Satires

Horace

Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, editor. Philadelphia: J. Whetham, 1836.

  1. nil referre putas? quare, ne paeniteat te,
  2. desine matronas sectarier, unde laboris
  3. plus haurire mali est quam ex re decerpere fructus.
  4. nec magis huic, inter niveos viridisque lapillos
  5. sit licet, hoc, Cerinthe, tuum tenerum est femur aut crus
  6. rectius, atque etiam melius persaepe togatae.
  7. adde huc, quod mercem sine fucis gestat, aperte
  8. quod venale habet ostendit nec, siquid honesti est,
  9. iactat habetque palam, quaerit, quo turpia celet.
  10. regibus hic mos est, ubi equos mercantur: opertos
  11. inspiciunt, ne si facies, ut saepe, decora
  12. molli fulta pede est, emptorem inducat hiantem,
  13. quod pulcrae clunes, breve quod caput, ardua cervix.
  14. hoc illi recte: ne corporis optima Lyncei
  15. contemplere oculis, Hypsaea caecior illa,
  16. quae mala sunt, spectes. ‘o crus, o bracchia.’ verum
  17. depygis, nasuta, brevi latere ac pede longo est.
  18. matronae praeter faciem nil cernere possis,
  19. cetera, ni Catia est, demissa veste tegentis.
  20. si interdicta petes, vallo circumdata — nam te
  21. hoc facit insanum — , multae tibi tum officient res,
  22. custodes, lectica, ciniflones, parasitae,
  23. ad talos stola demissa et circumdata palla,
  24. plurima, quae invideant pure adparere tibi rem.
  25. altera, nil obstat: cois tibi paene videre est
  26. ut nudam, ne crure malo, ne sit pede turpi;
  27. metiri possis oculo latus. an tibi mavis
  28. insidias fieri pretiumque avellier ante
  29. quam mercem ostendi? leporem venator ut alta
  30. in nive sectetur, positum sic tangere nolit,
  31. cantat et adponit ‘meus est amor huic similis; nam
  32. transvolat in medio posita et fugientia captat.’
  33. hiscine versiculis speras tibi posse dolores
  34. atque aestus curasque gravis e pectore pelli?
  35. nonne, cupidinibus statuat natura modum quem,
  36. quid latura sibi, quid sit dolitura negatum,
  37. quaerere plus prodest et inane abscindere soldo?
  38. num, tibi cum faucis urit sitis, aurea quaeris
  39. pocula? num esuriens fastidis omnia praeter
  40. pavonem rhombumque? tument tibi cum inguina, num, si
  41. ancilla aut verna est praesto puer, impetus in quem
  42. continuo fiat. malis tentigine rumpi?
  43. non ego; namque parabilem amo Venerem facilemque.
  44. illam ‘post paulo’ ‘sed pluris’ ‘si exierit vir’
  45. gallis, hanc Philodemus ait sibi, quae neque magno
  46. stet pretio neque cunctetur cum est iussa venire.
  47. candida rectaque sit, munda hactenus, ut neque longa
  48. nec magis alba velit quam dat natura videri.
  49. haec ubi supposuit dextro corpus mihi laevom,
  50. Ilia et Egeria est; do nomen quodlibet illi.
  51. nec vereor, ne, dum futuo, vir rure recurrat,
  52. ianua frangatur, latret canis, undique magno
  53. pulsa domus strepitu resonet, vepallida lecto
  54. desiliat mulier, miseram se conscia clamet,
  55. cruribus haec metuat, doti deprensa, egomet mi.
  56. discincta tunica fugiendum est et pede nudo,
  57. ne nummi pereant aut puga aut denique fama.
  58. deprendi miserum est: Fabio vel iudice vincam.
  1. Omnibus hoc vitium est cantoribus, inter amicos
  2. ut numquam inducant animum cantare rogati,
  3. iniussi numquam desistant. sardus habebat
  4. ille Tigellius hoc. Caesar, qui cogere posset,
  5. si peteret per amicitiam patris atque suam, non
  6. quicquam proficeret; si conlibuisset, ab ovo
  7. usque ad mala citaret ‘Io Bacchae’ modo summa
  8. voce, modo hac, resonat quae chordis quattuor ima.
  9. nil aequale homini fuit illi: saepe velut qui
  10. currebat fugiens hostem, persaepe velut qui
  11. Iunonis sacra ferret; habebat saepe ducentos,
  12. saepe decem servos; modo reges atque tetrarchas,
  13. omnia magna loquens, modo ‘sit mihi mensa tripes et
  14. concha salis puri et toga, quae defendere frigus
  15. quamvis crassa queat.’ deciens centena dedisses
  16. huic parco, paucis contento, quinque diebus
  17. nil erat in loculis; noctes vigilabat ad ipsum
  18. mane, diem totum stertebat; nil fuit unquam
  19. sic inpar sibi. nunc aliquis dicat mihi ‘quid tu?
  20. nullane habes vitia?’ immo alia et fortasse minora.
  21. Maenius absentem Novium cum carperet, ‘heus tu’
  22. quidam ait ‘ignoras te an ut ignotum dare nobis
  23. verba putas?’ ‘egomet mi ignosco’ Maenius inquit.
  24. stultus et inprobus hic amor est dignusque notari.
  25. cum tua pervideas oculis mala lippus inunctis,
  26. cur in amicorum vitiis tam cernis acutum
  27. quam aut aquila aut serpens Epidaurius? at tibi contra
  28. evenit, inquirant vitia ut tua rursus et illi.