Satires
Horace
Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, editor. Philadelphia: J. Whetham, 1836.
- Egressum magna me accepit Aricia Roma
- hospitio modico; rhetor comes Heliodorus,
- graecorum longe doctissimus; inde forum Appi
- differtum nautis cauponibus atque malignis.
- hoc iter ignavi divisimus, altius ac nos
- praecinctis unum: minus est gravis Appia tardis.
- hic ego propter aquam, quod erat deterrima, ventri
- indico bellum, cenantis haud animo aequo
- exspectans comites. iam nox inducere terris
- umbras et caelo diffundere signa parabat:
- tum pueri nautis, pueris convicia nautae
- ingerere: ‘huc adpelle’; ‘trecentos inseris’; ‘ohe,
- iam satis est.’ dum aes exigitur, dum mula ligatur,
- tota abit hora. mali culices ranaeque palustres
- avertunt somnos; absentem cantat amicam
- multa prolutus vappa nauta atque viator
- certatim; tandem fessus dormire viator
- incipit ac missae pastum retinacula mulae
- nauta piger saxo religat stertitque supinus.
- iamque dies aderat, nil cum procedere lintrem
- sentimus, donec cerebrosus prosilit unus
- ac mulae nautaeque caput lumbosque saligno
- fuste dolat: quarta vix demum exponimur hora.
- ora manusque tua lavimus, Feronia, lympha.
- milia tum pransi tria repimus atque subimus
- inpositum saxis late candentibus Anxur.
- huc venturus erat Maecenas optimus atque
- Cocceius, missi magnis de rebus uterque
- legati, aversos soliti conponere amicos.
- hic oculis ego nigra meis collyria lippus
- inlinere. interea Maecenas advenit atque
- Cocceius Capitoque simul Fonteius, ad unguem
- factus homo, Antoni, non ut magis alter, amicus.
- Fundos Aufidio Lusco praetore libenter
- linquimus, insani ridentes praemia scribae,
- praetextam et latum clavum prunaeque vatillum.
- in Mamurrarum lassi deinde urbe manemus,
- Murena praebente domum, Capitone culinam.
- postera lux oritur multo gratissima; namque
- Plotius et Varius Sinuessae Vergiliusque
- occurrunt, animae, qualis neque candidiores
- terra tulit neque quis me sit devinctior alter.
- o qui conplexus et gaudia quanta fuerunt.
- nil ego contulerim iucundo sanus amico.
- proxima Campano ponti quae villula, tectum
- praebuit et parochi, quae debent, ligna salemque.
- hinc muli Capuae clitellas tempore ponunt.
- lusum it Maecenas, dormitum ego Vergiliusque;
- namque pila lippis inimicum et ludere crudis.
- hinc nos Coccei recipit plenissima villa,
- quae super est Caudi cauponas. nunc mihi paucis
- Sarmenti Scurrae pugnam Messique Cicerri,
- Musa, velim memores et quo patre natus uterque
- contulerit litis. Messi clarum genus Osci;
- Sarmenti domina exstat: ab his maioribus orti
- ad pugnam venere. prior Sarmentus ‘equi te
- esse feri similem dico.’ ridemus, et ipse
- Messius ‘accipio,’ caput et movet. ‘o tua cornu
- ni foret exsecto frons,’ inquit, ‘quid faceres, cum
- sic mutilus minitaris?’ at illi foeda cicatrix
- saetosam laevi frontem turpaverat oris.
- Campanum in morbum, in faciem permulta iocatus,
- pastorem saltaret uti Cyclopa rogabat:
- nil illi larva aut tragicis opus esse cothurnis.
- multa Cicerrus ad haec: donasset iamne catenam
- ex voto Laribus, quaerebat; scriba quod esset,
- nilo deterius dominae ius esse; rogabat
- denique, cur umquam fugisset, cui satis una
- farris libra foret, gracili sic tamque pusillo.
- prorsus iucunde cenam producimus illam.
- tendimus hinc recta Beneventum, ubi sedulus hospes
- paene macros arsit dum turdos versat in igni.
- nam vaga per veterem dilapso flamma culinam
- volcano summum properabat lambere tectum.
- convivas avidos cenam servosque timentis
- tum rapere atque omnis restinguere velle videres.
- incipit ex illo montis Appulia notos
- ostentare mihi, quos torret Atabulus et quos
- nunquam erepsemus, nisi nos vicina Trivici
- villa recepisset lacrimoso non sine fumo,
- udos cum foliis ramos urente camino.
- hic ego mendacem stultissimus usque puellam
- ad mediam noctem exspecto; somnus tamen aufert
- intentum Veneri; tum inmundo somnia visu
- nocturnam vestem maculant ventremque supinum.
- quattuor hinc rapimur viginti et milia raedis,