Orator

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Rhetorica, Vol. II. Wilkins, A. S., editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.

quid quod sic loqui, nosse, iudicasse vetant, novisse iubent et iudicavisse? quasi vero nesciamus in hoc genere et plenum verbum recte dici et imminutum usitate. Itaque utrumque Terentius:

eho tu, cognatum[*](cognatum AL: sobrinum Terent. Phorm. ) tuom non noras?
post idem
Stilponem inquam noveras.
Sient plenum est, sint[*](sient ... sint Heerdegen: si et ... sient L: sin... sin A ) imminutum; licet utare utroque. Ergo ibidem[*](ergo * ibidem Jahn poetae nomen excidisse suspicatus: alibi rectius esse vidit Stangl ):
  1. quae quam sint cara[*](quae quam sint cara Ribbeck: quam cara sint quae AL ) post carendo[*](carendo FPO: carenda Lachmann: carendi A ) intellegunt,
  2. quamque attinendi magni dominatus sient
    3. [*](scient AL ).
Nec vero reprehenderim
scripsere alii rem
et[*](et om. Quint.: etsi Lambinus ) scripserunt esse verius sentio, sed consuetudini auribus indulgenti libenter obsequor.
isdem[*](isdem codd. dett.: idem AL ) campus habet
inquit Ennius; et in templis: EIDEM[*](eidem Heerdegen: idem AL ) PROBAVIT; at isdem[*](isdem L: eisdem A ) erat verius, nec tamen eisdem ut opimius.; male sonabat isdem[*](eisdem... eisdem A: isdem ... isdem L corr. Heerdegen ): impetratum est a consuetudine ut peccare suavitatis causa liceret. Et posmeridianas[*](posmeridianas Velius Long. p. 2237: pomeridianas AL ) quadrigas quam postmeridianas quadriiugas [*](quadriiugas add. Doederlein ) libentius dixerim et me hercule
p.2051
quam me hercules. Non scire quidem barbarum iam videtur[*](videtur L: videatur A ), nescire dulcius. Ipsum meridiem cur non medidiem?

credo, quod erat insuavius. †vna [*](insuavius. una AL: insuavius. absona Hellmuth: insuavius. insuavissima Jahn ) praepositio est af[*](af Stegmann ex Velio Longo p. 2224: ab A: ea FPO: abs eaque Lambinus ), quae nunc tantum in accepti tabulis manet ac ne his[*](ac ne his Ernesti: aeneis A: ne his L ) quidem omnium, in reliquo sermone mutata est; nam amovit dicimus et abegit et abstulit, ut iam nescias a'ne[*](a'ne Schütz: anne AL ) verum sit an ab an abs[*](ab an abs Schütz: absis A: abs L ). Quid si etiam abfugit[*](abfugit Gellius (xv. 3, 2): afugit FO: affugit PM: afugit quod fugit A, unde aufugit quod abfugit Heerdegen ) turpe[*](turpe L: forte A ) visum est et abfer noluerunt, aufugit et [*](aufugit et add. Schütz e Velio Longo ) aufer maluerunt[*](aufer maluerunt om. A )? quae praepositio praeter haec duo verba nullo alio in verbo reperietur. Noti erant et navi et nari, quibus cum IN praeponi oporteret, dulcius visum est ignotos, ignavos, ignaros[*](ignoti, ignavi, ignari L ) dicere quam ut veritas postulabat. Ex usu dicunt et e re publica, quod in altero vocalis excipiebat, in altero esset asperitas, nisi[*](nisi x maluit Stangl ) litteram sustulisses, ut exegit, edixit; refecit, rettulit, reddidit: adiuncti verbi prima littera praepositionem[*](prima littera praepositionem Maioragius: primam litteram praepositio AL ) commutavit, ut subegit, summovit[*](summovit ed. vet.: summutavit FO: submutavit PM: tum mutavit A ), sustulit.