De Rerum Natura
Lucretius
-
- notities hominum divis unde insita primum est,
- quid vellent facere ut scirent animoque viderent,
- quove modost umquam vis cognita principiorum
- quidque inter sese permutato ordine possent.
- si non ipsa dedit speciem natura creandi?
- namque ita multa modis multis primordia rerum
- ex infinito iam tempore percita plagis
- ponderibusque suis consuerunt concita ferri
- omnimodisque coire atque omnia pertemptare,
- quae cumque inter se possint congressa creare,
- ut non sit mirum, si in talis disposituras
- deciderunt quoque et in talis venere meatus,
- qualibus haec rerum geritur nunc summa novando.
- Quod si iam rerum ignorem primordia quae sint,
- hoc tamen ex ipsis caeli rationibus ausim
- confirmare aliisque ex rebus reddere multis,
- nequaquam nobis divinitus esse paratam
- naturam rerum: tanta stat praedita culpa.
- principio quantum caeli tegit impetus ingens,
- inde avidam partem montes silvaeque ferarum
- possedere, tenent rupes vastaeque paludes
- et mare, quod late terrarum distinet oras.
- inde duas porro prope partis fervidus ardor
- adsiduusque geli casus mortalibus aufert.
- quod super est arvi, tamen id natura sua vi
- sentibus obducat, ni vis humana resistat
- vitai causa valido consueta bidenti
- ingemere et terram pressis proscindere aratris.
- si non fecundas vertentes vomere glebas
- terraique solum subigentes cimus ad ortus.
- sponte sua nequeant liquidas existere in auras.
- et tamen inter dum magno quaesita labore
- cum iam per terras frondent atque omnia florent,
- aut nimiis torret fervoribus aetherius sol
- aut subiti peremunt imbris gelidaeque pruinae
- flabraque ventorum violento turbine vexant.
- praeterea genus horriferum natura ferarum
- humanae genti infestum terraque marique
- cur alit atque auget? cur anni tempora morbos
- adportant? quare mors inmatura vagatur?
- tum porro puer, ut saevis proiectus ab undis
- navita, nudus humi iacet infans indigus omni