De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. turbinis immanem vim provomit atque procellae.
  2. sed quia fit raro omnino montisque necessest
  3. officere in terris, apparet crebrius idem
  4. prospectu maris in magno caeloque patenti.
  5. Nubila concrescunt, ubi corpora multa volando
  6. hoc super in caeli spatio coiere repente
  7. asperiora, modis quae possint indupedita
  8. exiguis tamen inter se compressa teneri.
  9. haec faciunt primum parvas consistere nubes;
  10. inde ea comprendunt inter se conque gregantur
  11. et coniungendo crescunt ventisque feruntur
  12. usque adeo donec tempestas saeva coortast.
  13. Fit quoque uti montis vicina cacumina caelo
  14. quam sint quoque magis, tanto magis edita fument
  15. adsidue fulvae nubis caligine crassa
  16. propterea quia, cum consistunt nubila primum,
  17. ante videre oculi quam possint tenvia, venti
  18. portantes cogunt ad summa cacumina montis;
  19. hic demum fit uti turba maiore coorta
  20. et condensa queant apparere et simul ipso
  21. vertice de montis videantur surgere in aethram.
  22. nam loca declarat sursum ventosa patere
  23. res ipsa et sensus, montis cum ascendimus altos.
  24. Praeterea permulta mari quoque tollere toto
  25. corpora naturam declarant litore vestis
  26. suspensae, cum concipiunt umoris adhaesum.
  27. quo magis ad nubis augendas multa videntur
  28. posse quoque e salso consurgere momine ponti;