De Rerum Natura
Lucretius
-
- luna dies et nox et noctis signa severa
- noctivagaeque faces caeli flammaeque volantes,
- nubila sol imbres nix venti fulmina grando
- et rapidi fremitus et murmura magna minarum.
- O genus infelix humanum, talia divis
- cum tribuit facta atque iras adiunxit acerbas!
- quantos tum gemitus ipsi sibi, quantaque nobis
- volnera, quas lacrimas peperere minoribus nostris!
- nec pietas ullast velatum saepe videri
- vertier ad lapidem atque omnis accedere ad aras
- nec procumbere humi prostratum et pandere palmas
- ante deum delubra nec aras sanguine multo
- spargere quadrupedum nec votis nectere vota,
- sed mage pacata posse omnia mente tueri.
- nam cum suspicimus magni caelestia mundi
- templa super stellisque micantibus aethera fixum,
- et venit in mentem solis lunaeque viarum,
- tunc aliis oppressa malis in pectora cura
- illa quoque expergefactum caput erigere infit,
- ne quae forte deum nobis inmensa potestas
- sit, vario motu quae candida sidera verset;
- temptat enim dubiam mentem rationis egestas,
- ecquae nam fuerit mundi genitalis origo,
- et simul ecquae sit finis, quoad moenia mundi
- et taciti motus hunc possint ferre laborem,
- an divinitus aeterna donata salute
- perpetuo possint aevi labentia tractu
- inmensi validas aevi contemnere viris.
- praeterea cui non animus formidine divum
- contrahitur, cui non correpunt membra pavore,
- fulminis horribili cum plaga torrida tellus
- contremit et magnum percurrunt murmura caelum?
- non populi gentesque tremunt, regesque superbi
- corripiunt divum percussi membra timore,
- ne quod ob admissum foede dictumve superbe
- poenarum grave sit solvendi tempus adauctum?
- summa etiam cum vis violenti per mare venti
- induperatorem classis super aequora verrit
- cum validis pariter legionibus atque elephantis,
- non divom pacem votis adit ac prece quaesit
- ventorum pavidus paces animasque secundas?
- ne quiquam, quoniam violento turbine saepe