De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. et bene facta deum frangit simulacra suisque
  2. demit imaginibus violento volnere honorem?
  3. altaque cur plerumque petit loca plurimaque eius
  4. montibus in summis vestigia cernimus ignis?
  5. Quod super est, facilest ex his cognoscere rebus,
  6. presteras Graii quos ab re nominitarunt,
  7. in mare qua missi veniant ratione superne.
  8. nam fit ut inter dum tam quam demissa columna
  9. in mare de caelo descendat, quam freta circum
  10. fervescunt graviter spirantibus incita flabris,
  11. et quae cumque in eo tum sint deprensa tumultu
  12. navigia in summum veniant vexata periclum.
  13. hoc fit ubi inter dum non quit vis incita venti
  14. rumpere quam coepit nubem, sed deprimit, ut sit
  15. in mare de caelo tam quam demissa columna,
  16. paulatim, quasi quid pugno bracchique superne
  17. coniectu trudatur et extendatur in undas;
  18. quam cum discidit, hinc prorumpitur in mare venti
  19. vis et fervorem mirum concinnat in undis;
  20. versabundus enim turbo descendit et illam
  21. deducit pariter lento cum corpore nubem;
  22. quam simul ac gravidam detrusit ad aequora ponti,
  23. ille in aquam subito totum se inmittit et omne
  24. excitat ingenti sonitu mare fervere cogens.
  25. Fit quoque ut involvat venti se nubibus ipse
  26. vertex conradens ex semina nubis
  27. et quasi demissum caelo prestera imitetur;
  28. hic ubi se in terras demisit dissoluitque,