De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. inter dum perscissa furit petulantibus auris
  2. et fragilis sonitus chartarum commeditatur;
  3. id quoque enim genus in tonitru cognoscere possis,
  4. aut ubi suspensam vestem chartasque volantis
  5. verberibus venti versant planguntque per auras.
  6. fit quoque enim inter dum ut non tam concurrere nubes
  7. frontibus adversis possint quam de latere ire
  8. diverso motu radentes corpora tractim,
  9. aridus unde auris terget sonus ille diuque
  10. ducitur, exierunt donec regionibus artis.
  11. Hoc etiam pacto tonitru concussa videntur
  12. omnia saepe gravi tremere et divolsa repente
  13. maxima dissiluisse capacis moenia mundi,
  14. cum subito validi venti conlecta procella
  15. nubibus intorsit sese conclusaque ibidem
  16. turbine versanti magis ac magis undique nubem
  17. cogit uti fiat spisso cava corpore circum,
  18. post ubi conminuit vis eius et impetus acer,
  19. tum perterricrepo sonitu dat scissa fragorem.
  20. nec mirum, cum plena animae vensicula parva
  21. saepe haud dat parvum sonitum displosa repente.
  22. Est etiam ratio, cum venti nubila perflant,
  23. ut sonitus faciant; etenim ramosa videmus
  24. nubila saepe modis multis atque aspera ferri;
  25. scilicet ut, crebram silvam cum flamina cauri
  26. perflant, dant sonitum frondes ramique fragorem.
  27. Fit quoque ut inter dum validi vis incita venti
  28. perscindat nubem perfringens impete recto;