De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. acrius ex ira quod enim se quisque parabat
  2. ulcisci quam nunc concessumst legibus aequis,
  3. hanc ob rem est homines pertaesum vi colere aevom.
  4. inde metus maculat poenarum praemia vitae.
  5. circumretit enim vis atque iniuria quemque
  6. atque unde exortast, ad eum plerumque revertit,
  7. nec facilest placidam ac pacatam degere vitam
  8. qui violat factis communia foedera pacis.
  9. etsi fallit enim divom genus humanumque,
  10. perpetuo tamen id fore clam diffidere debet;
  11. quippe ubi se multi per somnia saepe loquentes
  12. aut morbo delirantes protraxe ferantur
  13. et celata mala in medium et peccata dedisse.
  14. Nunc quae causa deum per magnas numina gentis
  15. pervulgarit et ararum compleverit urbis
  16. suscipiendaque curarit sollemnia sacra,
  17. quae nunc in magnis florent sacra rebus locisque,
  18. unde etiam nunc est mortalibus insitus horror,
  19. qui delubra deum nova toto suscitat orbi
  20. terrarum et festis cogit celebrare diebus,
  21. non ita difficilest rationem reddere verbis.
  22. quippe etenim iam tum divom mortalia saecla
  23. egregias animo facies vigilante videbant
  24. et magis in somnis mirando corporis auctu.
  25. his igitur sensum tribuebant propterea quod
  26. membra movere videbantur vocesque superbas
  27. mittere pro facie praeclara et viribus amplis.
  28. aeternamque dabant vitam, quia semper eorum
  29. subpeditabatur facies et forma manebat,
  30. et tamen omnino quod tantis viribus auctos
  31. non temere ulla vi convinci posse putabant.
  32. fortunisque ideo longe praestare putabant,
  33. quod mortis timor haut quemquam vexaret eorum,
  34. et simul in somnis quia multa et mira videbant
  35. efficere et nullum capere ipsos inde laborem.
  36. praeterea caeli rationes ordine certo
  37. et varia annorum cernebant tempora verti
  38. nec poterant quibus id fieret cognoscere causis.
  39. ergo perfugium sibi habebant omnia divis
  40. tradere et illorum nutu facere omnia flecti.
  41. in caeloque deum sedes et templa locarunt,
  42. per caelum volvi quia nox et luna videtur,