν, ᾗ περ Ἀχαιοὶ ἀτυζόμενοι φοβέοντο
- ἤματι τῷ προτέρῳ, ὅτε μαίνετο φαίδιμος Ἕκτωρ·
- τῇ ῥʼ οἵ γε προχέοντο πεφυζότες, ἠέρα δʼ Ἥρη
- πίτνα πρόσθε βαθεῖαν ἐρυκέμεν· ἡμίσεες δὲ
- ἐς ποταμὸν εἰλεῦντο βαθύρροον ἀργυροδίνην,
- ἐν δʼ ἔπεσον μεγάλῳ πατάγῳ, βράχε δʼ αἰπὰ ῥέεθρα,
- ὄχθαι δʼ ἀμφὶ περὶ μεγάλʼ ἴαχον· οἳ δʼ ἀλαλητῷ
- ἔννεον ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλισσόμενοι περὶ δίνας.
- ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ ῥιπῆς πυρὸς ἀκρίδες ἠερέθονται
- φευγέμεναι ποταμὸν δέ· τὸ δὲ φλέγει ἀκάματον πῦρ
- ὄρμενον ἐξαίφνης, ταὶ δὲ πτώσσουσι καθʼ ὕδωρ·
- ὣς ὑπʼ Ἀχιλλῆος Ξάνθου βαθυδινήεντος
- πλῆτο ῥόος κελάδων ἐπιμὶξ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν.
- αὐτὰρ ὃ διογενὴς δόρυ μὲν λίπεν αὐτοῦ ἐπʼ ὄχθῃ
- κεκλιμένον μυρίκῃσιν, ὃ δʼ ἔσθορε δαίμονι ἶσος
- φάσγανον οἶον ἔχων, κακὰ δὲ φρεσὶ μήδετο ἔργα,
- τύπτε δʼ ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὄρνυτʼ ἀεικὴς
- ἄορι θεινομένων, ἐρυθαίνετο δʼ αἵματι ὕδωρ.
- ὡς δʼ ὑπὸ δελφῖνος μεγακήτεος ἰχθύες ἄλλοι
- φεύγοντες πιμπλᾶσι μυχοὺς λιμένος εὐόρμου
- δειδιότες· μάλα γάρ τε κατεσθίει ὅν κε λάβῃσιν·
- ὣς Τρῶες ποταμοῖο κατὰ δεινοῖο ῥέεθρα
- πτῶσσον ὑπὸ κρημνούς. ὃ δʼ ἐπεὶ κάμε χεῖρας ἐναίρων,
- ζωοὺς ἐκ ποταμοῖο δυώδεκα λέξατο κούρους
- ποινὴν Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο θανόντος·
- τοὺς ἐξῆγε θύραζε τεθηπότας ἠΰτε νεβρούς,
- δῆσε δʼ ὀπίσσω χεῖρας ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσι,
- τοὺς αὐτοὶ φορέεσκον ἐπὶ στρεπτοῖσι χιτῶσι,
- δῶκε δʼ ἑταίροισιν κατάγειν κοίλας ἐπὶ νῆας.
- αὐτὰρ ὃ ἂψ ἐπόρουσε δαϊζέμεναι μενεαίνων.
- ἔνθʼ υἷι Πριάμοιο συνήντετο Δαρδανίδαο
- ἐκ ποταμοῦ φεύγοντι Λυκάονι, τόν ῥά ποτʼ αὐτὸς
- ἦγε λαβὼν ἐκ πατρὸς ἀλωῆς οὐκ ἐθέλοντα
- ἐννύχιος προμολών· ὃ δʼ ἐρινεὸν ὀξέϊ χαλκῷ
- τάμνε νέους ὄρπηκας, ἵνʼ ἅρματος ἄντυγες εἶεν·
- τῷ δʼ ἄρʼ ἀνώϊστον κακὸν ἤλυθε δῖος Ἀχιλλεύς.
- καὶ τότε μέν μιν Λῆμνον ἐϋκτιμένην ἐπέρασσε
- νηυσὶν ἄγων, ἀτὰρ υἱὸς Ἰήσονος ὦνον ἔδωκε·
- κεῖθεν δὲ ξεῖνός μιν ἐλύσατο πολλὰ δʼ ἔδωκεν
- Ἴμβριος Ἠετίων, πέμψεν δʼ ἐς δῖαν Ἀρίσβην·
- ἔνθεν ὑπεκπροφυγὼν πατρώϊον ἵκετο δῶμα.
