De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. et tamen interutrasque ita sunt, ut corpora viva
  2. versent et partes ut mundi totius extent;
  3. quod genus in nobis quaedam licet in statione
  4. membra manere, tamen cum sint ea quae moveantur.
  5. his igitur rebus retractis terra repente,
  6. maxuma qua nunc se ponti plaga caerula tendit,
  7. succidit et salso suffudit gurgite fossas.
  8. inque dies quanto circum magis aetheris aestus
  9. et radii solis cogebant undique terram
  10. verberibus crebris extrema ad limina fartam
  11. in medio ut propulsa suo condensa coiret,
  12. tam magis expressus salsus de corpore sudor
  13. augebat mare manando camposque natantis,
  14. et tanto magis illa foras elapsa volabant
  15. corpora multa vaporis et altaque caeli
  16. densabant procul a terris fulgentia templa.
  17. sidebant campi, crescebant montibus altis
  18. ascensus; neque enim poterant subsidere saxa
  19. nec pariter tantundem omnes succumbere partis.
  20. Sic igitur terrae concreto corpore pondus
  21. constitit atque omnis mundi quasi limus in imum
  22. confluxit gravis et subsedit funditus ut faex;
  23. inde mare, inde , inde aether ignifer ipse
  24. corporibus liquidis sunt omnia pura relicta
  25. et leviora aliis alia, et liquidissimus aether
  26. atque levissimus super influit auras
  27. nec liquidum corpus turbantibus auris
  28. commiscet; sinit haec violentis omnia verti
  29. turbinibus, sinit incertis turbare procellis,
  30. ipse suos ignis certo fert impete labens.
  31. nam modice fluere atque uno posse aethera nisu
  32. significat Pontos, mare certo quod fluit aestu
  33. unum labendi conservans usque tenorem.
  34. Motibus astrorum nunc quae sit causa canamus.
  35. principio magnus caeli si vortitur orbis,
  36. ex utraque polum parti premere nobis
  37. dicendum est extraque tenere et claudere utrimque;
  38. inde alium supra fluere atque intendere eodem
  39. quo volvenda micant aeterni sidera mundi;
  40. aut alium supter, contra qui subvehat orbem,
  41. ut fluvios versare rotas atque austra videmus.
  42. est etiam quoque uti possit caelum omne manere