Oratio 11
Libanius
Libanius. Libanii Opera, Volume 1, Fasc 2: Orationes VI-XI. Foerster, Richard, editor. Leipzig: Teubner, 1903.
ἣν ἰδόντι μὴ βοᾶν οὐκ ἔστι καὶ σκιρτᾶν καὶ ἀνᾴττειν καὶ κροτεῖν καὶ μακαρίζειν αὑτὸν τῆς θέας καὶ οἷον ὑπὸ τῆς ἡδονῆς πτεροῦσθαι. ἄλλο γὰρ ἄλλοθεν τὸ μὲν [*](9 Iul. ep. 27 p. 517, 2 Hertl. 14 Il. β 448 15 Aristoph. Cocal. fr. II 1095, 8 M. Ι p. 485, 352 Κ. Zenob. VI 47. Greg. Cypr. Leid. III 38 cum nota Leutschii.) [*](1 inter κρη et νῶν rasura 2 litterarum in Ι 3 πολυτέλεια scripsi praeeunte Re Anim („leg. aut πολυτεχνίᾳ aut aut potius πολυτέλεια“) πολυτειχία Μ πολυειχία Β πολυστοιχία Μο (unde Iacobs Philostr. 648) πολυστειχία Ca πολυτειχία reliqui libri edd 5 ἑκατέραν Ι sed ἑκα m2 in ras et inter ρ et α ras unius litterae 9 περὶ τῆς δάφνης titulus in marg CAB 14 χρυσῆι C 15 γε in ras P3 om Μο δὲ U | ἢν — 520, 3 θεατήν citat Plan fol. 99v 16 „Videtur aut sic dedisse L. μὴ βοᾷν οὐκ ἐστὶν, ἀλλὰ δεῖ σκιρτᾷν aut sic: ἀνάγκη βοᾷν ἐστι καὶ σκιρτᾷν“ Re | ἀνᾴττειν scripsi auctoribus Iacobsio (Phil. p. 472) et Cobeto Mnem. V 110 (Coll. p. 106) ἀναπνεῖν libri Plan edd ἀναπηδᾷν coni Re 17 αὐτὸν Mo Plan)