- ἕνδεκα δʼ ἤματα θυμὸν ἐτέρπετο οἷσι φίλοισιν
- ἐλθὼν ἐκ Λήμνοιο· δυωδεκάτῃ δέ μιν αὖτις
- χερσὶν Ἀχιλλῆος θεὸς ἔμβαλεν, ὅς μιν ἔμελλε
- πέμψειν εἰς Ἀΐδαο καὶ οὐκ ἐθέλοντα νέεσθαι.
- τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
- γυμνὸν ἄτερ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος, οὐδʼ ἔχεν ἔγχος,
- ἀλλὰ τὰ μέν ῥʼ ἀπὸ πάντα χαμαὶ βάλε· τεῖρε γὰρ ἱδρὼς
- φεύγοντʼ ἐκ ποταμοῦ, κάματος δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἐδάμνα·
- ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·
- ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·
- ἦ μάλα δὴ Τρῶες μεγαλήτορες οὕς περ ἔπεφνον
- αὖτις ἀναστήσονται ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος,
- οἷον δὴ καὶ ὅδʼ ἦλθε φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρ
- Λῆμνον ἐς ἠγαθέην πεπερημένος· οὐδέ μιν ἔσχε
- πόντος ἁλὸς πολιῆς, ὃ πολέας ἀέκοντας ἐρύκει.
- ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ δουρὸς ἀκωκῆς ἡμετέροιο
- γεύσεται, ὄφρα ἴδωμαι ἐνὶ φρεσὶν ἠδὲ δαείω
- ἢ ἄρʼ ὁμῶς καὶ κεῖθεν ἐλεύσεται, ἦ μιν ἐρύξει
- γῆ φυσίζοος, ἥ τε κατὰ κρατερόν περ ἐρύκει.
- ὣς ὅρμαινε μένων· ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθε τεθηπὼς
- γούνων ἅψασθαι μεμαώς, περὶ δʼ ἤθελε θυμῷ
- ἐκφυγέειν θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα μέλαιναν.
- ἤτοι ὃ μὲν δόρυ μακρὸν ἀνέσχετο δῖος Ἀχιλλεὺς
- οὐτάμεναι μεμαώς, ὃ δʼ ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνων
- κύψας· ἐγχείη δʼ ἄρʼ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃ
- ἔστη ἱεμένη χροὸς ἄμεναι ἀνδρομέοιο.
- αὐτὰρ ὃ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἑλὼν ἐλλίσσετο γούνων,
- τῇ δʼ ἑτέρῃ ἔχεν ἔγχος ἀκαχμένον οὐδὲ μεθίει·
- καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
- γουνοῦμαι σʼ Ἀχιλεῦ· σὺ δέ μʼ αἴδεο καί μʼ ἐλέησον·
- ἀντί τοί εἰμʼ ἱκέταο διοτρεφὲς αἰδοίοιο·
- πὰρ γὰρ σοὶ πρώτῳ πασάμην Δημήτερος ἀκτὴν
- ἤματι τῷ ὅτε μʼ εἷλες ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ,
- καί μʼ ἐπέρασσας ἄνευθεν ἄγων πατρός τε φίλων τε
- Λῆμνον ἐς ἠγαθέην, ἑκατόμβοιον δέ τοι ἦλφον.
- νῦν δὲ λύμην τρὶς τόσσα πορών· ἠὼς δέ μοί ἐστιν
- ἥδε δυωδεκάτη, ὅτʼ ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα
- πολλὰ παθών· νῦν αὖ με τεῇς ἐν χερσὶν ἔθηκε
- μοῖρʼ ὀλοή· μέλλω που ἀπεχθέσθαι Διὶ πατρί,
- ὅς με σοὶ αὖτις δῶκε· μινυνθάδιον δέ με μήτηρ
- γείνατο Λαοθόη θυγάτηρ Ἄλταο γέροντος
- Ἄλτεω, ὃς Λελέγεσσι φιλοπτολέμοισιν ἀνάσσει
- Πήδασον αἰπήεσσαν ἔχων ἐπὶ Σατνιόεντι.
