De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. quippe cadunt toti montes magnoque repente
  2. concussu late disserpunt inde tremores.
  3. et merito, quoniam plaustris concussa tremescunt
  4. tecta viam propter non magno pondere tota,
  5. nec minus exultant, si quidvis cumque viai
  6. ferratos utrimque rotarum succutit orbes.
  7. Fit quoque, ubi in magnas aquae vastasque lucunas
  8. gleba vetustate e terra provolvitur ingens,
  9. ut iactetur aquae fluctu quoque terra vacillans;
  10. ut vas inter aquas non quit constare, nisi umor
  11. destitit in dubio fluctu iactarier intus.
  12. Praeterea ventus cum per loca subcava terrae
  13. collectus parte ex una procumbit et urget
  14. obnixus magnis speluncas viribus altas,
  15. incumbit tellus quo venti prona premit vis.
  16. tum supera terram quae sunt extructa domorum
  17. ad caelumque magis quanto sunt edita quaeque,
  18. inclinata minent in eandem prodita partem
  19. protractaeque trabes inpendent ire paratae.
  20. et metuunt magni naturam credere mundi
  21. exitiale aliquod tempus clademque manere,
  22. cum videant tantam terrarum incumbere molem!
  23. quod nisi respirent venti, vis nulla refrenet
  24. res neque ab exitio possit reprehendere euntis;
  25. nunc quia respirant alternis inque gravescunt
  26. et quasi collecti redeunt ceduntque repulsi,
  27. saepius hanc ob rem minitatur terra ruinas
  28. quam facit; inclinatur enim retroque recellit
  29. et recipit prolapsa suas in pondere sedes.
  30. hac igitur ratione vacillant omnia tecta,
  31. summa magis mediis, media imis, ima perhilum.
  32. Est haec eiusdem quoque magni causa tremoris.
  33. ventus ubi atque animae subito vis maxima quaedam
  34. aut extrinsecus aut ipsa tellure coorta
  35. in loca se cava terrai coniecit ibique
  36. speluncas inter magnas fremit ante tumultu
  37. versabundaQUE portatur, post incita cum vis
  38. exagitata foras erumpitur et simul altam
  39. diffindens terram magnum concinnat hiatum.