De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. naturam rerum divina mente coorta
  2. diffugiunt animi terrores, moenia mundi
  3. discedunt. totum video per inane geri res.
  4. apparet divum numen sedesque quietae,
  5. quas neque concutiunt venti nec nubila nimbis
  6. aspergunt neque nix acri concreta pruina
  7. cana cadens violat semperque innubilus aether
  8. integit et large diffuso lumine ridet:
  9. omnia suppeditat porro natura neque ulla
  10. res animi pacem delibat tempore in ullo.
  11. at contra nusquam apparent Acherusia templa,
  12. nec tellus obstat quin omnia dispiciantur,
  13. sub pedibus quae cumque infra per inane geruntur.
  14. his ibi me rebus quaedam divina voluptas
  15. percipit atque horror, quod sic natura tua vi
  16. tam manifesta patens ex omni parte retecta est.
  17. Et quoniam docui, cunctarum exordia rerum
  18. qualia sint et quam variis distantia formis
  19. sponte sua volitent aeterno percita motu,
  20. quove modo possint res ex his quaeque creari,
  21. hasce secundum res animi natura videtur
  22. atque animae claranda meis iam versibus esse
  23. et metus ille foras praeceps Acheruntis agendus,
  24. funditus humanam qui vitam turbat ab imo
  25. omnia suffundens mortis nigrore neque ullam
  26. esse voluptatem liquidam puramque relinquit.
  27. nam quod saepe homines morbos magis esse timendos
  28. infamemque ferunt vitam quam Tartara leti
  29. et se scire animi naturam sanguinis esse,
  30. aut etiam venti, si fert ita forte voluntas,
  31. nec prosum quicquam nostrae rationis egere,
  32. hinc licet advertas animum magis omnia laudis
  33. iactari causa quam quod res ipsa probetur.
  34. extorres idem patria longeque fugati
  35. conspectu ex hominum, foedati crimine turpi,
  36. omnibus aerumnis adfecti denique vivunt,
  37. et quo cumque tamen miseri venere parentant
  38. et nigras mactant pecudes et manibus divis
  39. inferias mittunt multoque in rebus acerbis
  40. acrius advertunt animos ad religionem.
  41. quo magis in dubiis hominem spectare periclis
  42. convenit adversisque in rebus noscere qui sit;
  43. nam verae voces tum demum pectore ab imo
  44. eliciuntur et eripitur persona amanare.
  45. denique avarities et honorum caeca cupido,
  46. quae miseros homines cogunt transcendere fines
  47. iuris et inter dum socios scelerum atque ministros
  48. noctes atque dies niti praestante labore
  49. ad summas emergere opes, haec vulnera vitae
  50. non minimam partem mortis formidine aluntur.
  51. turpis enim ferme contemptus et acris egestas
  52. semota ab dulci vita stabilique videtur
  53. et quasi iam leti portas cunctarier ante;
  54. unde homines dum se falso terrore coacti
  55. effugisse volunt longe longeque remosse,