- τοῦ δʼ ἔχε θυγατέρα Πρίαμος, πολλὰς δὲ καὶ ἄλλας·
- τῆς δὲ δύω γενόμεσθα, σὺ δʼ ἄμφω δειροτομήσεις,
- ἤτοι τὸν πρώτοισι μετὰ πρυλέεσσι δάμασσας
- ἀντίθεον Πολύδωρον, ἐπεὶ βάλες ὀξέϊ δουρί·
- νῦν δὲ δὴ ἐνθάδʼ ἐμοὶ κακὸν ἔσσεται· οὐ γὰρ ὀΐω
- σὰς χεῖρας φεύξεσθαι, ἐπεί ῥʼ ἐπέλασσέ γε δαίμων.
- ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι·
- μή με κτεῖνʼ, ἐπεὶ οὐχ ὁμογάστριος Ἕκτορός εἰμι,
- ὅς τοι ἑταῖρον ἔπεφνεν ἐνηέα τε κρατερόν τε.
- ὣς ἄρα μιν Πριάμοιο προσηύδα φαίδιμος υἱὸς
- λισσόμενος ἐπέεσσιν, ἀμείλικτον δʼ ὄπʼ ἄκουσε·
- νήπιε μή μοι ἄποινα πιφαύσκεο μηδʼ ἀγόρευε·
- πρὶν μὲν γὰρ Πάτροκλον ἐπισπεῖν αἴσιμον ἦμαρ
- τόφρά τί μοι πεφιδέσθαι ἐνὶ φρεσὶ φίλτερον ἦεν
- Τρώων, καὶ πολλοὺς ζωοὺς ἕλον ἠδʼ ἐπέρασσα·
- νῦν δʼ οὐκ ἔσθʼ ὅς τις θάνατον φύγῃ ὅν κε θεός γε
- Ἰλίου προπάροιθεν ἐμῇς ἐν χερσὶ βάλῃσι
- καὶ πάντων Τρώων, περὶ δʼ αὖ Πριάμοιό γε παίδων.
- ἀλλὰ φίλος θάνε καὶ σύ· τί ἦ ὀλοφύρεαι οὕτως;
- κάτθανε καὶ Πάτροκλος, ὅ περ σέο πολλὸν ἀμείνων.
- οὐχ ὁράᾳς οἷος καὶ ἐγὼ καλός τε μέγας τε;
- πατρὸς δʼ εἴμʼ ἀγαθοῖο, θεὰ δέ με γείνατο μήτηρ·
- ἀλλʼ ἔπι τοι καὶ ἐμοὶ θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή·
- ἔσσεται ἢ ἠὼς ἢ δείλη ἢ μέσον ἦμαρ
- ὁππότε τις καὶ ἐμεῖο Ἄρῃ ἐκ θυμὸν ἕληται
- ἢ ὅ γε δουρὶ βαλὼν ἢ ἀπὸ νευρῆφιν ὀϊστῷ.
- ὣς φάτο, τοῦ δʼ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ·
- ἔγχος μέν ῥʼ ἀφέηκεν, ὃ δʼ ἕζετο χεῖρε πετάσσας
- ἀμφοτέρας· Ἀχιλεὺς δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺ
- τύψε κατὰ κληῗδα παρʼ αὐχένα, πᾶν δέ οἱ εἴσω
- δῦ ξίφος ἄμφηκες· ὃ δʼ ἄρα πρηνὴς ἐπὶ γαίῃ
- κεῖτο ταθείς, ἐκ δʼ αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.
- τὸν δʼ Ἀχιλεὺς ποταμὸν δὲ λαβὼν ποδὸς ἧκε φέρεσθαι,
- καί οἱ ἐπευχόμενος ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευεν·
- ἐνταυθοῖ νῦν κεῖσο μετʼ ἰχθύσιν, οἵ σʼ ὠτειλὴν
- αἷμʼ ἀπολιχμήσονται ἀκηδέες· οὐδέ σε μήτηρ
- ἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται, ἀλλὰ Σκάμανδρος
- οἴσει δινήεις εἴσω ἁλὸς εὐρέα κόλπον·
- θρῴσκων τις κατὰ κῦμα μέλαιναν φρῖχʼ ὑπαΐξει
- ἰχθύς, ὅς κε φάγῃσι Λυκάονος ἀργέτα δημόν.
- φθείρεσθʼ εἰς ὅ κεν ἄστυ κιχείομεν Ἰλίου ἱρῆς
- ὑμεῖς μὲν φεύγοντες, ἐγὼ δʼ ὄπιθεν κεραΐζων.
- οὐδʼ ὑμῖν ποταμός περ ἐΰρροος ἀργυροδίνης
- ἀρκέσει, ᾧ δὴ δηθὰ πολέας ἱερεύετε ταύρους,
- ζωοὺς δʼ ἐν δίνῃσι καθίετε μώνυχας ἵππους.
- ἀλλὰ καὶ ὧς ὀλέεσθε κακὸν μόρον, εἰς ὅ κε πάντες
- τίσετε Πατρόκλοιο φόνον καὶ λοιγὸν Ἀχαιῶν,
- οὓς ἐπὶ νηυσὶ θοῇσιν ἐπέφνετε νόσφιν ἐμεῖο.
- ὣς ἄρʼ ἔφη, ποταμὸς δὲ χολώσατο κηρόθι μᾶλλον,
- ὅρμηνεν δʼ ἀνὰ θυμὸν ὅπως παύσειε πόνοιο
- δῖον Ἀχιλλῆα, Τρώεσσι δὲ λοιγὸν ἀλάλκοι.
- τόφρα δὲ Πηλέος υἱὸς ἔχων δολιχόσκιον ἔγχος
- Ἀστεροπαίῳ ἐπᾶλτο κατακτάμεναι μενεαίνων
- υἱέϊ Πηλεγόνος· τὸν δʼ Ἀξιὸς εὐρυρέεθρος
- γείνατο καὶ Περίβοια Ἀκεσσαμενοῖο θυγατρῶν
- πρεσβυτάτη· τῇ γάρ ῥα μίγη ποταμὸς βαθυδίνης.
- τῷ ῥʼ Ἀχιλεὺς ἐπόρουσεν, ὃ δʼ ἀντίος ἐκ ποταμοῖο
- ἔστη ἔχων δύο δοῦρε· μένος δέ οἱ ἐν φρεσὶ θῆκε
- Ξάνθος, ἐπεὶ κεχόλωτο δαϊκταμένων αἰζηῶν,
- τοὺς Ἀχιλεὺς ἐδάϊζε κατὰ ῥόον οὐδʼ ἐλέαιρεν.
- οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,
- τὸν πρότερος προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·
- τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν ὅ μευ ἔτλης ἀντίος ἐλθεῖν;
- δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμῷ μένει ἀντιόωσι.
- τὸν δʼ αὖ Πηλεγόνος προσεφώνεε φαίδιμος υἱός·
- Πηλεΐδη μεγάθυμε τί ἦ γενεὴν ἐρεείνεις;
- εἴμʼ ἐκ Παιονίης ἐριβώλου τηλόθʼ ἐούσης
- Παίονας ἄνδρας ἄγων δολιχεγχέας· ἥδε δέ μοι νῦν
- ἠὼς ἑνδεκάτη ὅτε Ἴλιον εἰλήλουθα.
- αὐτὰρ ἐμοὶ γενεὴ ἐξ Ἀξιοῦ εὐρὺ ῥέοντος
- Ἀξιοῦ, ὃς κάλλιστον ὕδωρ ἐπὶ γαῖαν ἵησιν,
- ὃς τέκε Πηλεγόνα κλυτὸν ἔγχεϊ· τὸν δʼ ἐμέ φασι
- γείνασθαι· νῦν αὖτε μαχώμεθα φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦ.
- ὣς φάτʼ ἀπειλήσας, ὃ δʼ ἀνέσχετο δῖος Ἀχιλλεὺς
- Πηλιάδα μελίην· ὃ δʼ ἁμαρτῇ δούρασιν ἀμφὶς
- ἥρως Ἀστεροπαῖος, ἐπεὶ περιδέξιος ἦεν.
- καί ῥʼ ἑτέρῳ μὲν δουρὶ σάκος βάλεν, οὐδὲ διὰ πρὸ
- ῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε δῶρα θεοῖο·
- τῷ δʼ ἑτέρῳ μιν πῆχυν ἐπιγράβδην βάλε χειρὸς
- δεξιτερῆς, σύτο δʼ αἷμα κελαινεφές· ἣ δʼ ὑπὲρ αὐτοῦ
- γαίῃ ἐνεστήρικτο λιλαιομένη χροὸς ἆσαι.
- δεύτερος αὖτʼ Ἀχιλεὺς μελίην ἰθυπτίωνα
- Ἀστεροπαίῳ ἐφῆκε κατακτάμεναι μενεαίνων.
- καὶ τοῦ μέν ῥʼ ἀφάμαρτεν, ὃ δʼ ὑψηλὴν βάλεν ὄχθην,
- μεσσοπαγὲς δʼ ἄρʼ ἔθηκε κατʼ ὄχθης μείλινον ἔγχος.
- Πηλεΐδης δʼ ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ
- ἆλτʼ ἐπί οἱ μεμαώς· ὃ δʼ ἄρα μελίην Ἀχιλῆος
- οὐ δύνατʼ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσαι χειρὶ παχείῃ.
- τρὶς μέν μιν πελέμιξεν ἐρύσσασθαι μενεαίνων,
- τρὶς δὲ μεθῆκε βίης· τὸ δὲ τέτρατον ἤθελε θυμῷ
- ἆξαι ἐπιγνάμψας δόρυ μείλινον Αἰακίδαο,
- ἀλλὰ πρὶν Ἀχιλεὺς σχεδὸν ἄορι θυμὸν ἀπηύρα.
- γαστέρα γάρ μιν τύψε παρʼ ὀμφαλόν, ἐκ δʼ ἄρα πᾶσαι
- χύντο χαμαὶ χολάδες· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν
- ἀσθμαίνοντʼ· Ἀχιλεὺς δʼ ἄρʼ ἐνὶ στήθεσσιν ὀρούσας
- τεύχεά τʼ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·
- κεῖσʼ οὕτως· χαλεπόν τοι ἐρισθενέος Κρονίωνος
- παισὶν ἐριζέμεναι ποταμοῖό περ ἐκγεγαῶτι.
- φῆσθα σὺ μὲν ποταμοῦ γένος ἔμμεναι εὐρὺ ῥέοντος,
- αὐτὰρ ἐγὼ γενεὴν μεγάλου Διὸς εὔχομαι εἶναι.
- τίκτέ μʼ ἀνὴρ πολλοῖσιν ἀνάσσων Μυρμιδόνεσσι
- Πηλεὺς Αἰακίδης· ὃ δʼ ἄρʼ Αἰακὸς ἐκ Διὸς ἦεν.
- τὼ κρείσσων μὲν Ζεὺς ποταμῶν ἁλιμυρηέντων,
- κρείσσων αὖτε Διὸς γενεὴ ποταμοῖο τέτυκται.
- καὶ γὰρ σοὶ ποταμός γε πάρα μέγας, εἰ δύναταί τι
- χραισμεῖν· ἀλλʼ οὐκ ἔστι Διὶ Κρονίωνι μάχεσθαι,
- τῷ οὐδὲ κρείων Ἀχελώϊος ἰσοφαρίζει,
- οὐδὲ βαθυρρείταο μέγα σθένος Ὠκεανοῖο,
- ἐξ οὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ πᾶσα θάλασσα
- καὶ πᾶσαι κρῆναι καὶ φρείατα μακρὰ νάουσιν·
- ἀλλὰ καὶ ὃς δείδοικε Διὸς μεγάλοιο κεραυνὸν
- δεινήν τε βροντήν, ὅτʼ ἀπʼ οὐρανόθεν σμαραγήσῃ.
- ἦ ῥα, καὶ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,
- τὸν δὲ κατʼ αὐτόθι λεῖπεν, ἐπεὶ φίλον ἦτορ ἀπηύρα,
- κείμενον ἐν ψαμάθοισι, δίαινε δέ μιν μέλαν ὕδωρ.
- τὸν μὲν ἄρʼ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες ἀμφεπένοντο
- δημὸν ἐρεπτόμενοι ἐπινεφρίδιον κείροντες·
- αὐτὰρ ὃ βῆ ῥʼ ἰέναι μετὰ Παίονας ἱπποκορυστάς,
- οἵ ῥʼ ἔτι πὰρ ποταμὸν πεφοβήατο δινήεντα,
- ὡς εἶδον τὸν ἄριστον ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ
- χέρσʼ ὕπο Πηλεΐδαο καὶ ἄορι ἶφι δαμέντα.
- ἔνθʼ ἕλε Θερσίλοχόν τε Μύδωνά τε Ἀστύπυλόν τε
- Μνῆσόν τε Θρασίον τε καὶ Αἴνιον ἠδʼ Ὀφελέστην·
- καί νύ κʼ ἔτι πλέονας κτάνε Παίονας ὠκὺς Ἀχιλλεύς,
- εἰ μὴ χωσάμενος προσέφη ποταμὸς βαθυδίνης
- ἀνέρι εἰσάμενος, βαθέης δʼ ἐκ φθέγξατο δίνης·
- ὦ Ἀχιλεῦ, περὶ μὲν κρατέεις, περὶ δʼ αἴσυλα ῥέζεις
- ἀνδρῶν· αἰεὶ γάρ τοι ἀμύνουσιν θεοὶ αὐτοί.
- εἴ τοι Τρῶας ἔδωκε Κρόνου παῖς πάντας ὀλέσσαι,
- ἐξ ἐμέθεν γʼ ἐλάσας πεδίον κάτα μέρμερα ῥέζε·
- πλήθει γὰρ δή μοι νεκύων ἐρατεινὰ ῥέεθρα,
- οὐδέ τί πῃ δύναμαι προχέειν ῥόον εἰς ἅλα δῖαν
- στεινόμενος νεκύεσσι, σὺ δὲ κτείνεις ἀϊδήλως.
- ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ ἔασον· ἄγη μʼ ἔχει ὄρχαμε λαῶν.
- τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·
- ἔσται ταῦτα Σκάμανδρε διοτρεφές, ὡς σὺ κελεύεις.
- Τρῶας δʼ οὐ πρὶν λήξω ὑπερφιάλους ἐναρίζων,
- πρὶν ἔλσαι κατὰ ἄστυ καὶ Ἕκτορι πειρηθῆναι
- ἀντιβίην, ἤ κέν με δαμάσσεται, ἦ κεν ἐγὼ τόν.
- ὣς εἰπὼν Τρώεσσιν ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος·
- καὶ τότʼ Ἀπόλλωνα προσέφη ποταμὸς βαθυδίνης·
- ὢ πόποι ἀργυρότοξε Διὸς τέκος οὐ σύ γε βουλὰς
- εἰρύσαο Κρονίωνος, ὅ τοι μάλα πόλλʼ ἐπέτελλε
- Τρωσὶ παρεστάμεναι καὶ ἀμύνειν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃ
- δείελος ὀψὲ δύων, σκιάσῃ δʼ ἐρίβωλον ἄρουραν.
- ἦ, καὶ Ἀχιλλεὺς μὲν δουρικλυτὸς ἔνθορε μέσσῳ
- κρημνοῦ ἀπαΐξας· ὃ δʼ ἐπέσσυτο οἴδματι θύων,
- πάντα δʼ ὄρινε ῥέεθρα κυκώμενος, ὦσε δὲ νεκροὺς
- πολλούς, οἵ ῥα κατʼ αὐτὸν ἅλις ἔσαν, οὓς κτάνʼ Ἀχιλλεύς
- τοὺς ἔκβαλλε θύραζε μεμυκὼς ἠΰτε ταῦρος
- χέρσον δέ· ζωοὺς δὲ σάω κατὰ καλὰ ῥέεθρα,
- κρύπτων ἐν δίνῃσι βαθείῃσιν μεγάλῃσι.
- δεινὸν δʼ ἀμφʼ Ἀχιλῆα κυκώμενον ἵστατο κῦμα,
- ὤθει δʼ ἐν σάκεϊ πίπτων ῥόος· οὐδὲ πόδεσσιν
- εἶχε στηρίξασθαι· ὃ δὲ πτελέην ἕλε χερσὶν
- εὐφυέα μεγάλην· ἣ δʼ ἐκ ῥιζῶν ἐριποῦσα
- κρημνὸν ἅπαντα διῶσεν, ἐπέσχε δὲ καλὰ ῥέεθρα
- ὄζοισιν πυκινοῖσι, γεφύρωσεν δέ μιν αὐτὸν
- εἴσω πᾶσʼ ἐριποῦσʼ· ὃ δʼ ἄρʼ ἐκ δίνης ἀνορούσας
- ἤϊξεν πεδίοιο ποσὶ κραιπνοῖσι πέτεσθαι
- δείσας· οὐδέ τʼ ἔληγε θεὸς μέγας, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτῷ
- ἀκροκελαινιόων, ἵνα μιν παύσειε πόνοιο
- δῖον Ἀχιλλῆα, Τρώεσσι δὲ λοιγὸν ἀλάλκοι.
- Πηλεΐδης δʼ ἀπόρουσεν ὅσον τʼ ἐπὶ δουρὸς ἐρωή,
- αἰετοῦ οἴματʼ ἔχων μέλανος τοῦ θηρητῆρος,
- ὅς θʼ ἅμα κάρτιστός τε καὶ ὤκιστος πετεηνῶν·
- τῷ ἐϊκὼς ἤϊξεν, ἐπὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸς
- σμερδαλέον κονάβιζεν· ὕπαιθα δὲ τοῖο λιασθεὶς
- φεῦγʼ, ὃ δʼ ὄπισθε ῥέων ἕπετο μεγάλῳ ὀρυμαγδῷ.
- ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπὸ κρήνης μελανύδρου
- ἂμ φυτὰ καὶ κήπους ὕδατι ῥόον ἡγεμονεύῃ
- χερσὶ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων·
- τοῦ μέν τε προρέοντος ὑπὸ ψηφῖδες ἅπασαι
- ὀχλεῦνται· τὸ δέ τʼ ὦκα κατειβόμενον κελαρύζει
- χώρῳ ἔνι προαλεῖ, φθάνει δέ τε καὶ τὸν ἄγοντα·
- ὣς αἰεὶ Ἀχιλῆα κιχήσατο κῦμα ῥόοιο
- καὶ λαιψηρὸν ἐόντα· θεοὶ δέ τε φέρτεροι ἀνδρῶν.
- ὁσσάκι δʼ ὁρμήσειε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
- στῆναι ἐναντίβιον καὶ γνώμεναι εἴ μιν ἅπαντες
- ἀθάνατοι φοβέουσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,
- τοσσάκι μιν μέγα κῦμα διιπετέος ποταμοῖο
- πλάζʼ ὤμους καθύπερθεν· ὃ δʼ ὑψόσε ποσσὶν ἐπήδα
- θυμῷ ἀνιάζων· ποταμὸς δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἐδάμνα
- λάβρος ὕπαιθα ῥέων, κονίην δʼ ὑπέρεπτε ποδοῖιν.
- Πηλεΐδης δʼ ᾤμωξεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·
- Ζεῦ πάτερ ὡς οὔ τίς με θεῶν ἐλεεινὸν ὑπέστη
- ἐκ ποταμοῖο σαῶσαι· ἔπειτα δὲ καί τι πάθοιμι.
- ἄλλος δʼ οὔ τις μοι τόσον αἴτιος Οὐρανιώνων,
- ἀλλὰ φίλη μήτηρ, ἥ με ψεύδεσσιν ἔθελγεν·
- ἥ μʼ ἔφατο Τρώων ὑπὸ τείχεϊ θωρηκτάων
- λαιψηροῖς ὀλέεσθαι Ἀπόλλωνος βελέεσσιν.
- ὥς μʼ ὄφελʼ Ἕκτωρ κτεῖναι ὃς ἐνθάδε γʼ ἔτραφʼ ἄριστος·
- τώ κʼ ἀγαθὸς μὲν ἔπεφνʼ, ἀγαθὸν δέ κεν ἐξενάριξε·
- νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι
- ἐρχθέντʼ ἐν μεγάλῳ ποταμῷ ὡς παῖδα συφορβόν,
- ὅν ῥά τʼ ἔναυλος ἀποέρσῃ χειμῶνι περῶντα.
- ὣς φάτο, τῷ δὲ μάλʼ ὦκα Ποσειδάων καὶ Ἀθήνη
- στήτην ἐγγὺς ἰόντε, δέμας δʼ ἄνδρεσσιν ἐΐκτην,
- χειρὶ δὲ χεῖρα λαβόντες ἐπιστώσαντʼ ἐπέεσσι.
- τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·
- Πηλεΐδη μήτʼ ἄρ τι λίην τρέε μήτέ τι τάρβει·
- τοίω γάρ τοι νῶϊ θεῶν ἐπιταρρόθω εἰμὲν
- Ζηνὸς ἐπαινήσαντος ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη·
- ὡς οὔ τοι ποταμῷ γε δαμήμεναι αἴσιμόν ἐστιν,
- ἀλλʼ ὅδε μὲν τάχα λωφήσει, σὺ δὲ εἴσεαι αὐτός·
- αὐτάρ τοι πυκινῶς ὑποθησόμεθʼ αἴ κε πίθηαι·
- μὴ πρὶν παύειν χεῖρας ὁμοιΐου πολέμοιο
- πρὶν κατὰ Ἰλιόφι κλυτὰ τείχεα λαὸν ἐέλσαι
- Τρωϊκόν, ὅς κε φύγῃσι· σὺ δʼ Ἕκτορι θυμὸν ἀπούρας
- ἂψ ἐπὶ νῆας ἴμεν· δίδομεν δέ τοι εὖχος ἀρέσθαι.
- τὼ μὲν ἄρʼ ὣς εἰπόντε μετʼ ἀθανάτους ἀπεβήτην·
- αὐτὰρ ὃ βῆ, μέγα γάρ ῥα θεῶν ὄτρυνεν ἐφετμή,
- ἐς πεδίον· τὸ δὲ πᾶν πλῆθʼ ὕδατος ἐκχυμένοιο,
- πολλὰ δὲ τεύχεα καλὰ δαὶ κταμένων αἰζηῶν
- πλῶον καὶ νέκυες· τοῦ δʼ ὑψόσε γούνατʼ ἐπήδα
- πρὸς ῥόον ἀΐσσοντος ἀνʼ ἰθύν, οὐδέ μιν ἴσχεν
- εὐρὺ ῥέων ποταμός· μέγα γὰρ σθένος ἔμβαλʼ Ἀθήνη.
- οὐδὲ Σκάμανδρος ἔληγε τὸ ὃν μένος, ἀλλʼ ἔτι μᾶλλον
- χώετο Πηλεΐωνι, κόρυσσε δὲ κῦμα ῥόοιο
- ὑψόσʼ ἀειρόμενος, Σιμόεντι δὲ κέκλετʼ ἀΰσας·
- φίλε κασίγνητε σθένος ἀνέρος ἀμφότεροί περ
- σχῶμεν, ἐπεὶ τάχα ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτος
- ἐκπέρσει, Τρῶες δὲ κατὰ μόθον οὐ μενέουσιν.
- ἀλλʼ ἐπάμυνε τάχιστα, καὶ ἐμπίπληθι ῥέεθρα
- ὕδατος ἐκ πηγέων, πάντας δʼ ὀρόθυνον ἐναύλους,
- ἵστη δὲ μέγα κῦμα, πολὺν δʼ ὀρυμαγδὸν ὄρινε
- φιτρῶν καὶ λάων, ἵνα παύσομεν ἄγριον ἄνδρα
- ὃς δὴ νῦν κρατέει, μέμονεν δʼ ὅ γε ἶσα θεοῖσι.
- φημὶ γὰρ οὔτε βίην χραισμησέμεν οὔτέ τι εἶδος
- οὔτε τὰ τεύχεα καλά, τά που μάλα νειόθι λίμνης
- κείσεθʼ ὑπʼ ἰλύος κεκαλυμμένα· κὰδ δέ μιν αὐτὸν
- εἰλύσω ψαμάθοισιν ἅλις χέραδος περιχεύας
- μυρίον, οὐδέ οἱ ὀστέʼ ἐπιστήσονται Ἀχαιοὶ
- ἀλλέξαι· τόσσην οἱ ἄσιν καθύπερθε καλύψω.
- αὐτοῦ οἱ καὶ σῆμα τετεύξεται, οὐδέ τί μιν χρεὼ